Al sinds een aantal jaren ben ik betrokken bij GINN. Ik ben ongeveer 3,5 jaar geleden als adoptieconsulente begonnen en dat doe ik nog steeds met veel plezier. In de tussentijd heb ik de functie van transportcoördinator erbij gekregen, waardoor ik de meeste contacten onderhoud met onze buitenlandse collega’s en regel dat (gereserveerde) windhondjes in Nederland op de juiste plek terecht komen. Sinds januari vorig jaar ben ik ook officiëel actief als algemeen bestuurslid.
Zoals u zult begrijpen krijg ik dus vrij veel mee van de rescue wereld en het hele windhondengebeuren. Soms krijg ik foto’s of mails onder ogen waarvan de inhoud zo gruwelijk is dat het niet eens aan een ander durf te vertellen. Maar ook leuke, ontroerende en vrolijke verhalen deel ik met mijn hondencollega’s van over de hele wereld.
Soms hoef ik echter niet zo ver te kijken om iets bijzonders mee te maken. Zelf ben ik de trotse huisgenoot van 2 Galgo’s, een Podenco Ibicenco en een windhond mixje type stroper, en thuis kom ik vaak genoeg voor (al dan niet leuke) verrassingen te staan.
Zo had ik afgelopen week een ongewenste indringer in mijn huis. Ik houd veel van dieren, maar ook ik heb mijn beperkingen – dieren met minder dan twee of meer dan vier pootjes houd ik liever buiten. Helaas werd ik geconfronteerd met een dier van het soort met minder dan twee pootjes. Ze zijn niet vaak te zien hier in Nederland, ik heb er zelfs nog nooit van gehoord, maar waarempel lag er ineens eentje bij mij op de bank.
Gelukkig hebben mijn honden, zelfs de getraumatiseerde Podenco, mij gered en meteen korte metten gemaakt met het ondier. Ze waren daarna erg moe, maar gelukkig zijn ze wonder boven wonder allemaal ongedeerd gebleven. Natuurlijk heb ik ze naderhand bedankt met een dikke kluif. Zo ziet u maar weer dat u voor spectaculaire reddingen niet altijd de grens over hoeft!
