"Mijn gouden mandje" Een kijkje in de mand van ....

Vraagt u zich soms ook af hoe het nou gaat met de hondjes die geadopteerd zijn?
In onze rubriek "Mijn gouden mandje" ziet u hoe het met de GINN hondjes gaat.

16 augustus 2010
Vandaag een kijkje in de mand van Tonto.

Op de verjaardag (15-08) van Hugo (AKA Tonto) een update.

Op 7 juli j.l. is Hugo in ons gezin gekomen en heeft een onuitwisbare indruk achtergelaten. Anderhalve week na het ontvangst is hij met ons meegegaan op vakantie naar Oostenrijk. Uiteraard spannend maar dit ging geweldig.

Eigenlijk hebben wij ons behoorlijk vergist in Hugo:
-Hij vind autorijden relaxt, gaat lekker slapen achterin.
-Binnen plassen of poepen vind hij vies, hij wacht gewoon tot wij buiten zijn.
-Onze bank is gewoon nog heel. Er ligt ook nog geen haar op!
-Elke (!) andere hond in de buurt is per definitie vriend, ook al is die andere hond het er niet mee eens.
-Hij is lui, wat nou lekker een stuk wandelen, als het te ver is trekt zijn baas hem gewoon achter zich aan, hardlopen met de baas is ook al zoiets....
-Pas na 1 dag wist hij wat de commando's "Mand" en "Zit" betekenen. "Eten" en "Ga je mee" snapt hij niets van.
-Alleen thuis blijven voor een uurtje of wat is OK, gewoon even naar buiten kijken waar ze heen gaan en dan slapen. Dat je baasjes úúúúúren video-opnames maken moeten ze gewoon zelf weten, nergens voor nodig.

Nee, hij is echt een geweldige kerel. Dat vinden de Oostenrijkers en Duitsers overigens ook. Daar de straat over is een absolute bezienswaardigheid. We hebben in 1 week 200 keer mogen vertellen dat hij inderdaad "Schnell laufen" kan, inderdaad een "Windhund" is en zelfs 2 keer laten fotograferen.

Een paar puntjes mogen wij nog finetunen, tenminste, als hij dat wil...
-Fietsen zijn niet eng, het is zelfs leuk om er naast te lopen, elke keer wat verder, mensen kijken je vreemd aan als je rechts een Galgo hebt aan je hand, en links een fiets om hem te laten wennen. En zo maar een half uur lopen. Op een dag kunnen we een lekker eindje trappen/lopen. Hij zal zich moeten wennen aan een "fiets-familie".
-Hengels zijn niet eng, die vissers vaak wel.
-Paraplu's zijn handig, ook niet eng.
-Regen is inderdaad niet leuk, maar dat kan niet betekenen dat je binnen kan blijven staan. Kom anders gewoon onder die enge paraplu.
-Als hij plast zou het mooi zijn wanneer hij dat niet doet als een teefje... gewoon rechterpoot omhoog, dat houdt je voorpoten wat frisser...

Kort gezegd, het is een groot feest met "Hugi". Hij is af en toe schrikkerig/bang voor onbekende geluiden of bewegingen, maar nu al veel minder. Zo zie je dat je niet per sé een hond ter adoptie krijgt waar een lange handleiding bij zit. Ik hoop dat mensen die twijfelen hiermee over de streep worden getrokken. Of toch, er is nog 1 nadeel....misschien wel 2.... 1) je wilt nooit meer een andere hond, 2) misschien wel meer....

Groetjes,
de baasjes van lieve Hugi.

Hallo lieve mensen van GINN,

Hier nieuws van mij, Luigi, vanuit Wijk bij Duurstede. Ik woon hier nu bijna 2 weken en krijg het steeds meer naar mijn zin. Ik woon hier bij Bram en Miriam en hun 2 dochters Manon (18) en Lianne (17), in een fijn huis met een lekkere tuin in een mooie groene omgeving.

Toen ik hier net kwam was ik nog héél erg bang. Ik schrok van alle huisgeluiden, zoals een keukenkastje wat dicht ging, de afwasser die aan stond, van iedereen die binnenkwam en vooral van mannen. Daar moest ik écht niets van hebben! Ik bleef lekker bij Miriam in de buurt en Manon en Lianne vond ik ook wel aardig, maar voor Bram zette ik het op een lopen. Lianne vond ik wel lief, alleen haar rolstoel vond ik eng.

Van Manon kreeg ik mijn eerste bak voer, maar die heb ik helemaal uit haar hand opgegeten, want ik was te bang om bij mijn voerbak te blijven staan. Ook durfde ik de eerste 24 uur niet te gaan liggen, dat heb ik pas gedaan toen ik staand in slaap viel. Wat ik wel knap vond van mezelf is dat ik gelijk begreep dat ik mijn behoefte buiten moest doen. Heel af en toe til ik stiekem mijn poot op in de tuin, maar ja, groen is groen, dat kan ik ook niet helpen.

Inmiddels voel ik me een stuk beter op mijn gemak. Ik durf zelf te eten, maar drinken uit zo’n glimmende bak dat wil ik niet. Ik drink alleen uit een emmer. Verder ben ik heel graag in de tuin om rond te snuffelen en heerlijk te snurken als het mooi weer is. Ik ben supersupersuper-gek op knuffelen, ik word het liefst de hele dag geaaid. Zelf bij Bram leg ik nu al af en toe mijn kop op zijn schoot, want ik ben er inmiddels wel achter dat hij helemaal niet zo eng is. Ik vind het alleen nog griezelig om koekjes van hem aan te pakken. Maar dat los ik als volgt op: ik ga naar Lianne en zet mijn liefste onschuldige ogen op en ja hoor… Gelukt! Ze trapt er altijd in! Wat ik wel cool vind om met Bram te doen is hele lange wandelingen maken.

O ja! Weten jullie wat ik ook ontdekt heb? Ik kan superhard blaffen! Als er iemand door de achterdeur binnenkomt, dan jaag ik ze de stuipen op het lijf. ϑ Goed he? Ik waak over mijn nieuwe vrienden!

’s Morgens ben ik op mijn best. Ik word om een uur of 8 wakker en dan ga ik wandelen met Miriam. Ik weet dat al precies, ik sta te trappelen om mee te gaan. Na de wandeling en een bak voer ga ik voorzichtig een beetje gek doen. Ik laat dan een stukje van mijn speelsheid zien: trek een kussentje van de bank of probeer de tv-gids te stelen en krijg voorzichtig belangstelling voor de dingen die écht voor mij bedoeld zijn, zoals mijn kluif, bal en touw. Dit bekijk ik dus vooral als het rustig is in huis, want als iedereen weer wakker is gebeurd er te veel om me heen en ben ik weer druk met opletten. Maar het gaat iedere dag een stukje beter, ik ben hard op weg om een heerlijk relaxte Galgo te worden!

Groetjes aan al mijn vrienden en vriendinnen in Balkbrug, ik hoop dat ze net zo’n warm mandje vinden als ik. Ik kom in ieder geval niet meer terug!

Liefs van Luigi en groetjes van Bram, Miriam, Manon en Lianne.

Het gaat erg goed met Rey.
Ik kan alles op de tafel laten staan, hij gaat ook niet aan de prullebak.
Met fietsers en auto`s gaat het ook goed en kinderen kunnen hem nu aaien.
Rey heeft een hoop hondenvriendjes erbij gekregen en het gaat super.
Als we gaan wandelen gaat hij om de bank heen rennen, zó blij is hij, als hij mee mag.
Gisteren is hij mee geweest naar de winkel en dat ging ook goed.

De eerste 2 weken dat we Rey hadden was het even zwaar, maar nu hij weet wat wel en wat niet mag.
Het gaat nu super met hem. Het is een hele andere hond geworden.
We maken binnen kort nog een paar andere fotos van hem.

Groetjes Rene, Paula en een lik van Rey

Toen we zaterdag 29 mei Amos meenamen, ging hij zo de auto in, op de achterbank met onze dochter Roos. Hij lag heerlijk op de slaapzak en tijdens de autorit lag hij heel rustig. Eerst moesten we nog naar ons vakantiehuis.
De rit duurde langer dan we verwacht hadden. Maar voor Amos was dat geen probleem. Eenmaal in ons vakantiehuis aangekomen, plaste hij meteen in de kamer tegen de gordijnen en op de vloer. Daarna heeft hij dat niet meer gedaan. Hij liep de eerste tijd onrustig rond, mede omdat hij van alles hoorde en kon zien.
Op de bank hadden we een slaapzak neergelegd en daar ging hij op liggen. In de avond lag hij op de bank alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Hij wou niet eten die dag. We zijn die dag drie keer met hem eruit geweest, lange wandelingen over het park en dit vond hij heerlijk. Hij hoorde en zag van alles, zoals konijnen, katten en hazen.
Konden we meteen uittesten hoe hij daar op reageerde.

Hij heeft de hele nacht op de bank geslapen en was heel rustig. De volgende dag heeft hij brokken gegeten en veel met ons gewandeld. Hij liep keurig aan de lijn mee en plaste en poepte netjes buiten. Zondagavond zijn we naar huis gegaan en hij lag weer heel ontspannen in de auto gedurende anderhalf uur.
In ons eigen huis gedroeg hij zich veel rustiger en wilde graag weer op de bank. Hier heeft hij ’s nachts op de slaapzak geplast en een stuk open gebeten. Ook plaste hij meteen in de tuin. De volgende dag zijn we zeven keer met hem eruit geweest en toen was het plassen binnen en in de tuin over.

Amos schrok van allerlei geluiden zoals fietsers die voorbij kwamen, mensen, motoren, auto’s. Door veel met hem langs dezelfde routes te lopen, was dit na twee dagen bijna over.
We zijn al met hem naar het strand geweest en de zee vond hij eng, maar met lekkers als beloning kregen we hem een klein stukje het water in. Voor water in de sloot is hij niet bang, daar liep hij zo in.

Hij ligt al heerlijk op de bank te slapen alsof hij al jaren bij ons is en wisselt dit af met zijn mand, waar hij ook graag in ligt.
Als we ’s ochtends beneden komen begroet hij ons al kwispelend en met een poot of zijn snuit tegen je aandrukkend. Hij begint in huis al te reageren op zijn naam. Met ons joggen en hardlopen in de duinen en het bos vindt hij geweldig. Hij reageert altijd enthousiast op mee naar buiten gaan, behalve als het warm is. Dan hoeft het niet zo van hem.
Het eten van de brokken lukte bij ons thuis niet meer. Hij wou niks hebben.
Ook niet het lekkers van onze vorige hond.
We zijn voorzichtig begonnen met vlees en pens en dit vond hij heerlijk, zodat hij daar nu volledige maaltijden van eet. Hij heeft prachtige ontlasting.

Hij reageert goed op met beloningen werken en pakt al snel dingen op als “wacht”en “kom Amos”.
Hij vindt andere honden leuk en wil er graag mee spelen. Hij is even los geweest in een losloopgebied bij ons en eerst bleef hij netjes naast ons staan. Toen een van ons wegrende, begon hij ook te rennen. Hij maakte bokkensprongen van blijdschap en rende zo hard in het rond dat hij bijna over de kop vloog. Toen we twee keer “Amos kom” riepen, kwam hij meteen en konden we hem zo aanlijnen.

Amos vindt het ook heerlijk om in de tuin te liggen zonnebaden. We zijn erg blij met onze Amos en hebben af en toe het gevoel dat hij al jaren bij ons is.

3 oktober 2009
Vandaag een kijke in de mand van Claudia

Hallo allemaal,

Wij, de familie Strijbosch uit Aarle-Rixtel, hebben sinds 1,5 week een adoptie hond van GINN. Het is Claudia die via Henny bij ons is gekomen.

We hebben een Blog aangemaakt van Claudia.

Het adres van het blog is:

http://galgoclaudia.blogspot.com/

Met vriendelijke groet,

Fam. Strijbosch

Hallo allemaal!

Een week geleden is Sandy door ons geadopteerd. Vandaag vertel ik ( Lianne ) hoe het met Sandy gaat!

Mijn vader, Nico, en ik zijn Sandy de vorige week zaterdag gaan halen. In de auto op weg naar haar nieuwe huisje was Sandy heel erg braaf en rustig.

Corrie (mijn moeder) was al met onze andere hond, Bengel, een stukje gaan wandelen, zodat ze elkaar op een ‘vreemde’ plaats konden ontmoeten. Ik stapte met Sandy uit de auto en ze stond een beetje te trillen, ze vond het erg spannend. Een halve minuut later kwam Corrie met Bengel om de hoek. Ze kwispelden en vonden het leuk om elkaar te zien. We hebben toen een stukje gewandeld en we zijn naar huis gegaan.

Daar wilde Sandy natuurlijk eerst alles verkennen. Ze was al vanaf het begin heel aanhankelijk. Ze kwam ons steeds opzoeken voor een aai of om gewoon naast je te staan. Alleen zijn vond ze de eerste dagen niet leuk. We hebben ervoor gezorgd dat er steeds iemand thuis was, maar al deed je even de deur dicht dan maakte ze hem zelf weer open. De eerste nacht vond ze dan ook een beetje eng. We zijn een paar keer opgestaan om haar te laten zien dat we er voor haar zijn. Dit weet ze inmiddels. Ze is nu de hele nacht rustig en een uurtje alleen zijn (ofja, alleen, met Bengel!) gaat nu ook heel goed.

We hebben al heerlijke stukken met haar gewandeld, heerlijk is dat. Ook ben ik al 2 keer met haar gaan fietsen. Dan kan ze lekker rennen. Je ziet dat ze zich al goed op haar gemak begint te voelen. Ze is heerlijk ontspannen.

Ze kan je af en toe ook goed aan het lachen maken. Het is heel grappig om te zien hoe ze met Bengel speelt. Dan tilt ze een pootje op en legt het om Bengel heen, alsof ze haar omhelst.
Het gaat trouwens prima met Bengel samen. De eerste dagen was Bengel heel duidelijk de baas. Dan liet ze zelfs haar eten even met rust als Bengel ernaast stond te grommen. Nu bijt ze van zich af en laat zich niet de wacht aanzeggen door Bengel. Ze kunnen fijn samen spelen, lekker samen bij ons liggen ’s avonds. Maar ze kunnen ook fijn hun gang gaan.

Ik zit nu in de tuin en Sandy ligt languit op haar kussen, terwijl Bengel de wacht aan het houden is in de tuin. Als Bengel blaft, gaat ze ook gouw kijken!

Het gaat dus heel goed met Sandy en we zijn heel erg blij met haar!
Hier onder staan een aantal foto’s en een filmpje van Sandy die met Bengel rond aan het rennen is door de tuin. De camera kan ze amper volgen zo snel gaan ze!!

We houden jullie op de hoogte!

Heel veel groetjes van de familie Versteden.

Met Dino gaat het goed.
Dino is samen met zijn zus Megan gevonden als ernstig vermagerde pupjes (zie update).
 
Samen kwamen ze bij ons in de opvang en waren ook beide geadopteerd. Helaas kwam Dino snel weer terug omdat het toch niet goed ging met de aanwezige hond in huis.
Dit was heel verdrietig voor iedereen maar gelukkig heeft Dino er geen last van gehad en voelde hij zich meteen weer thuis en pikte meteen het ritme weer op.

Daarna volgden weken van stilte en geen belangstelling voor dit lieve manneke en ondertussen was een hondje van ons overleden en een ander is erg oud en ziek dat wij hebben besloten om hem zelf te adopteren.
 
Die week gingen we ook op vakantie en na de andere honden met de oppas uit te hebben gezwaaid ging Dino met ons mee. Zo konden we hem mooi verder socialiseren en even alleen hebben om hem het een en ander te leren en natuurlijk om van elkaar te genieten.
 
Hij was op dat moment 5 maanden en we waren erg nieuwsgierig hoe het allemaal zou gaan. Nou het ging echt fantastisch.

'S avonds ging hij lekker in de bench onder ons bed liggen snurken en 's morgens moest ik hem wakker maken en mocht hij nog even mee in bed uitslapen. Dit was een erg makkelijke les voor hem en dat had hij ook snel geleerd.

Vervolgens wilden we graag fietsen en hadden we een fietskar geregeld. We hadden verwacht dat dit moeilijker zou gaan maar nee hoor, meneer liet zich als een koning rondrijden en dit lokte veel gelach uit
bij tegemoetkomende fietsers en zo hebben we heel wat plekjes gezien. Een beetje cultuur, beetje strand en rotsen en veeeeeeeel rennen. Dit ging ook per dag beter. Hij is zo een lange slungel dat hij nog vaak de bocht uit vliegt en hij kan niet zo goed remmen maar ook dit gaat beter.

 
Hij heeft ook veel vriendjes gemaakt en hij kreeg heeeel veel bekijks. We kwamen zelfs nog een collega galgo Bella tegen. Zij was ook net geadopteerd en moest ook nog veel leren.
Verder waren we verbaasd hoeveel Duitsers het verhaal achter de Spaanse galgo kennen. Veel mensen die je aanspreken en zelfs mensen die zien dat er podenco onder die grote oren zit.
Maar dat zal Dino een worst zijn, podenco, galgo, andere mix??? Hij geniet en wij genieten mee.

 
Thuis gekomen was hij blij de andere honden weer te zien en ging het leventje gewoon weer verder. Wel dachten de mensen in de buurt dat we weer een nieuwe hond hadden maar nee hoor hij is alleen erg gegroeid en hij heeft al zijn tanden gewisseld.

Groeten Lucia, Chris en Dino

Hallo allemaal,
 
Een maand geleden hebben wij Charlie geadopteerd bij de stichting, hierbij laten we even weten hoe het met hem gaat!
 
Vandaar een kijkje in de mand van Charlie!
 
We zagen Charlie al enige tijd geleden op de website staan, hij is natuurlijk geen Galgo of greytje maar we vonden hem zo leuk! Toen nog dat super zielige verhaaltje over hem in de Greyzette en we waren bijna overstag. Helaas konden we hem nog niet adopteren wegens veranderingen van baan etc. Maar toen in juli alles weer op orde was en Charlie nog steeds een baasje zocht gingen we kijken in Nederweert. 

We hadden Galgo Gino meegenomen, die we als pup (inmiddels al weer 10 jaar geleden) bij de Stichting geadopteerd hebben. De kennismaking verliep helemaal goed, Charlie liet zich gelijk van zijn beste kant zien, scheef koppie, pootje geven. Met Gino klikte het super alsof ze elkaar al jaren kenden!! We besloten hem te adopteren en hem na de vakantie in alle rust op te halen.

We hebben Charlie nu een maand, wat is hij lief en gezellig! Ook Gino is weer aan z'n 2e jeugd begonnen want wat is uitlaten nu weer leuk als je een maatje hebt. Met zijn tweeën zijn ze stoer tegen andere honden!!  En ze lopen vaak zij aan zij, zo grappig.

En Charlie? Die heeft het helemaal naar zijn zin! De eerste week dat hij bij ons was hebben we zijn vacht onder handen genomen, hij heeft nu een zomer-look. Heerlijk met dit warme weer! Elke dag heel veel aandacht en knuffeltjes, veel wandelen en spelen. Hij komt echt helemaal los.

De katten (2 ragdolls) begrijpt hij niet helemaal, zijn dit nou gekke hondjes of een paar schapen? Je ziet het hem denken... En als hij iets gedaan wil krijgen zegt hij 1x woef en gaat zitten met een scheef koppie en een poot in de lucht!! Wie kan dat nou weerstaan?

Wij kunnen Charlie in ieder geval niet meer missen!!!
 
Groetjes van de fam. Lasschuijt en een poot van Charlie en Gino

Op zaterdag 4 juli hebben we Gino opgehaald in Nederweert. Na twee bezoekjes besloten we een Galgo te adopteren. We hebben Gino wel een andere naam gegeven en we noemen hem Djin (een leuke verwijzing naar zijn eerdere opvang GINN).

Vanaf de eerste dag ging het in huis perfect. Hij was erg rustig en afwachtend en zelfs 's nachts was het alleen blijven geen probleem.
Djin is een erg open en aanhankelijke hond. Als er bezoek komt is hij nieuwsgierig en gaat hij rustig kijken wie het is. Hij is niet timide, maar soms wel een beetje schrikachtig (is wel logisch met zo'n verleden). Van knuffelen krijgt hij nooit genoeg!

Gedurende de eerste weken was het uitlaten van Djin erg enerverend, want hij reageerde bijzonder luid en fel naar andere honden toe. Verder trok hij altijd enorm aan de lijn. We hebben advies gevraagd bij de consulenten van GINN en we kregen diverse tips, die we allemaal hebben uitgeprobeerd (met vallen en opstaan).

Het trekken aan de lijn hebben we na twee weken opgelost. We stopten met wandelen op het moment dat hij aan de lijn begon te trekken en wachtten zo lang tot hij weer bereid was om zelf verder te lopen. Dat duurde soms wel vijf minuten. Hij werd dat op een gegeven moment zelf moe en vanaf die tijd gaat het eigenlijk best goed. Het reageren naar andere honden toe is gebleven, maar we hebben het redelijk onder controle en we zien een vooruitgang.

Djin is een hele fijne hond en we hebben geen spijt dat we hem hebben geadopteerd. Zie bijgevoegde foto's; hij ligt graag even in de zon of lekker lui op het gras. In zijn mand is het een ware artiest.

Elsbeth en Will Verheesen
Roggel

Met Jimena gaat het uitstekend, ze krijgt een glanzende huid en wat heel belangrijk is, is dat ze zeer lief is . Ze heeft zelfs al in één mand geslapen met onze kleinste Teckel, welke doorgaans altijd alleen wil liggen. Ze kwispelt elke keer wanneer wij thuiskomen en overal waar we lopen, loopt ze met ons mee. Ze zeurt niet en blaft niet.
Ze heeft alleen nog wat angst voor onze 2 zonen, welke natuurlijk als 22 en 24 jarigen nogal lomp kunnen zijn. Misschien heeft het met haar verleden te maken, dat ze wat timide en schuchter naar mannen toe is? Ze komt overigens wel naar onze zonen toe, quasi uit nieuwsgierigheid, maar zodra zij haar willen aaien, trekt ze zich terug. Ik denk dat dit slechts voor een paar weken is.

Met wandelen gaat het ook goed, en om meer leed cq. wegrennen te voorkomen hebben we haar een nieuwe riem en halsband gekocht. Ze vertoeft veel in onze tuin van 700 m2 en speelt ook met onze beide Teckels. Ook zij hebben haar bijzonder goed geaccepteerd.

Ze reageert niet op onze kippen. Het is misschien vreemd om te zeggen, maar het voelt alsof Jimena altijd al bij ons heeft gewoond. Wat een kanjer van een hond !! Ze moet nog wat in gewicht aankomen, maar ze eet ontzettend goed en krijgt elke dag rookvlees. Dus het zal niet al te lang duren en Mevrouw Jimena is op haar streef/ ideaalgewicht.

We zijn helemaal gezwicht voor onze Spaanse Galgo en hopen nog heel veel jaren plezier van haar te hebben.

Het gaat echt heel goed met Megan.
Ze was de eerste 2 dagen nog wat onzeker, maar dat is natuurlijk heel logisch.
Ze voelt zich nu al helemaal thuis en is goed aan het uitproberen wat ze wel en niet mag.
Ze leert echter heel snel en laat zien hoe slim ze is.
Megan en Indy hebben elkaar helemaal gevonden, met Frodo weet ze nog niet zo goed wat ze daar mee aan moet.

Ze willen wel spelen maar als Frodo speels begint te blaffen of achter haar aan gaat rennen vind ze het nog een beetje eng.
Maar dat begint ook al een stuk minder te worden.

Op zaterdag 25 juli gaan we voor het eerst met Megan en Indy naar de puppy-cursus.
Indy mag, ondanks dat ze al een jaar, is ook meedoen.
Zal wel goed zijn voor allebei en voor ons ook trouwens.

Verder eet Megan goed. En als we weg gaan, gaat het ook allemaal goed.
Wel zit ze dan nog in de bench, want ze pakt alles wat los en vast zit van de tafels af en gaat daar lekker op haar gemakje op zitten knabbelen, de ondeugd.
Dat zullen we met de tijd ook wel afbouwen en kijken hoe het gaat als ze los blijft.
Maar ook daar heb ik vertrouwen in dat dat helemaal goed komt.

Ze is ook al een aantal keer meer naar het losloop veldje geweest en heeft daar al veel andere hondjes ontmoet.
Grote drukke honden vind ze toch nog wel eng en kijkt dan eerst de kat uit de boom.
Maar andere pups vind ze geweldig.
Dan komt ze helemaal los en gaat als een dolle over het veld rennen.

Ze heeft pas twee keer binnen geplast, verder doet ze alles netjes in de tuin en tijdens het uitlaten.
Dus dat gaat ook heel goed.
We zien echt heel veel trekjes in haar die onze lieve Kala ook had.
Het lijkt er af en toe op dat Kala haar op ons pad heeft gebracht.
Klinkt misschien een beetje zweverig, maar zo voelt het nu eenmaal.
Niemand kan natuurlijk onze Kala vervangen en dat was ook totaal niet onze bedoeling.
Maar het is nu eenmaal zo gelopen.



Met vriendelijke groet,

Aletta Danklof - Kniknie.

Hallo luitjes,

Na veel vermoeide pogingen om een leuk verhaal over NIKITA op papier te krijgen, is me dat eindelijk gelukt. Er zijn zoveel leuke dingen te vertellen, dat ik eigenlijk niet wist waar ik moest beginnen. Eigenlijk wel simpel, gewoon bij het begin.

Op zaterdag 25 April zijn we even op bezoek bij GINN Nederweert, om een paar halsbandjes te halen voor mijn lieve schatten, Turbo (Whippet van 12 jr.) en Lady (een kruising Grey-Whippet van 9 jr.). We zagen daar dat Princessa toen net werd opgehaald omdat ze voor de eerste keer werd geadopteerd. Ik vond het zo’n lieve hond, die ik ook al op de site van GINN had gezien, dat ik eigenlijk meteen meer wilde weten over de procedure enz.

We hadden natuurlijk al wel meerdere malen op de site gekeken en waren al een beetje verliefd geworden op een paar leuke foto’s. Nikita was er daar eentje van, maar die was volgens de site toen al geadopteerd. Gelukkig voor ons bleek ze terug te zijn bij GINN, omdat de vorige adoptant, haar toch te druk vond. We mochten van Resy gelukkig even bij haar gaan kijken, en dat was meteen liefde op het eerste gezicht, wat een lief koppie, en wat een leuke spontane hand. We besloten meteen om de adoptieprocedure in gang te zetten, en zo snel mogelijk Nikita te reserveren.

Zaterdag 02 mei was het dan eindelijk zover, we mochten haar ophalen.
Eerst natuurlijk wandelen met de andere twee erbij, maar dat was eigenlijk helemaal geen probleem. Lady wilde in het begin even laten merken dat ze er al langer was, en dat ze moest luisteren naar haar, maar dat was eigenlijk helemaal niet zo slecht.

Ondertussen zijn we nu bijna 4 weken verder en hebben we al diverse leuke dingen meegemaakt. Zo vond ze een fiets of scooter allemaal maar vreemd en wilde er niets van weten. Ze wilde eigenlijk alleen maar wandelen en bij de anderen liggen, en dat is haar ook goed gelukt.

We nemen haar graag samen met de anderen mee naar de bossen, waar ze tegenwoordig al naar hartelust kan rennen. We hebben wel een lijn bij, maar in de bossen is ze heel erg gehoorzaam en kan ze al los mee. Ze is ontzettend leergierig, en dol op vijvers.
Ook de tochtjes met de fiets mee vind ze al heel erg prettig, en ze is vooral heel erg aanhankelijk.

Zoals je kunt zien zijn we heel erg blij met ons engeltje, en voelt ze zich al helemaal thuis.
We zijn GINN eeuwig dankbaar dat we haar mee hebben mogen nemen, en houden jullie dan ook graag op de hoogte van alle veranderingen.

Allemaal de groetjes.

Mario, Marina, de kinderen, Lady, Turbo, en natuurlijk Nikita

Hallo iedereen,

Hier wat nieuws uit België van Noortje (alias Queen):

Wat een hond hebben jullie ons bezorgd, ik denk dat ze ooit in een vorig leven de hond van Al Capone of een andere gangster is geweest, want stelen dat die meid kan, ik heb het nooit meegemaakt!!!

Straks was ik in de tuin aan het werken, zie ik haar langspurten met een pantoffel van me, ik stop met werken en ga er achter om die pantoffel af te nemen. Ik zet dat ding buiten bereik van haar en wil terug aan het werk, maar waar was nu mijn handschoen weer gebleven, en mijn hamer, en ga zo maar door. En het ergste is dan ook nog dat je je niet kan boos maken op haar want ze bekijkt je met van die mooie lieve ogen en durf niets op de knieen in de tuin te doen of je gezicht heeft een wasbeurt gehad.

Dit meisje is zo ontzettend lief, gewoon een droom!
De wond van haar sterilisatie is na een bezoek aan de dierenarts en enkele pilletjes antibiotica mooi genezen. Langzaam aan wordt ze ook zindelijk, het is gewoon een kwestie van belonen en af en toe met de stem bestraffen, maar dat moet maar heel zelden.

Met de kleinkinderen verstaat ze zich ook heel goed, maar ja, het kan al niet anders met al die koeken en dat met de bal spelen, 's avonds zijn de kinderen en de hond dan ook volledig uitgeteld.

De verstandhouding tussen de twee honden is ook geen probleem... ze liggen naast mekaar te slapen en spelen lief samen. Wagenziekte hebben we niet meer iets van gemerkt, en ze is reeds verschijdende keren met de wagen meegeweest.

Ik merk elke dag dat ze meer en meer eigen wordt, ze wordt een mooie en lieve meid.

Groetjes,

Guido en Nelly Geurts-Lemperez

Hallo allemaal,

Zoals beloofd sturen wij bij deze een paar foto’s van Jimena2. Wij hebben haar naam inmiddels veranderd in Doña.

Het gaat uitstekend met haar. Ze heeft het helemaal naar haar zin. In onze tuin kan ze al aardig een sprintje maken. Zeker met het mooie weer van vandaag. Het was echt genieten!



Ze kan heerlijk in de zon en ook in de schaduw helemaal ontspannen liggen. De omgang met onze andere honden verloopt prima. Wij zijn er erg blij mee!

Wij hopen begin juni erbij te zijn in Amersfoort. Tot dan!

Hartelijke groeten,

Ellen en Robert.

Pol een speciale plaatsing (7 weken later).

Ons gezin, de familie van Tegelen, Rene, Petra, dochter Tess en zoon Dennis en 3 honden: 2 Duitse Doggen van 6 jaar en een Jack Russell terriër van 5 jaar. Verder nog kippen, konijnen, cavia, waterschildpadden en parkieten. De konijnen, cavia, waterschildpadden, parkieten en 1 van de 2 doggen zijn allemaal opvang, wij zijn nu eenmaal dierenvrienden. Bij ons ben ik vooral de hondenliefhebber. Mijn man en de kinderen vinden het wel leuk maar daar blijft het dan ook bij. Het wandelen met de doggen wordt minder omdat ze al op leeftijd zijn en de Jack Russell loopt niet graag alleen, daarom ben ik op zoek gegaan naar een hond waar ik veel mee kan wandelen.

Ik had ooit eens gelezen dat windhonden in Spanje mishandeld worden en dat er in Nederland een opvang voor deze honden is. Op internet gezocht, GINN gevonden en alles over Galgo’s gelezen en zodoende voor een galgo gevallen. Na lang de lijst te hebben nagelopen is het Pol geworden, een witte timide galgo.

Op Valentijnsdag was het dan zover. Pol was gearriveerd op Mildert, Rene en ik met de Jack Russell erheen, samen een eindje gewandeld en Pol mocht met ons mee naar huis. Ik ben met Pol en de Jack Russell op neutraal terrein gaan staan en Rene is de twee doggen gaan halen. Na de kennismaking zijn we samen naar huis gewandeld.

De eerste 5 weken kwam Pol amper zijn mand uit alleen maar om te wandelen, of om een minuutje naast een dog of doggen te gaan liggen en dan weer vlug zijn mand in. Zijn voerbak staat naast de mand. Voor het verkeer is hij niet bang maar panisch voor mannen en jongens, iets wat helaas vaak voorkomt bij deze honden. Hij laat zich ook steeds makkelijker zijn halsband om en af doen. Ik heb voor een timide hond gekozen omdat deze van de doggen de steun krijgt die hij nodig heeft. Honden zijn roedeldieren en zoeken steun bij elkaar zo komen ze het snelst over hun angst heen.

We hebben Pol nu 7 weken en af en toe komt hij spontaan zijn mand uit naar ons toe en gaat dan weer gauw terug. We hebben nog een lange weg te gaan, het heeft zijn tijd nodig. Ik vind dat hij toch al snel leert. Wandelen doe ik veel met Pol samen met de Jack Russell en onder het wandelen, praat ik met hem (complete verhalen), zodat ik een band met hem opbouw en natuurlijk met de nodige knuffels erbij.

Bij zijn brokken krijgt hij een snee brood en vlees of pens… vindt hij heerlijk. We hebben een lijn voor hem gekocht van 5 meter met een breed lint zodat hij wat ruimte heeft. Over een tijdje wordt het een lijn met een breed lint van 8 meter zodat hij nog meer ruimte krijgt met wandelen. Ik hoop dat hij na een tijdje eens los kan.

Pol heeft bij ons de konijnen ontdekt eerst keek hij er alleen maar naar, nu gaat zijn interesse verder. De Jack Russell loopt altijd vrij bij de kippen en de konijnen dus ik met Pol aangelijnd erbij en natuurlijk achter de konijnen. Nu probeert hij het poortje open te maken wat niet lukt, een slimme hond. Naar de cavia in de huiskamer kijkt hij (nog) niet naar om, deurtje is dicht.

Pol heeft zijn gouden mandje gevonden. Ik zeg altijd tegen hem jij bent mijn witte engel, een schat die niemand ons afneemt en ik hoop dat wij nog lang van hem mogen genieten en wie weet in de toekomst nog een andere galgo, greyhound of mixhond van GINN erbij.

Mijn dank gaat uit naar GINN voornamelijk naar Diana voor de goede gang van zaken wat de adoptie betreft en de complimenten naar de vrijwilligers van GINN voor het vele werk wat ze doen want zonder hen was er nog meer hondenleed. Ik neem mijn petje ervoor af.

GINN BEDANKT.

Groetjes, Rene en Petra

Het is nog maar 7 dagen geleden dat we Bardina hebben opgehaald uit Nederweert, maar inmiddels lijkt het wel alsof ze altijd al deel uitmaakte van de roedel.
We hadden onze andere 3 hondjes meegenomen om te zien of het klikte. Dit zijn respectievelijk Bas en Max, twee Podenco's van 5 en 6 jaar, en Lucky, een Whippet van bijna 4 jaar, die we inmiddels ook al weer anderhalf jaar geleden hebben geadopteerd, ook via GINN.

Vanaf het eerste moment werd Bardina volledig door onze dictatortjes geaccepteerd en gevieren stapten ze netjes in de voorgeparkeerde auto, alwaar ze direct hun plaatsen innamen, om zodoende de thuistocht te aanvaarden. Thuis ging het al niet anders.

De eerste dag verliep nog een beetje onwennig, maar al gauw begon Bardina te ontdooien en inmiddels speelt ze al een beetje met de anderen. Het is een ontzettend lieve hond. Als je door het huis loopt, volgt ze je steeds, en ze is graag bij je. Er is nog geen kwaad woord gevallen, en de andere honden zijn al net zo dol op haar als wijzelf. Zelfs als ze bij een van ons op de bank springt, voelt geen andere hond zich gepasseerd.

Wij hadden met Lucky al goede ervaringen, al had zij in het begin nog wel eens een ongelukje, en lustte ze ook graag DVD's en salontafels. Maar zoals dit gegaan is, hadden we in onze stoutste dromen niet verwacht. Helemaal als je haar verleden in ogenschouw neemt. Ook eten doet ze goed (ze had ook nog een paar kilo in te halen) en ze spelen dagelijks met z'n allen een uurtje in de ren.

Anita en Ron

Hallo lieve GINN vrienden,

Hierbij een kort verslagje van de 1e week dat Norah (voorheen Nori) bij ons gezin is gekomen.

Nadat Norah op woensdag was gesteriliseerd hebben we haar donderdagavond bij Elsbeth opgehaald.
De eerste avond was het nog even wennen, zeker voor onze andere 2 honden, de podenco-mix Lotje en de galgo Daisy, de rangorde moest duidelijk nog even bepaald worden en nieuwkomer Norah heeft echt heel erg haar best moeten doen om geaccepteerd te worden.
Maar na een dag of 2 is de knop omgegaan en heeft ze haar plekje verdiend in de roedel, alle 3 spelen, eten en slapen samen, alsof ze al jaren bij elkaar zijn!

Na een week zie je dat Norah al mooi aan het bijkomen is, ze was erg mager, maar ze eet als de beste, dus de ribbetjes worden al wat vager. Bovendien ontwikkelen haar spieren zich steeds meer door de lange wandelingen die we met haar maken.

We hebben zelden zo’n sociale hond meegemaakt, ze heeft aandacht voor alles wat leeft, mens en dier, ze is supernieuwsgierig en kent geen angst!
We zijn zeer gelukkig met haar!

Groetjes van Erik en Esther uit Velp
En een poot en een lik van Norah en haar hondezusjes Lotje en Daisy.

Het is nog maar één week geleden dat wij de trotse eigenaren mochten worden van Marty en Perla die wij nu Ibor en Edda noemen.

Het was een spannende ontmoeting in de Mildert. Na een lange autorit vanuit het oosten van het land werden we gastvrij ontvangen en zagen daar Ibor en Edda voor het eerst. Wat waren ze mooi! Ibor loopt niet helemaal soepel en Edda is al wat ouder en dat maakt ze juist zo uniek.

We hadden onze Rottweiler meegenomen om kennis te laten maken met ze. We hebben samen met alle honden een wandeling gemaakt en daarna uitgebreid met de vrijwilligers gesproken. We werden geinformeerd over de honden en hun achtergrond aangezien ze nogal een zwaar verleden hebben. Na de adoptie gingen we huiswaarts samen met de honden.

De reis huiswaarts verliep voorspoedig want de honden sliepen de gehele terugreis. Thuis aangekomen werd eerst het hele huis besnuffeld en daarna vielen ze weer in een diepe slaap. Edda en Ibor zijn twee schatten van honden en ontzettend zachtaardig. Ze lopen al goed aan de lijn en ze zijn beiden nu al zindelijk. Veel is nieuw voor ze bijvoorbeeld onze kippen en konijnen en vanuit het raam worden ze door de honden goed in de gaten gehouden. Het is nog de vraag of ze ooit aan deze dieren zullen wennen daar er waarschijnlijk met ze gejaagd is.

Het contact met onze andere honden (een Ierse wolfshond en een Rottweiler) is werkelijk fantastisch. Ze hebben intussen ook onze papagaai leren kennen en ook dit gaat goed maar we durfen ze er nog niet alleen bij te laten. De eerste dagen aten Edda en Ibor weinig maar intussen hebben ze een prima eetlust! Tijdens onze wandelingen houden we onze honden aangelijnd zoals geadviseerd en ze ontmoeten dan andere honden hier uit de buurt en ook de buurtkinderen. Het contact met andere honden is steeds goed en kinderen kunnen ze uitgebreid aaien en knuffelen.

Kortom: we hebben er werkelijk twee fantastische hondenvrienden bij. We vinden het enorm fijn dat de mensen van El Amigo Fiel en GINN zich in hebben gezet voor het welzijn van Edda en Ibor. Ze hebben écht hun leven gered.

We zijn ze dan ook ontzettend dankbaar voor het feit dat ze onze honden met onzettend veel liefde goed verzorgd hebben in de opvangtijd. BEDANKT!

De hartelijke groeten van ons uit Enschede.
Eric en Esther