Donja.

Bijna 10 jaar geleden kwam zij in ons leven.
Wij wilde een oudere Greyhound erbij en zo kwamen wij terecht in een asiel onder Brussel, waar de honden van Greyhounds in Need werden opgevangen. Donja zat daar, samen met Lisa in één kennel. Lisa kwam direct met haar snuitje tegen ons aan. Donja rillend, mager, met haar ogen draaiend en opgerold in een grote plas bloed. Eric en ik besloten direct dat wij beide honden een thuis zouden geven.

Tegen alle waarschuwingen in zijn wij in het diepe gesprongen, niet wetende, waar we aan begonnen. Een hond geschat op ruim 4 jaar, die nooit geen mensen, of daglicht had gezien, totdat Fermin haar met 38 andere honden in Leon van verder lijden gered heeft.

Er is ons verteld, dat Donja de meest bange hond was van de groep. We kregen haar onder narcose mee naar huis, eenvoudig omdat zij niet te benaderen was.
Wat een verschil met Lisa, zij was een probleemloze Greyhound.
Thuis gekomen hebben we haar in een bench gelegd, maar het deurtje heeft nooit dicht gezeten. Zo had ze haar eigen huisje, in de hoop dat dit haar wat veiligheid gaf.
Na vier dagen stopte het rillen van haar lijfje en het draaien van haar ogen en keek ze ons aan, als we Donja zeiden.
Het bloed bleek van haar staart te komen. Die was ongeveer 6 cm kaal gevreten tot op het bot aan de punt. De hele dag lag ze opgerold met haar koppie verstopt. Als het 's avonds donker werd, kwam er pas wat leven in haar.

Na een paar weken kwam ze zelf uit de bench en ging bij de andere hondjes op de bank liggen, zolang wij maar ver van haar af bleven. Ook haar behoefte deed ze op de bank, dus hadden we daar maar een groot zeil overheen getrokken. Maanden zijn er overheen gegaan, van wennen aan het daglicht en de zon, haar behoefte doen op een zeil op de grond, wat wij dan stiekum steeds een stukje richting de tuindeur trokken. In die tijd hebben Eric en ik heel veel steun en raad gekregen van de nu onze Stichting Greyhounds in Nood Nederland, die vrijwel direct nadat Donja bij ons was gekomen, door Resy was opgericht.

Donja is in de loop der jaren uitgegroeid naar een onvoorstelbare vrolijke hond, die de zon aanbad en haar behoefte netjes in de tuin deed. Voor ons was zij vrijwel een normale hond geworden. Na heel veel geduld en heel veel teleurstellingen, is zij toch uitgegroeid naar een heerlijke altijd vrolijke knuffelhond. Ze vroeg zelfs vaak om eens flink geknuffeld te worden.

Zij, die bij het eerste streepje zon in de tuin lag, ze sprong en holde door het huis, één brok energie, eigenlijk tot het laatste toe. Angst was er eigenlijk niet meer, maar om aan een lijn mee naar buiten te gaan, daar heeft zij zich altijd tegen verzet. Dan sloeg de angst in volle hevigheid toe en werd de paniek zo groot, dat we dit op den duur maar opgegeven hebben. Ze wilde persé niet uit haar vertrouwde omgeving.
Het niet lang van huis kunnen omdat dan Donja alleen was, is bij ons alle vier als vanzelf sprekend gegroeid. Waarom?? Eenvoudig, omdat we allemaal stapel op haar waren. Zij heeft ons zoveel liefde en blijdschap ervoor terug gegeven, dat alles vanzelf ging.
Nu zij ons heeft verlaten, op 31 augustus, begrijpen we pas hoe ons leven om dat van Donja heeft gedraaid.
Maar één ding is zeker: spijt hebben we nooit gehad. Zij blijft voor ons zeer SPECIAAL!

Vriendelijke groeten,
Erik en Ina Venema

Film van Wallis gemaakt door de zoon van Marina.

Mijn Chonchita.
Lieve dierenvrienden,

Vanmorgen 1 oktober 2008 hebben we afscheid moeten nemen van ons mooie meisje Chitie.

10 Jaren mochten we haar vriend zijn ,10 jaren mochten we van haar houden, 10 jaren gaven we haar alle liefde die ze nodig had en 10 jaar lang gaf ze ons alle vertrouwen en liefde terug als dank .

Altijd heb ik (May) aan haar gevraagd, zoals ook gisteravond: "Meisje mocht je deze aardbol ooit moeten verlaten laat mij die keuze niet maken dat ik die beslissing moet nemen om je te laten gaan".

Vanmorgen om half 5 nog beneden geweest omdat een hondje plassen moest, Chitie lag heerlijk op haar bedje te slapen.

Ik gaf haar nog een dikke kus en zei: "Tot straks lieverd".
Om half 6; 2 luide blafjes, vreemd, gelijk uit mijn bed naar beneden gerend.
Daar lag ze dan, ze had me geroepen om afscheid te nemen en het duurde maar 5 min. en haar hartje stond stil. Ze heeft gehoor gegeven en mij niet die keuze laten maken.

Wat wij samen met haar hadden is onbeschrijflijk en wij zijn helemaal kapot van pijn en ontroostbaar.
Nooit zal ik haar vergeten en zal haar ooh, zo missen mijn allerliefste schat.
Ze is bijna 15 jaar geworden.

Liefs May en Klaus.

Onze lieve Donna is overleden.
Wij hebben haar in januari 2005 in Nederweert opgehaald.

Zij was toen de oudste hond van de site, maar onze dierenarts schatte haar nog een paar jaar ouder.
Wij vonden dat geen probleem, we hadden haar toch wel genomen, alleen besef je dan wel dat je haar waarschijnlijk ook korter bij je hebt.

Wij hebben altijd heel veel plezier van haar gehad. En onze teckel Boris ook!
Er waren eigenlijk geen minpunten. Zij kon ook lekker los lopen en luisterde vrij goed.
Eigenlijk nooit ziek geweest maar na (geschat 13 of 14 jaar) was ze gewoon op. En dan moet je eerlijk zijn, ook naar de hond.

Wij zijn blij dat ze toch nog een paar hele fijne jaren bij ons heeft gehad.

Groeten,
Hans en Conny
Spijkenisse

Moro kwam in oktober 2004 naar Nederland, ik had via Resy aan Fermin gevraagd om een ‘oudere vriendelijke, evenwichtige hond’, een middenslag …hij/zij zou als ‘therapie/gezelschapshond’ werken bij beginnend dementerenden.
Fermin vond Moro geschikt en hij had het goed!

Moro was een van de eerste honden toen SCOOBY opgericht werd, volgens Fermin was hij ook de eerste die gecastreerd werd omdat hij als een echte ‘Houdini’ altijd wist te ontsnappen als er een loopse teef in de buurt was.
Moro was ouder toen hij opgenomen werd en ondanks pogingen hem ter adoptie aan te bieden bleef hij in SCOOBY.
Ik herinner me hoe dik hij was toen hij kwam…’speklap’ noemde mijn jongste dochter hem oneerbiedig, hij was toen al ± 14 jaar.
Thuis woonden er al 4 katten, een Ierse Wolfshond, een Leonberger en een Galgo, geen probleem …..Moro kwam en voegde zich alsof het altijd zo geweest was.
Typerend voor hem, hij was een echte persoonlijkheid maakte geen drukte, bleef volledig zichzelf ongeacht de omstandigheden.

Werk betekende ‘aanwezig’ zijn, koekjes krijgen, veel aaien, lekker wandelen…geen zware taak maar wel een taak met grote positieve invloed op de ouderen.
In mijn eindscriptie was hij het onderwerp en met name de positieve invloed van huisdieren op dementerenden.

Thuis was hij degene die pikte…appels van de fruitschaal, vlees van tafel bij bezoekers het liefst ( die letten niet zo op..), Moro was een alleseter een echte ex-zwerver die buiten ook precies wist waar ‘iets’ in de bosjes lag.

Hij kon zichtbaar genieten van de wandelingen , nooit heeft hij met enige hond onenigheid gehad hij was de vriendelijkheid zelve en super sociaal.
Spelen met mensen was iets wat hij niet kende, maar zelfs op zijn leeftijd leerde hij te genieten van spelen met mijn dochters.
Na ruim 1 ½ jaar werken vond ik het tijd voor hem om met pensioen te gaan, dat was ook de tijd dat er een ander hondje uit SCOOBy bij ons kwam wonen.
Angie onze ‘Spaanse tekkel’ een leuke kleine mix, zij werd door Moro geadopteerd als zijn protegé.
Samen speelden ze en verdedigde hij haar eten als de anderen er naar ( durfden) te kijken.
Als een echte SCOOBYhond kon Moro ontzettend genieten van water, hij zwom maar vond het ook heerlijk om te ‘dippen’ en naar de spetters te happen die hij met zijn poten maakte..
Tijdens een reünie van GINN hoorde hij Fermin’s stem en herkende hem dan ook onmiddellijk, kwispelend liep hij naar hem toe.

Langzaamaan zag ik de gevolgen van zijn leeftijd verschijnen…zijn ogen werden minder, zijn gehoor...
Na een verhuizing raakte hij steeds meer verward, vertoonde gedrag waar de andere honden niets meer van begrepen en soms agressief op reageerden.
Moro snapte niets van de reacties van de anderen en stond soms verdwaasd te kijken…hij was inmiddels ± 20 jaar, het was goed zo.
22 augustus is hij met zijn mooie grijze snoet in mijn handen, thuis in zijn eigen mand ingeslapen.

Moro is over de regenboogbrug, ik ben zo blij dat ik hem mocht kennen deze bijzondere hond de herinneringen die hij gebracht heeft zijn me dierbaar.

Anne Marie Niewold

Beste allemaal,

Op 17 juli jl. hebben we onze allerliefste Milly moeten laten inslapen.
Ze kreeg een acute buikvliesontsteking en een darmperforatie.
Een operatie zou weinig hoop bieden, bovendien zou dit een lijdensweg voor Milly zijn geworden, een paar weken intensive care, in een hok met infusen en drains en een tweede operatie om de buik daarna te dichten. Dit konden wij haar niet aandoen, dat heeft ze niet verdiend.
Ze had die dag al zoveel pijn.

Milly was een geweldige hond, een kameraad, iemand met wie je kon praten.
Ze heeft veel meegemaakt, we zullen nooit weten hoe ze gerend heeft op de renbaan in Spanje, of hoe ze was bij het jagen, of hoeveel puppies ze heeft gekregen.

We weten wel dat ze zich bij ons altijd tevreden en opgewekt toonde, dat ze in het bos muizennesten
heeft uitgegraven en een keer samen met Phoebe achter een paar reëen heeft aangezeten.

Toen ze nog wat jonger was moest ik in het bos wel eens op haar wachten, als we op de terugweg
waren, richting auto, dan verdween Milly nog wel eens in de bosjes, en dan wachtte ik maar even, ze had er zo'n plezier in. Dan kwam ze na 10 minuten vrolijk weer tevoorschijn in haar soepele draf met de staart van links naar rechts zwiepend.
Ik heb nog nooit zo'n mooi gangwerk gezien, bij geen enkele tentoonstelling!

Het is vreselijk te bedenken dat we dit nooit meer zullen zien, nooit meer naast haar op de bank zullen zitten en haar een randje van de pizza voeren, nooit meer een boterham met kaas kunnen eten zonder dat Milly schuin naar ons kijkt om te zeggen: 'je slaat mij toch zeker niet over?'
Nooit meer zien hoe blij ze op haar rug op de bank ligt en heen en weer schuift van genoegen.
Nooit meer die poot die maant tot een knuffel.
Ze was een grote ziel.

Dag Milly, dag lieve grote hond, in gedachten blijf je altijd bij ons.

"Now cracks a noble heart!"
(William Shakespeare).

Marijn en Els,
Lelystad.

Lieve Canella (Caneeltje),

Uit mijn hoofd zes maanden hebben we voor jou mogen zorgen, van jou mogen genieten en van je mogen houden.

Gisteren ineens kon je niet meer lopen en opstaan ging ook niet meer.
Toen je bij ons kwam, liep je niet vlot, maar nu ineens ging het helemaal niet meer.

Het lieve, volslanke Galgomeisje, kon afgelopen nacht d'r koppie niet eens meer optillen. Twee grote, bruine ogen keken mij nog zieliger aan dan ooit. Ik las de vraag, help me, het doet zo'n pijn.

Al vroeg in ochtend ben ik in de telefoon geklommen en heb de dierenarts gebeld met de vraag: kom maar, het gaat niet goed. De dierenarts heeft toen tot mijn grote schrik Spondylose in en ernstige vorm geconstateerd en de diagnose was niet best.

Ik wist meteen wat me te doen stond, dat lieve dikkertje uit d'r lijden verlossen. Dat dier moet en ondragelijke pijn hebben gehad, maar godzijdank niet lang.

Ze is zeer vredig ingeslapen, en ligt nu begraven naast Wallis.

Lieve Caneeltje, hadden we het eerder geweten, had eerder iets laten merken. Je bent maar kort bij ons geweest, we hadden jou nog niet kwijt gewild.

Meisje, waarom was jij zo hard voor jezelf???

We zullen je vreselijk missen,
Rinus en Marina Lamper.

Woensdagmiddag hebben wij onze Simba moeten laten inslapen.
Het lopen ging erg slecht en de laatste week was door het moeilijke opstaan haar elleboog open gegaan en op haar heupbeen begon het ook al. Ze sliep altijd met een dekbed in haar mand maar toch kan je dit niet voorkomen.
De wond aan haar elleboog werd ondanks de antibiotica met de dag groter en het bot stak eruit. Haar hele lichaam deed pijn. Ze wist niet meer hoe ze moest liggen en opstaan. Pijnstilling hielp niet meer.

Doordat ze slecht at was alleen de mogelijkheid om pijnstilling per injectie te geven nog over.
Ze zag er erg droevig uit en omdat ze veel pijn had bleef er voor ons weinig keus over.

Er is een lege plaats in huis gekomen. Na 8 jaar is haar mand leeg. Geen kip en rijst meer koken geen medicijnen meer geven, haar etensschaaltje blijft over.
Zij was de eerste galgo die wij in huis kregen. Via de whippetclub waren we toen aan het adres gekomen van G.I.N.N. gekomen.

Met haar is voor ons het leven met spaanse honden begonnen.
Piet heeft haar gisteren in de tuin begraven waar ook onze andere honden liggen.

Groeten van Dineke

Elf lange jaren geleden adopteerden Marina en Rinus Lamper hun eerste galgo via GINN, zijn naam was Picasso.

Deze naam was zeer toepasselijk, de huid van deze lieve galgo leek vanwege de vele littekens op een schilderij van Picasso, heel abstract echter wel te indrukwekkend. Picasso moet veel hebben geleden, hoe hij aan zijn littekens kwam zal immer een geheim blijven...

Picasso was een van de allereerste galgo's van GINN, nog voor de tijd dat er adoptiesites bestonden. De aanleiding om een galgo te adopteren kwam nadat Marina en Rinus een programma over windhonden op tv hadden gezien.
Picasso zat in België, in de opvang, nadat een paar Belgen afstand van hem hadden gedaan vanwege zijn vele wonden en littekens. Ze waren naar de dierenarts gegaan om hem in te laten slapen, maar de dierenarts heeft toen contact gezocht met mij.

Marina en Rinus hebben nadien talloze galgootjes opgenomen, nimmer op schoonheid uitgezocht, echter alleen voor de zieligsten der zieligsten gekozen en dit heeft hun enerzijds veel genoegdoening gegeven, anderzijds veel verdriet.
Verdriet, omdat ze vaak langer van een hun hondjes wilden genieten, echter gezondheid of ouderdom dit niet toelieten. En als vele zieke, oude en gebrekkige galgo's zeer welkom zijn, dient automatisch eerder afscheid genomen te worden.

Toch laten Marina en Rinus niet na juist deze galgos, ondanks het bijbehorende verdriet en kosten, op te nemen en dit siert hun. Zij beiden zijn niet gelukkig als hun honden dit niet zijn, zij beiden dragen alle verantwoordelijkheid, zij beiden lijden als een hunner honden lijdt en helaas...

Picasso heeft dan wel zijn intrede mogen doen in het nieuwe jaar, Picasso schijnt nu aan de hemel, dat nieuwe stralende sterretje. Hij heeft een fantastisch leven gehad en is in hun armen vredig over de regenboogbrug gegaan. Een mooi afscheid voor Picasso, een zware taak voor Marina en Rinus.

Toch hoop ik, dat deze lieve mensen nog vele kneusjes, oudjes, gebrekkigjes in hun liefdevolle armen opnemen, als ze het verlies van Picasso verwerkt hebben.

Picasso, blijf daarboven dapper stralen en geef Marina en Rinus de kracht om door te gaan,

Resy.

10 januari 2009

Vandaag is onze lieve Phoebe van ons heengegaan.
Vijf jaar lang hebben we met haar gevochten tegen Leishmaniose. Jarenlang kreeg ze het medicijn Allopurinol. Zowel de ziekte als het medicijn waren slecht voor haar nieren.
We hebben de strijd verloren. Als laatste optie hebben we een kuur met een nieuw middel, Milteforan, geprobeerd. Het kwam voor haar te laat. Haar nieren gaven het op.
Vanmiddag kreeg ze binnen enkele uren plotseling twee aanvallen van wat op epilepsie leek. Van de eerste herstelde ze en ze keek weer helder uit haar ogen. De tweede aanval was kort en hevig.
In de armen van Marijn is ze gestorven.

Fiep, we zullen je enthousiaste geblaf als je werd uitgelaten, niet meer horen. We zien je niet meer scheuren over het veld of over het strand om te laten zien dat Lizzy niet de enige is die hard kan rennen.
Wat heb je genoten van de wandelingen in het bos waar je er met Purdey, Milly of met Lizzy vandoor ging om lekker in de struiken te verdwijnen op jacht naar konijnen.

Fiebel, je kwam bijna 6 jaar geleden rechtstreeks uit Spanje, na een paar dagen in Roermond, bij ons als een heel angstig hondje dat over de grond kroop als je uitgelaten werd. Enkele weken daarna wist je je grootste angst te overwinnen en kreeg je belangstelling voor de omgeving. Al gauw mochten wij je knuffelen, maar het heeft een paar jaar geduurd voordat je het aandurfde om zelf een knuffel te komen halen en bij ons op te bank te 'fiebelen'. Later durfde je zelfs naar vreemde mensen toe te gaan om je te laten aanhalen.

We zijn blij dat we je het vertrouwen in de mensen weer hebben kunnen teruggeven, hoewel je altijd onzeker bent gebleven.

Je hebt ons ingenomen met je mooie ogen en je zachte karakter en een stuk van ons hart meegenomen naar het hiernamaals.

Acht jaar is veel te jong om te sterven. In ons hart zul je altijd blijven leven.

Marijn en Els,
Lelystad.

14 januari 2009

Vanavond om kwart voor 6 is ons aller Omaatje vredig afgereist naar de hondenhemel, ze zou 18 worden of was het al.

In slaap gevallen op mijn schoot, haar leven zat erop.

Jan en ik hebben het als een dankbaar feestje ervaren om voor Oma ( Abuela) te mogen zorgen en haar zo ontzettend te hebben zien genieten, dat anderhalf jaar dat ze bij ons heeft mogen zijn.

Sommige vrijwilligers hadden al afscheid van haar genomen en vandaag was het onze zware beurt, hoewel we weten dat het rationeel goed is, emotioneel is een ander verhaal...

Jan en Resy.

Vanmiddag heb ik Pablo in laten slapen. Pablo, mijn permanente opvanger.

Een stoere, flinke, aandoenlijke en lieve jongen die vooral de laatste 2 weken achteruit ging.
De ziekte van Cushing werd hem fataal en de medicijnen hielpen niet meer. Hij dronk en plaste liters op een dag en ook binnen waar ik bij stond. Het eten vond hij niet meer aantrekkelijk en zat duidelijk niet meer goed in zijn vel. Hij viel af terwijl zijn buik aan het groeien was. De laatste dagen heb ik met hulp Pablo om de 2 uur laten plassen.

Arme jongen die zieker was dan dat hij liet merken. Eergisteren heb ik de knoop doorgehakt en het besluit genomen om hem te laten gaan.

Wat rest is het terugkijken op een geweldig jaar waarin hij dingen liet zien die ik niet voor mogelijk hield.
Die jongen is gelukkig geweest dat laatste jaar en heeft genoten van de dingen om hem heen.

Nu mag hij genieten voorbij de regenboogbrug samen met Silletje, Afra en Guus en al die andere hondjes die dezelfde weg zijn gegaan.

Pablo de stralende ster is hij nu, ik hoor hem genieten.

Groetjes Henny

(Fleur met haar maatje Waldo)

Januari 2009

Onze lieve Fleur hebben wij 7 jaar geleden op 12 januari bij Resy uit Roermond gehaald en we hebben al die jaren enom van haar genoten.

Kort geleden werd ze ziek en vorige week is ze geopereerd. Vanwege de bevindingen van de dierenarts hebben wij het besluit genomen om haar in te laten slapen.

Onze lieve meid zullen we echt gaan missen!

Alex van Nes en Corrie van de Steenoven

Na bijna 9 jaar liefhebben en verzorgen hebben we afscheid moeten nemen van onze lieve, lieve Snow.
Totdat de Cushing haar ziek maakte was ze een vrolijke speelse meid.
Ze heeft bijna 10 jaar mogen worden.

We zullen haar zo enorm missen,

Aad en Nancy

Kala

Lieve Wakala Fanta, door ons Kala genoemd.

We waren op zoek naar een speelkameraad voor onze Frodo.
We kwamen je foto tegen op internet en waren op slag verliefd.
Direct maakten we een afspraak om je te mogen ontmoeten.
Bij de eerste ontmoeting had je ons en Frodo al helemaal ingepakt, met je lieve ondeugende snoetje.
Vanaf dat moment wisten we dat je mee naar huis gingen nemen en je lekker konden gaan verwennen.
Ja was net anderhalf jaar toen je bij ons kwam en had al een zware tijd achter de rug gehad in Spanje.
Je verdiende het nu om lekker de beest uit te hangen.
En dat deed je dan ook.

In het begin was je wat terughoudend, maar al snel kwam je erachter dat spelen en knuffelen toch wel heel leuk was.
Je begon als het ware aan je tweede puppytijd.
Wat hebben we toch gelachen met ons clowntje.
Ze wist ons steeds weer te verbazen en we zagen je steeds losser komen.
Je kreeg zelfvertrouwen en dat deed ons erg veel goed.
Je was eigenwijs maar wist wel waar je grenzen lagen, ook al heb je die vaak proberen te verleggen.
Zoals ineens de vooraad kast plunderen bijvoorbeeld.
Maar kwaad konden we nooit worden.
Je wist waarschijnlijk niet beter dan dat je zelf je eten bij elkaar moest sprokkelen.
Dus met veel geduld en liefde hebben we je kunnen leren, dat je eten altijd voor je klaar stond en dat je dus niet hoefde te plunderen.

Je was altijd erg nieuwsgierig en wilde altijd het liefste overal met je neus bovenop staan om te kijken wat er gebeurde.
Kortom je was een hond met karakter, maar oh zo lief.
Helaas heeft haar leventje niet lang genoeg mogen duren.

In januari 2009 merkten we dat ze steeds rustiger werd.
Op een gegeven moment wilde ze bijna niet meer eten.
We hebben ze toen meteen meegenomen naar de dierenarts.
Die vertrouwde het niet en deed meteen een aantal onderzoeken.
UIt haar bloed onderzoek kwam toen meteen dat haar nieren het aan het begeven waren.
Niemand zag dit aankomen en we schrokken ons kapot.
Ze was 4,5 jaar, hoe kon dit gebeuren?
Drie dagen heb je aan een infuus gelegen om je een poging te doen om je nieren te spoelen.
Maar het mocht niet meer baten.
De dierenarts belde ons op met de mededeling dat ze het niet lang meer zou redden.
En dat we een beslissing moesten nemen.
We deden uiteindelijk wat het beste voor haar was.
Haar lichaam was helemaal op en ze had al haar kracht verbruikt.

Kala we missen je nog steeds heel erg veel.
Maar in gedachten en ons hart ben je eeuwig bij ons!!!

Liefs Martijn en Aletta Danklof

Carmen 1996 - 08.06.2009
De levensloop van een hele lieve en zachte hond.

Geboren is ze waarschijnlijk in Ierland, dit volgens iemand die haar oortatoeage bekeken heeft en bekend was met Greyhounds en de rensport. Waarschijnlijk is ze al als pup naar Spanje gegaan waar ze, naar wat we later aan reacties bij haar zagen, op de renbaan heeft gelopen. Dit is iets wat we zelf ook al vermoeden, want als ze voor de jacht gebruikt was, zou ze waarschijnlijk veel verwondingen aan haar huid hebben door het struikgewas. Ons meisje had slechts 1 klein wondje.

We hebben Carmen op 24.08.1999 in Roermond opgehaald, mijn man Gerard, dochter Winniefred, schoonzoon Ad en ik, Sannij. We kwamen met z’n vieren voor een teefje kijken bij Resy, waar net een transport uit Spanje was aangekomen. Wij liepen wat rond en mijn man, die haar eigenlijk voor zijn 86e verjaardag kreeg, zat op een balk. Mijn schoonzoon Ad ging temidden van de honden op z’n hurken zitten.
Er kwam een lieve zwarte hond naar hem toe, ze legde haar kopje op zijn arm en keek hem eens aan. Met andere woorden: "Neem mij maar mee, wij worden wel vriendjes". Het was liefde op het eerste gezicht. Toen de papieren getekend waren, hebben we haar mee naar huis genomen. Een rijke hond met niet 1, maar 2 huizen. Gezien de leeftijd van mijn man ( ikzelf ben 20 jaar jonger) is altijd afgesproken dat als er thuis ook maar iets was, we konden terug vallen op mijn dochter en schoonzoon waar we wekelijks kwamen en waar de hond net zo thuis was als bij ons.

Thuis gekomen bleek dat ze behoorlijk bang was, het heeft de nodige worst en koekjes gekost om haar liefde en vertrouwen te winnen.
Haar baasje, mijn man, is in november 2000 overleden op 87 jarige leeftijd, daarna hebben mijn dochter en schoonzoon mij en Carmen overal mee op vakantie genomen. Voordien was dit helaas niet meer mogelijk door de leeftijd en verzorging van mijn man.
We gingen naar Italië, Oostenrijk, Zwitserland en het Meckelenburgse merengebied en eiland Rűgen in Duitsland. Voordat we Rűgen bezochten zijn we eerst nog naar het UMC in Groningen geweest, Carmen lag toen in de auto in de parkeergarage onder het ziekenhuis. Dit was geen enkel probleem voor haar, het raam stond een stukje open en ze was al blij als mee mocht. Daar brachten we een bezoek aan mijn vriend Henk die sinds December 2006 mijn nieuwe echtgenoot is. Onderweg in Duitsland hebben we onderweg ergens overnacht waar ze helaas niet bij ons op de kamer mocht. Ze heeft toen de hele nacht op de binnenplaats van het hotel in de auto geslapen. Ook dat leverde geen enkel probleem op, met wat frisse lucht, vers water en haar eigen kleed. Wij sliepen slecht, keken iedere keer uit het raam naar de auto of alles goed was en waren dus vroeg wakker. Eerst Carmen halen, want ze mocht wel in het restaurant op de begane grond binnen, maar niet op de hotelkamers. Zij rekt zich lekker uit en kijkt ons aan of ze wil zeggen: "Moet ik nu al opstaan? Ik lag net zo lekker te slapen". Daarna eten en weer verder rijden en genieten van een heerlijke vakantie aan het strand van de Oostzee.

Mijn nieuwe echtgenoot werd ook haar nieuwe baasje en ook hij heeft haar de laatste paar jaar flink verwend, vooral met eten. Wij karbonade, zij ook, ze werd nooit overgeslagen. Maar vóór haar eten wilde ze eerst een toetje. ’s Morgens bij de koffie kwam ze naar de kamer, schudde zich uit, deed haar rek en strek oefeningen en begon dan te blaffen. Dit deed ze niet bij haar oude baasje. Toen hoorde je haar nooit, maar mijn huidige man heeft haar dit geleerd en dan kreeg ze een grote koek. Daarna kwam ze terug, blafte nogmaals en kreeg dan nog een klein koekje.
In 2004 kreeg ze een tumor in haar rechter oog. Hierdoor moest haar oogje verwijderd worden. Een zware operatie, maar gelukkig kon ze goed met 1 oog leven. Een paar jaar later werd het lopen moeilijker, kreeg ze het gauw benauwd en had ze een ruis op haar hart. Na het uitlaten moest ze dan eerst bijkomen voordat ze bij voorbeeld kon drinken.

Op maandag 8 juni heeft ze, na de koekjes ceremonie met het blaffen, eerst lekker op haar rug liggen slapen. Dat deed ze heel graag. ’s Middags uitgelaten en heerlijk gegeten. Om 15.50 uur wilde ze opstaan, jankte 2x, keek ons nog aan, want we kwamen meteen kijken waarom ze dat deed, ze zakte naar opzij weg, nog 3 diepe zuchten en ons meisje was er niet meer.
We hebben 10 jaar van haar liefde genoten en zij van ons. We missen haar heel erg en zullen haar nooit vergeten. Carmens eerste liefde was ook haar grootste liefde. “Ad”(en omgekeerd) Als we met haar bij Winniefred en Ad waren wat wekelijks gebeurde, waren wij niet meer in beeld en was ze steeds bij hem.

Ze heeft nu haar rust gevonden.

Sannij Wiegers

Pien die Josephine was

Pien, die eigenlijk Josephine was kwam in 1999 bij ons.

Net als zovelen met ons hebben wij Josephine bij Resy opgehaald.
Pien werd al snel kind aan huis. Ze was door haar verschijning iemand waar je niet omheen kon. Een Koninklijke verschijning vonden wij, vandaar de naam Josephine, ook een ster.

De eerste tijd stond ze nog afwachtend onder de eettafel, de bezoekers observerend. Langzaam maar zeker kreeg de nieuwsgierigheid de overhand. Van onder de tafel werd het nu steeds meer boven op je, op je schoot, achter je zittend op de stoel, liefst alle aandacht opeisend. En altijd die onschuldige blik in haar ogen: ‘Ik doe toch niets geks, baas!’. Je kon letterlijk niet om Pien heen. En als je even niet oplette en te dicht bij kwam, dan was er opeens die lik in je gezicht. En dat ‘heerlijke’ aroma van haar adem. Nee dat kon niet missen, dat was Pien. Tandsteen bleek hier schuldig aan en moest geregeld verwijderd worden. Andere honden werden steeds minder als eng beschouwd. Met haar voorpoten wijdbeens in de lucht, sprong ze vlak voor vreemde honden op alsof ze wilde zeggen: ‘gezellig joh, zullen we spelen!’. En Pien wist precies hoe ze haar bazin Vera kon inpakken. Vlak voor de koelkast langdurig naar de deur kijkend en af en toe een soort blaasblafje latend, waarbij haar wangen opbolden. En ja hoor, het werkte… iedere keer weer. Toen Pien naar Den Haag verhuisde kreeg ze een nieuwe vriendin Soes, ook van GINN en ook geadopteerd. In het (Haagse) bos volgde Soes Pien als een schaduw. Pien hielp Soes over haar angsten heen. En eenmaal thuis werd het koppel heel rustig als ze met een lekkere hap weer in hun mand of, liefst nog, op de bank de poten strekten. Pien voelde zich thuis in haar paradijs. Met het verstrijken der jaren werden de haren bij de snuit wat grijzer en het verlangen naar de bank en naar eten groter. Het blaasblafje was nu gewoon een flinke blaf geworden. Tot de dag dat zij moeilijk begon te lopen. Er was iets mis. Een vuistdikke tumor had zich aan de binnenkant van een van haar achterbenen genesteld. Pien ging aan medicijnen en wonder boven wonder slonk de bal aan haar been. Ze had weliswaar last van bijverschijnselen, maar ze was vrolijk en had geen pijn. De grote vraag was natuurlijk, wanneer komt het punt dat het niet meer draaglijk wordt? Zo leefden we van het ene naar het andere moeilijke moment. Tot die dag de spreekwoordelijke koek was op. Pien wilde niet meer opstaan en lag er beteuterd kijkend bij. Het was heel duidelijk, dit was het definitieve einde. Daar waren we het snel over eens. De dierenarts zou haar voor de laatste maal een injectie toedienen. Zo rustig als ze kwam, zo rustig ging ze heen. We waren er bij, tot het laatste moment. Haar afscheid een Koningin waardig. Het werd stil in huis. Of liever, het was anders, heel anders. Door onze tranen heen kwamen de herinneringen aan de mooie momenten. Weet je nog… ja, en toen…! Pien is tien jaar deel van het gezin geweest. Dankje Pien voor alle liefde die we zo graag van je kregen, met een natte lik en die ‘heerlijke’ adem.

Gitana

De geschiedenis van onze zigeunerkoningin Gitana

Het is allemaal begonnen in 1999.
Na het zien van een programma van Martin Gaus in april van dat jaar(de meningen zijn verdeeld over deze man, ik weet het) over de windhonden in Spanje en de vreselijke toestanden waarin zij verkeerden(en verkeren), kwamen mijn dochter Aylin en ik, Anjo, tot de conclusie dat we zo'n hond een thuis moesten gaan bieden, hoe moeilijk dit ook zou zijn.
We hebben gebeld, de volgende dag, met het telefoonnummer wat na de uitzending in beeld werd gebracht, een nieuwe stichting die zich voor deze honden inzette.
Na gechecked en dubbelgechecked te zijn door deze stichting, hun goed recht, werden wij goed en akkoord bevonden.
Er werd ons verteld dat we pas in september of oktober 1999 een hond van ze konden verwachten, we hadden ons opgegeven voor een reu, daar deze moeilijker te plaatsen waren, en we op dat moment geen honden in huis hadden, dus waarom niet een moeilijker te plaatsen hond was onze gedachte.
Wat schetste onze verbazing, toen we op 7 juni 1999 gebeld werden door de voorzitster van deze vereniging, met de mededeling dat ze wist dat we ons opgegeven hadden voor een reu, maar dat er na het transport van 6 juni een teefje was overgebleven, die niets meer van ons mensen wilde weten, niemand wilde haar ook adopteren na de kijkdag van 6 juni, en of dit misschien iets voor ons was.
Dit telefoontje kwam om 19.00 's avonds, wij wonen in Amstelveen, en het hondenkind moest opgehaald worden in Limburg, tegen de Duitse grens aan, zo'n 230 kilometer rijden. Maar ik zei meteen ja, we komen er nu aan.
Dus , dochter en ik in de auto gesprongen, naar de pinautomaat om , toen nog, 350,- gulden te pinnen, de prijs voor deze hond.
Na een vreselijke rit van meer dan 2 uur, onweer en regen, jaja, in juni, niet te geloven, kwamen we aan bij het opgegeven adres, hoe ik het met mijn nachtblindheid gevonden heb zal altijd wel een raadsel blijven, maar ok, het was volbracht.
Daar aangekomen kregen we eerst nog een gesprek, heel begrijpelijk, en dit verliep volgens wens, van beide kanten.
Ja en toen..........
Het moment was daar, er werd ons verteld dat dit hondenkind Gitana heette, de eerste zigeunerhond die gered was van een vreselijke toekomst. Bij nacht en ontij uit Spanje gesmokkeld, omdat de zigeuners, die haar eigenaren waren, haar terug wilden stelen van het opvangcentrum waar ze verbleef.
Het verhaal over hoe ze daar terecht was gekomen is een story op zich, het zou te lang duren om dit ook te vertellen, maar op zich een wonder dat ze daar uberhaupt terecht is gekomen.
Ze werd naar binnen gehaald, (ze bleef buiten, ze wilde echt totaal niets van ons mensen meer weten,),en ik ging letterlijk en figuurlijk voor haar door de kniëen, ik was meteen verkocht.
Ze was zo zo groot, geen Galgo maar een kalf volgens de voorzitster van de stichting en eerlijk gezegd een beetje erg groot voor mij ook.
Maar goed, we hebben haar meegenomen naar Amstelveen, in onze Fiat Panda. Ongelooflijk, volgens degene waar we haar hebben opgehaald zou ze niet vrijwillig in onze auto gaan, nou, ze sprong er heel elegant in en heeft de hele weg terug naar Amstelveen in het rond zitten kijken, en ja, toen begon het aanpassen.
Ze kwam binnen bij ons, als een hoopje ellende, zat al bibberend in een hoek van de kamer, tot 1 van onze katten naar beneden kwam, Tumi (inmiddels overleden), die zag grote Gitana, deinsde eerst terug voor deze ontzagwekkende hond, maar had kennelijk in de gaten dat ze het heel heel moeilijk had.
Ze kwam naar haar toe, begon haar kopjes te geven, en Gitana werd zienderogen rustiger, niet te geloven.
Kat en hond, en al helemaal kat en windhond, maar dit is een pact voor het leven gebleven..
Toen het leven van Tumi haar einde naderde, was Gitana er voor haar, en ze heeft het Tumi zo veel makkelijker gemaakt om ons te verlaten, zo zo ontroerend. Maar ook dit is een ander verhaal.

Gitana heeft het heel, heel moeilijk gehad om zich aan te passen, maar het honneke was zo dapper.
In het begin, tijdens het uitlaten, deed ze haar behoefte al lopend, ze durfde niet te gaan zitten, was bang voor onze reactie en poepte en plaste al lopende, dit was ze kennelijk gewend.

Na een half jaar pas werd dit beter en gunde ze zich de tijd om zich rustig te ontlasten, eigenlijk te vreselijk voor woorden.
Het heeft 2 jaar geduurd voordat ze op de bank durfde te springen, haar hoofd op mijn knie legde en aangehaald wilde worden.
Hoe we dit bereikt hebben?

Gewoon, haar in haar waarde laten, wachten totdat zij zelf naar ons toe kwam (heel, heel frustrerend voor mij de eerste 2 jaren, alles wat ze wilde was eten en drinken), geduldig zijn, en hopen dat het uiteindelijk goed zou komen.
Toen ze voor de eerste keer op mijn bed sprong (toen ik er nog in lag welliswaar), hield ik me muisstil, ik durfde me niet te bewegen, omdat ze er anders meteen weer afgesprongen zou zijn, maar dit was het eerste blijk van vertrouwen.
Het is met hele kleine stapjes gegaan, een wonder.
Maar grote Gitana heeft het vertrouwen in de mensheid uiteindelijk toch gekregen, ik kan haar nu aanhalen, zelfs vrijen met haar, ze vindt het helemaal geweldig. Ze komt elke avond bij me liggen, op de grote bank, (we hebben er 2, ook nog een kleine).
Ze is nu een eigenwijs oud vrouwtje, ze laat zich absoluut niet de kaas van het brood eten door de andere honden, en oh wat heb ik het af en toe moeilijk met haar.
Ze gaat haar eigen gang, is zeer zelfbewust, eigenwijs, geweldig!
Toen ze bij ons kwam was het eigenlijk al een oude hond, zo'n 5 jaar. Vooral voor Spaanse begrippen, dit moet toch wel een hele hele goede hond zijn geweest voor haar Spaanse eigenaren, anders zou ze allang opgehangen zijn aan de hoogste boom, volgens de Spaanse traditie.
En aangezien grote windhonden een maximumleeftijd hebben van rond de 12 jaar, hadden wij gedacht, dat gezien haar slechte start in het leven, dit windenkind niet heel oud zou worden.
Dit was ook de gedachte van de stichting via welke wij haar geadopteerd hebben. Dus al met al dachten we haar nog zo'n 5 jaar een goed leven te kunnen geven, de laatste jaren van haar leven.

Nou, niets is minder waar, grote Gitana is nu 16 1/2!!!!!!!!!!!
Volgens ons weten 1 van de oudste windhonden in Europa, en still going strong.
Ze is nu al 10 jaar bij ons, en ja, ze loopt echt op haar laatste eindje, ze word nu heel heel mager, maar lichamelijk en geestelijk is er nog niets aan de hand met haar, ze is gewoon oud, heel oud.
De dierenarts staat verbaast over haar, onze zigeunerkoningin, ze laat zich niets zeggen door onze andere 2 windhonden, kleine China en lieve Kevin, hierover een later verhaal.

Het is een heel leerzaam proces geweest, om Gitana uiteindelijk een echte hond te laten zijn.
Het was soms heel moeilijk, voor zowel hond als mens, maar het resultaat is, dat dit windenkind, uiteindelijk, tegen alle verwachtingen in, een "normale"hond is geworden, blij met alle mensen. Ze begroet een ieder met een stevige snuit die in je hand wordt gedrukt, al kwispelend met haar grote rare staart, ze heeft absoluut geen reserves naar ons mensen toe, ze heeft toch het vertrouwen gekregen dat wij, mensen toch ook aardig kunnen zijn.
De tijd is bijna gekomen om afscheid van dit prachtige wezen te moeten nemen.
Ik heb heel veel van haar geleerd, je bent dus nooit te oud om te leren, een dooddoener, ik weet het, maar wat Gitana betreft is het echt zo.
Ze kan niet meer de trap op naar de slaapkamers, maar ze is volkomen gelukkig met haar plek op de bank.
En gek genoeg, de andere 2 windhonnekes gaan per toerbeurt niet bij mij slapen, maar brengen de nacht beneden door met oude Gitana.
De ene nacht blijft China beneden, de andere nacht doet Kevin dit, ongelooflijk.

Dit hondenkind is inmiddels helemaal grijs, ze kwam bij ons als een heel donkere hond, nu is ze bijna wit, maar ja, ze is ook ontzettend oud, en je haar verven doen wij mensen, (ja ik ook), waarom eigenlijk?
Gitana draagt haar leeftijd en grijze haren met gratie en ere, een zigeunerkoningin waardig.
Ik hoop echt en oprecht dat ik haar op een ochtend mag vinden, in haar slaap, op haar geliefde bank van ons weggegaan, naar de windhondenhemel die dit eigenwijze, lieve windenkind zo verdient.
Mocht dit niet zo zijn zal ik haar de ellende van oud worden met problemen besparen, de dierenarts heeft al toegezegd om bij ons thuis te komen, om haar in haar eigen omgeving afscheid te laten nemen, als het niet meer zou gaan.
Geweldig toch, ik wens iedereen zo'n dierenarts toe.
Maar ik hoop dat dit niet nodig hoeft te zijn.
Gitana is haar laatste levensfase nu ingegaan, maar nog steeds vrolijk en blij.
Wat een verschil met 10 jaar geleden.
Ze kwam bij ons als een trillend hoopje ellende, ik ben blij en trots op de hond die ze nu is, vol zelfvertrouwen, en sterk, geweldig.
Niemand had dit gedacht, maar zo zie je maar, geduld en liefde kunnen een hele hoop doen.

Anjo

Naschrift: Onze Gitana is inmiddels overleden, op 14 april 2009 om ongeveer 14.30, in mijn armen, op haar geliefde bank en in het bijzijn van kleine China en Kevin. Ze was gewoon op. Volgens de dierenarts, die geen moment aarzelde om hetmoment van afscheid bij ons thuis te laten plaatsvinden had dit prachtige windenkind allang dood moeten zijn, het is een waar mirakel dat ze het zo lang vol gehouden heeft. De DA vertelde me dat Gitana gewoon niet weg wilde bij me, maar echt, ze kon niet meer. Het afscheid was hard maar ook heel mooi. Ik ben ervan overtuigd dat Gitana nu in de windhondenhemel is, ze jaagt nu op konijntjes, haar lust en haar leven. Dit is waar ze voor op de wereld is gebracht, en dit is wat ze kende, vanaf haar geboorte.
De happy tijd bij ons zal ik nooit vergeten. Gitana heeft me zo veel geleerd over honden, ik ben absoluut niet verdrietig, deze hond heeft de prachtige leeftijd bereikt van bijna 18, niet te geloven voor een windhond. Ze is op een waardige manier van ons weg gegaan, dit wilde ik ook voor haar. Bijna 10 jaar heeft ze deel uitgemaakt van ons leven.

10 jaar geleden ergens in de zomer van 1999 haalden we een klein wit Galgo'tje op in Roermond bij Resy.

Een klein mager kereltje was je en ik huilde toen ik je voor het eerst zag.
Zooo mager en onder de teken. Even kletsen en natuurlijk een naam bedenken. Na een tijdje overleggen en nadenken kwamen we op Gin van Greyhounds in Nood en het betekende "zilver" in het Japans. Mee naar huis en daar begon ons verhaal samen.

Eerst in het ouderlijkhuis en daarna mee naar onze eerste eigen huisje.
Dagelijks ging je mee naar het park waar iedereen je al gauw kende. Als ik op straat liep hoorde ik alleen maar van alle kanten "Gin! Hey Gin"! Iedereen was dol op je en dat was logisch.
Helaas was je door je zachtheid ook een leuk slachtoffer voor bepaalde honden om je achterna te gaan en we hebben dan helaas ook vaak bezoek moeten brengen aan de dierenarts.

Je sliep bij mij op de kamer en dat vond ik heel fijn, jij ook. Ik moest natuurlijk wel werken nu om de huur te betalen dus dat was naar voor een periode, maar gelukkig vond ik snel oppas voor je bij lieve mensen die wederom dol op je waren. Goede tijden en slechte tijden hebben we meegemaakt Gin, maar je bleef een trouwe vriend. Lange tijd leefde je gezond en de enige schade die je opliep waren de beetwonden van andere honden. Verder genoot je van het leven en maakte je vele vrienden.

In de loop van de tijd werd ik moeder en moest het alleen doen, werken, kleintje en voor jouw zorgen. Aangezien je ook heel gelukkig was bij mijn moeder op de molen en zij een hond had die niet alleen kon bleef je 5 dagen daar en kwam je bij ons in het weekend. Je werd beste vrienden met Max, die niet at als je het weekend weg was.

Op een dag werd je langzaam aan steeds magerder en bleker. De dierenarts vermoede leishmania, maar kon het niet vaststellen met een bloedonderzoek. We gaven allopurinol en je knapte op! De tijd verstreek en ineens in een half jaar ging je gezondheid achteruit. Regelmatig een oorontsteking, een raar vochtzakje bij je keel, zelfs een keer een darmvliesontsteking gehad. En zo nog een skala aan kwaaltjes die zich ophoopten en behandeld werden. Vooral in de zomer had je het zwaar en hijgde hevig en maakte er een waterballet van als je had gedronken.

Een maand geleden raadde de dierenarts aan om je in te laten slapen aangezien er duidelijke tekenen waren dat de leishmania weer terug was en de zweren van buiten waarschijnlijk ook al in je lijf zaten. Je knapte op en was zo blij en tevreden dat ik het nog niet kon. Nog even geprobeert allopurinol te geven maar...het sloeg niet aan. Een enorme bloederige zweer op je poot maakte dat ik besloot dat je nu echt begon te lijden en dat antibiotica je niet meer konden redden. Dit was leishmania. Je was zo bang voor de dierenarts dat ik besloot dat je niet daar zou gaan, maar op de plek waar je duidelijk het gelukkigst was op de molen van mijn moeder.

Naar het moment toeleven was een verschrikking en regelmatig had ik de zenuwen voor HET moment. Ik wilde alleen maar bij jou zijn, je knuffelen en met mijn vingers door je zijdezachte warme vacht gaan. Je lichaam was op, maar je geest was nog helemaal de oude Gin.
Je stal nog steeds de poepluiers uit de prullenbak en volgde ons op de voet om te kijken of we wat lekkers hadden.

Toen kwamen we op het moment dat de dierenarts kwam. Ik heb "Teardrop" van Massive Attack opgezet bij wijze van slaapliedje en na een pijnlijke prik in je bilspier ging je meteen op je dekentje. Ik vergeet nooit Gin hoe je indommelde. Ik vergeet nooit hoe lief je er uit zag toen je tevreden je oogjes dichtkneep en je hoofdje neerlegde. Ik vergeet nooit hoe ik je aaide, huilde en voor je zong. Hoe ik je bedankte voor je vriendschap en je een goede reis wenste.

Ik zal je nooit vergeten Gin, lieve mooierd en ik zal altijd van je blijven houden.

Beste allemaal,
 
Vandaag donderdag 15 oktober, hebben wi, Sandra en Stephan en ook onze whippet Freya afscheid moeten nemen van onze grote blonde Grey Forrest.

Forrest is via GINN in Nederweert ruim 5 en half jaar geleden bij ons komen wonen en we hebben vanaf dat moment veel liefde en toewijding van hem mogen ontvangen.

Samen met onze whippet veel avonturen beleefd van Rotterdam tot in Oss waar we nu wonen, helaas ging het de laatste maanden steeds slechter eerst werd er na veel zoeken, diabetes insipidus geconstateerd en leek het even beter te gaan.

Maar je was al veel kracht en kilo's kwijt geraakt en je woog nu nog maar 18 kilo. De dierenarts zag dat wij en jij pijn hadden en daarom lieve Forrest hebben we je vandaag moeten laten gaan.

Je was een trouw maatje en je zult altijd bij ons zijn in onze harten, dag lieve vriend.
 
Groet van Sandra,Stephan en Freya.

In oktober 2004 hebben wij Djenna bij GINN geadopteerd, ze heette toen nog Dengua en zou een jaar of twee oud zijn.

Ze was in het begin een bang hondje met grote bange maar heel mooie ogen, bang vooral voor onze jonge zoon, die zijn uiterste best heeft gedaan haar voor zich te winnen en daar uiteindelijk toch in geslaagd is.

Djenna met haar lange lijf - we noemden haar wel eens het limousine-hondje - die op het uitlaatveldje soms opeens als een antilope kon springen. Die steeds als ik me omdraaide achter me bleek te staan, wachtend op een aai en een knuffel en die zachtjes in mijn hand hapte van blijdschap als ik terugkwam van mijn werk.

In april vorig jaar bleek dat haar hart er niet best aan toe was, het was sterk vergroot en de hartkleppen sloten niet goed. De dierenarts schatte haar toen op minstens 11 jaar... Met veel medicijnen, speciaal eten en duizend kleine zorgjes hebben we nog anderhalf jaar erbij kunnen "kopen", maar in de nacht van zaterdag op zondag
18 oktober was het op, haar lijfje kon niet meer. We hebben haar bij de dierenarts zachtjes laten inslapen.
Zo rustig en bedeesd als ze was, is het toch opeens heel stil en leeg in huis zonder ons Djennake.

We missen haar heel erg.
 
Met vriendelijke groet,
Sily de Veen, Jo Koreman, Anne-Marieke en Joachim

Gardienne

Beste mensen, ik heette Ange Gardienne [Engelen Bewaarster], mijn roepnaam was Gardienne; deze naam is door Resy en mijn vrouwtje Nancy verzonnen!

Toen mijn vrouwtje in de week van 28 maart 2001 bij Resy in Roermond aan het oppassen was, zodat Jan en Rees een paar dagen weg konden, heeft ze mij leren kennen als een heel zielig timide hondje die zelf niet tegelijk met de andere honden durfde te gaan eten. Maar, als de andere honden klaar waren, sloop ik heel snel naar een paar achtergebleven brokjes en dan snel weer terug in mijn hoekje. Op 28 maart, toen Nancy weer naar huis ging, mocht ik mee met haar twee andere honden naar hun huis in Vlaardingen, waar poes
Bolleke op ons zat te wachten.

Ik werd gelijk ingewijd in het trappen lopen, dat ging mij direct goed af. Ik zag zoveel toen ik boven kwam dat de poes echt niet bang van mij hoefde te zijn en dat is altijd zo gebleven!

Wij gingen iedere dag veel en lang wandelen en na een paar weken mocht ik zelfs los lopen, vooral op het strand. In de polder was het voor mij erg moeilijk omdat ik overal hazen zag en daar moest ik natuurlijk achteraan zoals mij dat was geleerd in Spanje. Maar daar werd mijn vrouwtje niet gelukkig van en zodoende mocht ik nog maar alleen op het strand los.

In 2001 zijn wij met z'n allen bij Aad, ons nieuwe man baasje, gaan wonen en zijn met z'n allen 10-8-2002 getrouwd. Kijk maar naar onze trouwfoto die ik mee zend.
En doordat we in Nieuw Lekkerland kwamen wonen, kregen we een heel privé bos er op de koop toe bij, dat was heerlijk want daar mocht ik ook weer loslopen net als mijn twee andere zusjes. 5,5 jaar geleden is mijn grote steun en toeverlaat China, waar ik alles van geleerd had om mij in de thuis situatie met mensen gelukkig te voelen, overleden.

Dat was verschrikkelijk en het heeft bij mij weer heel veel onrust gegeven, o.a. verlatingsangst. Ik ben hier voor met mijn vrouwtje in therapie geweest en dat heeft voor een groot gedeelte wel geholpen.

Een half jaar na de dood van China kregen wij een nieuwe Greyhound uit Spanje via de renbaan Barcelona, zij heet Bielsa, en zo hebben wij 4,5 jaar rustig en fijn geleefd tot onze zus Snow afgelopen 5 maart moest inslapen, zij had ziekte van Cushing.

Bij mij was trouwens vorig jaar augustus botkanker geconstateerd in mijn rechter voorpoot, de dierenarts dacht dat ik nog 3 maanden zou hebben, maar dat zijn tot groot genoegen van mijn baasjes er 15  geworden. Maar, op 2 november hebben ze mij moeten laten inslapen, het ging niet meer, de pijn kwam door de pijnstillers heen.

Nancy, Aad, Grey Bielsa en poes Vlinder missen mij, Gardienne, en natuurlijk Snow en China erg.

Gistermiddag hebben wij het moeizame maar onvermijdbare besluit genomen om Aischa te laten inslapen. Enkele weken geleden was vastgesteld dat zij leed aan lymfeklierkanker met uitzaaiingen naar de longen. Hulp was enkel nog beschikbaar in de vorm van een lap-middeltje, om de laatste weken die nog zouden resten zo aangenaam mogelijk te maken.

Die weken hebben wij onze zorg en aandacht helemaal op haar gericht en het geld in eerste instantie bestemd voor een operatie hebben we dan maar besteed aan allerlei lekkernijen. Ze vroeg nooit veel aandacht en als ze dat al deed, dan toch heel bescheiden. Ze verkoos het aaien altijd boven het eten, niets was eigenlijk belangrijker voor haar. Ook die laatste wens hebben we voor haar zo veel als maar kon vervuld.

In de vijf jaren die ze bij ons was, hebben we haar zien groeien van angstig zielig hoopje wezen tot een blij en altijd opgewekte, trouwe metgezel van ons gezin. Ze kende gedurende haar 9 jaren bij ons meer gelukkige jaren dan ongelukkige elders en de boze en angstige herinneringen hebben plaats kunnen maken voor geluk en vertrouwen.

Het is die gedachte die ons gesterkt heeft in het besluit dat het lijden dat ze eens gekend heeft, nooit meer terug mocht komen en dat ze zonder onnodig lijden haar laatste rust plekje zou vinden. Pijn heeft ze eigenlijk nooit laten merken, maar we konden toch duidelijk de achteruitgang zien. We hebben gewacht totdat ze er zelf klaar voor was en dat moment was gisteren, toen ze alle kracht verloren had en de pijn niet langer meer kon verbergen. Het huis voelt nu leeg, maar de herinneringen zijn talrijk. Een schoonheidsprijs zou ze nooit gewonnen hebben, daarvoor waren de littekens en gebreken te talrijk. Maar de schoonheid die uitstraalde van haar kopje overtrof alles en deed de rest verbleken.

De liefde waar ze altijd om vroeg en nooit genoeg van kreeg, straalde met volle glorie uit haar ogen en bevestigde dat ware schoonheid zit in de ziel van het wezen en daarin was ze voor ons de onbetwiste kampioen.

Chrit en Gabriëlle Dingena

Vandaag 28 januari 2010 hebben wij helaas afscheid moeten nemen van de liefste hond ter wereld. Zoë was sinds 7 augustus 2002 onze beste vriendin en onze tweede galgo. Onze eerste galgo Anouk stierf na 3 maanden en na overleg met GINN kregen we toen Quitana. Quitana werd gelijk Zoë.

Zoë was een echte knuffelhond. Als je haar aanhaalde, was ze niet meer bij je weg te slaan. Ze voelde zich meteen thuis bij ons en had snel de grootste bank toegeëigend. Dit werd haar plekje. Onze katten vormden geen probleem, al moesten sommige katten wel even wennen. Ook kinderen vond zij erg interessant, want die wilden graag aaien. Kinderen mochten ook alles bij haar doen. Een kind wat haar onbedoeld pijn deed, kreeg een waarschuwend blafje.
Ze had wel moeite met alleen thuis zijn. Werkelijk alles wist ze dan te slopen. Of het nou gordijnen, net aangeschafte kleding, een deurkozijn of zelfs haar metalen bench was, alles ging kapot. Na een lange tijd hebben we het zo kunnen opbouwen, dat ze 3 uur alleen kon zijn, maar langer ging echt niet.

Ze vond het heerlijk om uit te gaan en al gauw bleek dat ze prima los kon. Het leukst vond ze het om andere honden uit te dagen tot een hardloopwedstrijdje. Wanneer een tegenspeler haar bijna inhaalde, kon ze altijd weer een stukje harder. In de lentes moesten wij extra alert zijn. Madame was namelijk verzot op verse paardenpoep en als ze een gaatje zag, ontsnapte ze uit huis of tuin en ging dan op eigen houtje naar het park.
Zoë deed geen vlieg kwaad en ging nergens achteraan. Behalve een blauwe reiger die in de herfst ieder jaar in het park verscheen. Deze liet ze graag even schrikken.
Tijdens de zomerreünie van 2003 in Amersfoort liep ze spontaan naar Fermin toe.

Hij herkende haar ook en wist te vertellen dat ze in Spanje veel te verduren had gehad. Hij was blij dat ze nu een goed plekje had gevonden.
Zoë was ook gek op rennen in de sneeuw en dat heeft ze gelukkig de afgelopen maanden nog een aantal keer kunnen doen.
Sinds december begon ze echter te hinken met 1 voorpoot. De eerste diagnose was ouderdomsartrose en met pijnstillende pillen leek dat goed te gaan.
Een week geleden zat er echter opeens een bult boven aan de poot, wat een tumor bleek te zijn welke in haar bot vergroeid zat. Het ging heel snel slechter met haar en ze kreeg steeds meer pijn. Het was duidelijk dat haar tijd er op zat en we besloten haar niet langer te laten lijden. Vandaag om half twaalf is ze voorgoed ingeslapen.

Zoë, bedankt voor de liefde die je ons gegeven hebt en we zullen je nooit vergeten. Je bent voor altijd in ons hart, jij eigenwijze steekneus.

Frédérique, Finn, Antoinette en Simon Prinsenberg, Almere

Daisy Trilk

4 februari 1997 --- 18 februari 2010

Whippet

DOMINO

Gefokt door mijn moeder en nadat zij overleden was in augustus 1997
Is hij bij ons komen wonen samen met Muy Bienne
wat zijn half zusje was van inmiddels nu 15 jaar.
Later zijn er nog twee lieve Galgo´s Nina en Lucca bijgekomen.
Domino vond dit erg gezellig nog twee van die mooie,Spaanse, dames erbij en deed er dan ook alles voor om maar zo dominant mogelijk aanwezig te zijn.
Daarna kwamen er het gouden duo Tom en Jerry bij en onze Domino moest de dames opeens delen wat weleens tot kleine conflictjes leidde!!!
Alsof dat nog niet genoeg was kreeg hij er daarna weer een speelse jonge dame, Isabelle, bij die hij al niet meer bij kon houden.
Na Isabelle is ook nog Luuk gekomen en samen met z´n alle hebben we afscheid van Domino genomen.

Mijn grote reus is niet meer.

Domino we zullen je heel erg missen.

Thalassa, Bo, Quinn
Muy Bienne, Nina, Lucca, Tom, Jerry, Isabelle en Luuk

Noa

Noa 4-1-2001 --- 31-3-2010

Je bent niet meer hier
maar aan de andere kant van de regenboogbrug, waar ik niet heen kan,
lig je lekker te luieren in de zon
en ren je met de andere hondjes door het hoge gras
om konijntjes te laten schrikken
niet meer om op ze te jagen, want dat hoeft niet meer. Dat had je al geleerd.

Nooit meer in je bak voor de verwarming, of op de bank
nooit meer samen wandelen, of snél naar buiten en weer terug, omdat het regent
geen logeerpartijtjes meer bij vrienden of Boy die komt slapen
geen pootjes meer geven
geen nageltjes op de houten vloer
geen kreuntjes van genot door een oormassage
geen vragende blikken
geen oren die gespitst zijn
geen nachtelijke eetgeluidjes
geen balletpasjes terwijl je gewoon liep
nooit meer een sporadische blaf

Maar ook geen gillen meer van angst of pijn
geen littekens
of mensen die je pijn willen doen
geen honger of al die andere vervelende dingen die hebt moeten meemaken

Altijd blijf je in mijn gedachten
je zal nog veel glimlachen op mijn gezicht toveren, zelfs vanaf de andere kant van de regenboogbrug

Tot ziens allerliefste meis!

Lieve lieve Noa,
Dankjewel Liefielief voor je fijne vriendschap en je vertrouwen. Wat geweldig te zien dat je dat weer durfde, na alles wat je hebt meegemaakt.
Wat voelde ik me vereerd als je me weer zo enthousiast tegenmoet kwam rennen, met je sierlijke draf, je staart draaiend als een propellor.
Bedankt Noa voor alles wat je me hebt laten zien. Bedankt voor je tevreden geknor op de bank tijdens onze knuffelsessies en je gretige fluiten, met je oortjes omhoog, als ik boterhammen voor je stond te smeren. Ik genoot ervan jou te zien smullen, en je vertrouwen in jezelf en ons te zien groeien. Wat ben jij een verschrikkelijk gemakkelijk diertje om van te houden, wijsneus.
Ik ben dan ook erg blij dat je baasje Nina je wanneer nodig aan mij toevertrouwde, en ik ben helemaal blij dat je soms gewoon zelf aangaf even naar mij te willen komen. Wat zagen we uit naar het voorjaar hè, om weer lekker zonder jas naar buiten te kunnen, lekkere luchtjes snuiven, een grote ronde lopen.
Maar tot mijn grote spijt en verdriet heb je dit niet meer kunnen doen. Ik denk dat je al een tijdje stoer zat te doen, toen het heel plotseling pijnlijk duidelijk werd dat je het niet meer zou redden. Ik hoop dat je zelf wist hoe laat het was, zo deed je het overkomen, en je weet dat we je een heel ellendig einde hebben bespaard. Het was verschrikkelijk om toe te moeten geven dat je niet meer kon Lief, en wij niets meer voor je konden doen. Toch was het zo.
Wat een geweldige vriendin ben je geweest Liefielief, en wat heb je een werkelijk enorme indruk gemaakt. Ik ga je nog veel missen meisje. Maar wat ben ik blij je gekend te hebben!
Superdikke knuffel van je vriend Pieter.

Bohra

Lieve Vrienden,

Vandaag hebben wij met heel veel pijn in ons hart afscheid moeten nemen van ons lieve meisje Bohra, ze is 15 jaar geworden.
8 jaar heeft ze bij ons mogen zijn en we hebben zo van haar genoten en gehouden.
Nooit een grom of een snauw, altijd zo lief en trouw. Wat zullen we dit missen.

Haar achterbeentjes konden haar niet meer dragen en de laatst week viel ze steeds om en vocht om weer met behulp van ons, om op de beentjes terecht te komen.
Alle pijnstillers hielpen niet meer en er was geen wondermiddel meer om je te genezen.

Dit konden we niet meer aanzien en we hebben besloten om haar naar de hondenhemel te laten gaan, zodat haar nog meer pijn bespaard zou blijven.

Boelie bedankt voor alle liefde die je ons hebt gegeven.

Rust zacht mijn lief meisje, mam, pap en de andere hondjes zullen je nooit vergeten xxxxxxxxxx.

Lieve vrienden,
 
Met veel verdriet en pijn hebben we gisteravond afscheid moeten nemen van onze allerliefste windekind Fleur.
Ze is 10,5 jaar oud geworden.
Haar lichaam ontwikkelde vele fibrosarcomen in haar hele lijf, waaronder ook in haar rechter elleboog.
Deze tumor kon niet in zijn geheel worden verwijderd, omdat hij vergroeid zat in de peesplaat.
Met als gevolg dat het sarcoom in de elleboog steeds sneller terugkwam.
Ze heeft ocharme vele operaties moeten ondergaan.
Alleen al in de elleboog is ze 5 maal geopereerd. De laatste keer was 23 december 2009.
Het zat ook in haar hele bloed.
 
Samen met onze dierenarts hebben we besloten om te gaan voor kwaliteit van leven.
Zolang Fleurtje vrolijk was en genoot van het leven, dan  gingen wij ervoor.
Want onze lievelingen  verdienen het  niet om onnodig te lijden.
 
Dit jaar hadden we besloten haar niet meer te laten opereren, want er was niets meer aan te doen.
Helaas was de tumor actief en agressief.
We zagen met lede ogen aan hoe hij iedere dag groter werd en er veel spanning op de tumoren kwam te staan.
Het zou spontaan kunnen openbarsten en dat kon ieder moment gaan gebeuren.
We konden het niet langer meer aanzien en dan moet je wel de beslissing nemen om haar deze pijn
te besparen en haar niet onnodig te laten lijden.
 
Onze lieveling is gisteravond met behulp van onze dierenarts in haar vertrouwde omgeving thuis zachtjes ingeslapen.
In onze armen is ze heel zachtjes over de regenboogbrug gegaan. Ze is bij ons gebleven tot ze vanmiddag is gecremeerd.
Ik weet dat we er goed aan hebben gedaan, maar het doet zo ontzettend veel pijn haar te moeten verliezen.
 
Ze was zo intelligent, altijd vrolijk en liefdevol, blij met alles wat je voor en met haar deed.
Fleur genoot zo van de wandelingen door de bossen, kanaaldijken en velden, rondtouren met de auto, lekker rondstruinen met haar zusjes Mickey en Bodine.
Lekker bed en bankhangen, eindeloos veel knuffelen en strelen en zeker niet te vergeten, lekker eten!!
 
Fleur hield zielsveel van mensen en dieren, Fleurtje was hoogsensitief, ze voeldde gevoelens en stemmingen feilloos aan.
Ze was een groots liefdevol wezen met een grote warme ziel.
Fleur was samen met onze Mickey een heerlijke speelkameraad, steun en toeverlaat voor onze hevig getraumatiseerde Bodine.
 
Lief meisje, bedankt voor alle vreugde en liefde die wij van jou hebben mogen ontvangen.
Je zusjes en wij zullen je ontzettend missen.
Maar nooit zullen wij jou vergeten, want je woont voor altijd in ons hart!
 
Rust zacht lieveling en tot ziens achter de regenboogbrug.
 
Hub en Ria Hendriks- Geerkens
Elsloo (Stein)