Artikel in Brabants Dagblad, d.d. 24 januari 2006

Een hond uit Spanje

Dinsdag 24 januari 2006 - Via de stichting Greyhounds In Nood Nederland heb ik een Spaanse windhond geadopteerd. Honden die via deze organisatie worden herplaatst zijn allemaal door een dierenarts onderzocht, geënt, gesteriliseerd en beoordeeld op gedrag. Er wordt dus niet mee gefokt en er is geen sprake van ongesocialiseerde honden of van impulsaankopen, omdat alle potentiële huisdieren en eigenaars worden gescreend. Mocht het desondanks niet klikken tussen baas en hond, wordt de hond terug gebracht naar de stichting, waardoor deze dus niet in een asiel terecht komt.

Natuurlijk zitten er in Nederlandse asiels ook veel honden: daar kan ik twee dingen op zeggen.
Ten eerste is het leven van een Nederlandse (asiel)hond niet te vergelijken met dat van een hond in Spanje. Iemand nam het woord 'verwaarlozing' in de mond. Hoewel het nog maar januari is lijkt mij dit nu al het ’understatement’ van het jaar. Mensen die roepen ’laat die zielige hondjes maar in Spanje blijven’ zijn een prachtig toonbeeld van Nederlandse tunnelmentaliteit: wat je niet ziet bestaat niet. Makkelijk (zo werkt
het immers ook met bio-industrie). Ik daag hen uit om op de eerste de beste zoekmachine op internet te zoeken naar afbeeldingen op de woorden ’Galgo Spanje’. Niet voor zwakke magen - het in brand steken, ophangen, met accuzuur overgieten of in lege putten dumpen zijn daar aan de orde van de dag. Verwaarlozing? Dit zijn puur misselijkmakende wanstaltigheden.

Ten tweede, als iedereen het ineens zo zielig vindt dat de Nederlandse asiels vol zitten, waarom worden er dan in hemelsnaam nog honden gefokt? Het wordt tijd dat de EU zich inzet tegen de omstandigheden waarin buitenlandse honden leven, zodat honden in hun land van herkomst kunnen blijven.
Iedereen die weet wat daar gebeurt, kan niet tegen het importeren van honden kunnen zijn en zichzelf daarna in de spiegel aankijken.

Fleur Somers
Oss