Dit is Twiggie, mijn kleine hittepetit van bijna 8 jaar.
6 Jaar geleden moest ze weg bij een stelletje hier uit de wijk en aangezien ik haar erg aandoenlijk vond en altijd al om haar moest glimlachen als ik haar zag, is ze bij mij gekomen. Ze was in het begin erg bang voor mannen, maar na oefenen met wat lekkers weet ze nu vaak te slijmen bij ze, de liefde gaat dan door haar maag.
Twiggie kan wel eens wat blafferig zijn, maar dat is allemaal bluf, ze stookt de boel graag op, maar durft zelf helemaal niets. Ze is erg lief en zeer sociaal met andere honden en katten, het liefst kruipt ze dicht tegen ze aan.
Omdat Twiggie zo klein en makkelijk is neem ik haar bijna overal mee naar toe. Een heerlijk,gezellig en trouw hondje!

Monty is bijna vijf jaar geleden in mijn leven gekomen toen ik na een motorongeluk een fulltime bezigheidstherapeut wel kon gebruiken. Van mijn fysiotherapeut kreeg ik het advies om veel te gaan wandelen om mijn lichaam weer in conditie te krijgen en mijn ruggenwervel te stabiliseren. Hij raadde mij een hond aan, want dan had ik geen excuus om niet te gaan lopen. Toen werd mijn contract, op de school waar ik werkte, niet verlengd en verdween ik in de WAO. Ik ben boeken gaan halen in de bibliotheek om meer te weten te komen over hondenrassen en hun eigenschappen. Door de karakterbeschrijving van de windhond werd ik erg aangesproken. (Hoef ik hier verder niet uit te leggen!!!)

Tijdens de Open Asieldag 2000 op zaterdag ben ik naar het asiel in Balgoy (hier vlakbij) gereden en heb daar gevraagd of ze toevallig een gladharige windhond hadden zitten. Een langhaar zou te veel van mij vergen op dat moment. En ja, ze hadden er nog 1. De laatste van een groepje ‘boerenwindhonden' die in beslag waren genomen. “Caught in the act” met een haasje tussen de tanden in de Millingerwaard bij Nijmegen. Daarna is het groepje lang vastgehouden in het inmiddels verdwenen “Tarwenest” in Nijmegen; de rechter had het te druk om 6 hondjes vrij te geven voor adoptie. Na ongeveer een half jaar zijn er een paar geplaatst. Monty (toen nog naamloos) ging na opheffing van het Nijmeegse asiel naar Balgoy, waarna ze vrij vlot werd geadopteerd. Na twee dagen kwam ze al weer terug; het nieuwe baasje was geveld door hevige spit. Terug achter de tralies… Haar laatste roedelgenoot werd kort daarna wel herplaatst en toen zat ze alleen. D.w.z. zonder bekenden.

Ze deelde haar kennel met een RotweilerXDobermann van 8 maanden die zichzelf de leukste hond van de wereld vond. Druk, groot, lomp. (maar wel lief hoor!) Toen Ria (de eigenaresse van het asiel) mij naar haar kenneltje toe leidde, keek Monty dan ook niet op of om. (Ach, die komt toch niet voor mij…) Ze lijnde Monty aan en ik ben even met haar gaan wandelen. Ze leek opgelucht te zijn om even uit de kennel te zijn. Buiten werd alles uitgebreid besnuffeld. Voor mij had ze wel interesse, maar ze was erg gereserveerd. Toch had ze iets. Iets dappers. Een monter hondje. Haar naam wist ik al: Monty! Ik liep met haar terug en heb verteld dat ik haar naam al wist. Ik kon naar niet meteen meenemen, dus we spraken af dat ik haar dinsdag 4 oktober zou komen halen. Het waren een paar lange dagen!!! Bij mijn ouders even gepeild of ze af en toe wilden oppassen en toen naar de dierenwinkel! Een riem, een halsband en natuurlijk speeltjes, brokjes en koekjes ingeslagen.

Op dinsdag stond ik (veel te vroeg) al voor het hek. Toen Monty mij zag, werd ze helemaal gek! Kwispelen van kop tot staart en die grote kennelgenoot moest aan de kant! “Die is van mij!!!” Ze ging in mijn auto zitten of ze het altijd al gedaan had. En ik had een hond. Eindelijk!

Na 8 maanden is Casper in ons leven gekomen; Monty wilde niet alleen zijn. (janken, huilen, prullenbak omvergooien, enz.) Na een goede hondencursus (Gaus' clickertraining) ging het wel iets beter, maar ze had echt een (ren)maatje nodig. En het moest een ventje zijn; andere teefjes negeerde ze. Verschillende asiels afgereden en Monty laten kiezen. De een te groot, de ander te druk. Steeds dook ze achter me weg met een gil of een diepe kreun. Maar Casper uit Tiel was het helemaal! Meteen samen spelen, duwen, gras eten, snuitjes tegen elkaar. Maatjes. Pak maar in, we eten hem thuis wel op! Samen naast de fiets, samen kopje op kontje op de bank, samen rennen op het Herperduin, samen zwemmen, samen achter de bal aan. Het was meteen dikke mik.

Casper had met mij meer moeite; onthecht door te vaak slecht geplaatst. (In het asiel meenden ze dat hij Mechelse Herder in zich moest hebben. (Die kleur, toch?! Ikzelf verdenk hem van Sloughi-bloed.) Er was tegen hem geschreeuwd, ze zouden hem wel eens africhten… En daarom kwam hij steeds terug: hij stortte in of reageerde vals. In 4 maanden tijd had hij 5 of 6 huizen gehad.

Hier heeft hij nooit lelijk gedaan; hij heeft hier de ruimte om zichzelf te zijn; zwerver met een vaste thuisbasis. En hij keek alles van Monty af. Hij is niet de gemakkelijkste, maar hij is echt mijn boef. Nadat ik hem 1 jaar had, kreeg hij een tia/hersenbloeding en raakte hij verlamd aan de linkerkant. Na veel zorg (en tranen) krabbelde hij erboven op. Net op het moment, dat ik bedacht had, dat het zo niet verder kon. Nu zijn we drie jaar verder en Casper is er nog steeds. Niet meer zo'n strakke tred als voorheen, maar oh zo aanhankelijk. Onthecht is hij zeker niet meer; hij is een geweldige vriend. (Is ook de betekenis van zijn naam, die hij al had toe ik hem kreeg.)

Monty is nu +/- 10 jaar, Cassie iets jonger. Allebei jong geweest, nu jongere oudere. Monty heeft een hernia, Cas een zwakke rug door de hersenbloeding. Samen zijn ze nog steeds sterk. Ze nemen het altijd voor elkaar op en ik moet er niet aan denken wat er gebeurt als er een niet meer zal zijn. Ik hoop dat ze nog heel lang bij mij mogen blijven.

4 Jaar geleden werd ik gebeld door een vriendin van het asiel dat er een verwaarloosde Whippet binnen was gekomen en of ik wilde komen kijken met de hoop dat ik met Ginn wat voor hem kon betekenen....
Billie had direct mijn hart gestolen!
Op dat moment kwam de eigenaresse zich melden en raakten we in gesprek. Ze was het ermee eens dat hij niet goed verzorgd werd en een beter thuis verdiende en zou dit met haar man overleggen. 2 Dagen later was hij de mijne! Hij is ruim 3 jaar lang mijn alles geweest, wat een heerlijk lief hondje.
Bij zijn allereerste eigenaar bleek hij voor de renbaan te zijn gebruikt, zijn rennaam was heel sjiek :Le Glorieux de Rapvalentino's Home. Door emigratie was hij uiteindelijk bij die andere mensen gekomen. Ik kan me er niets bij voorstellen dat Billie op de baan heeft gelopen. Hij was verre van dapper en zat het liefst de hele dag bij je op schoot te tutten. Ik noemde hem dan vaak ook liefdevol mijn kwezeltje.
Billie is ruim 14½ jaar geworden, een prachtige leeftijd maar afscheid nemen is erg moeilijk, hoe oud ze ook zijn......
Ik heb 3 jaar ontzettend van hem genoten en mis hem nog vaak maar we hebben het goed gehad!
Bedankt mijn lieve Billie!

Zag net dat ook niet-Scoobyhondjes op de site welkom waren, dus hierbij enige foto's van onze geweldige Kevin, een werkelijk ongecompliceerd mannetje, heel anders dan de GINN-hondjes, hij was vanaf het begin heel vrolijk en vriendelijk, heeft ook niet een geweldig verleden, bang voor voeten, dus hij zal de nodige schoppen gehad hebben, maar hij heeft onze Spaanse dames over veel drempels heen geholpen en door zijn vrolijkheid onze meiskes een duwtje in de goede richting gegeven. Heb ons kereltje nog nooit betrapt op maar 1 chagrijnige dag, hij vindt alles leuk en is overal voor in. Heeft zich moeiteloos aangepast, zijn verleden is niet leuk maar toch niet te vergelijken met onze Spaanse honnekes.

Lyra is een Scooby-hond. Ze is op 2 november 2002 in Mechelen (België) aangekomen en had geen naam, alleen een nummer: 86. Nu is ze ongeveer 5 jaar oud en een prachtige, lieve hond. Maar het begin was zeer moeilijk voor haar. Ze was heel mager en had een nierprobleem. Na één maand was ze weer gezond maar begon een sterk verlatingsprobleem te ontwikkelen. Tien minuten alleen beneden toen we naar boven gingen, waren genoeg om te huilen, vuilnisbakken kapot te maken of om in het huis te poepen. Weg van thuis gaan was bijna onmogelijk geworden. Na 18 maanden gedragstherapie, gehoorzaamheids- en agilitykursus en veel aanpassing, geduld, en aanpassingen van ons ging het beter. Nu heeft Lyra een galga-vriendin (Manon) uit Las Nieves en het gaat prima ! Ze hebben wel een dog-sitter als we te lang afwezig zijn. Lyra blijft heel gevoelig, maar kan overal met ons mee naar toe. Verleden jaar is ze ook op vakantie naar Engeland met ons mee gegaan. Lange wandelingen of jogging in de bossen vindt ze heel leuk. Lyra was dus de moeite waard om geduld met haar te hebben. Ze heeft zo veel slechts in Spanje ondergaan...

Na rijp beraad Galgo/Saluki, werd het een Saluki , via de rasvereniging NVOW waren er veel voor herplaatsing. Zo werd ons Barak gemeld, had al het een en ander meegemaakt en zijn bazin kon hem niet de zorg geven, die hij nodig had. November 2002, 6 jaar oud, kwam hij bij ons en kreeg de bijnaam "de bolle van Zwolle" (daar woonde hij) zo dik was hij. Een heel sociale hond, die maar wat graag vriendschap sloot met onze 2 Whippets.Gooffy (gestroomd) is zijn beste maatje, waar hij graag mee rent en Joplin (wit) is de baas, maar dat heeft hij geaccepteerd. Favoriet is in ons bed liggen of met zijn drieén op de sofa liggen, heeft hij nooit gemogen. Vergeleken met onze vorige Saluki is deze een lieve en aanhankelijke hond, een lot uit de lotterij.
Ben en Marian Vermeulen Vlissingen

Sehr geehrte Damen und Herren,

Wir haben vor zwei Jahren (August 2003) unseren "Max", spanischer Windhund, aus Palma in Spanien mitgebracht.
Wir hatten seinerzeit mit Freunden auf Mallorca eine Finca gemietet um dort zwei Wochen Urlaub zu verbringen.
Diese liebe Hund war doch tatsächlich ausgesetzt worden. Da lag er nun unter eine heiszen Sonne Spaniens. Ohne Wasser und Futter. Total abgemagert. Zu niemandem gehörig.
Zu unserer Tochter, seinerzeit 6 Jahre alt, entwickelte er sofort Vertrauen. Er drückte seinen Kopf an ihren Bauch. Man meinte er wolle sagen: "Nimm mich bitte mit!"
Das Herz meines Mannes konnte er auch sehr schnell erobern und meines sowieso.

Nun kann ich noch einen ganzen Roman Schreiben. Doch was ich Ihnen auf jeden Fall nun mitteilen möchte ist, dass sich unser Hund doch tatsächlich mit unseren beide Katzen und den Hühnern verträgt. Ich hatte anfangs sehr grosze Bedenken diesbezüglich, weil er auf Mallorca nämlich Katze jagte.
Anbei schicke ich Ihnen zwei Fotos, wo ersechtlich ist in welcher Harmonie die beiden bei uns leben.
Es wäre schön, die Bilder einmal in Ihrer Zeitschrift wiederzufinden.

Zum Abschlusz sei noch kurz etwas gesagt:
Man kann also nicht immer allgemein behaupten, dass solche Hunde nicht mit Kleintieren verträglich wären.

Mit freundlichen Grüssen
Renate Wahl
Bütgenbach/Küchelscheid

Desi nog bij Scooby

Ons Desi (de gestroomde) is in feb. 2004 via GINB naar Belgie gekomen. Haar naam in Scooby was Chenoa.
Desi en Juul zijn elkaars tegenpolen. Desi was vrij timide toen zij bij ons kwam en houdt vooral van rust en stilte. Juul daarentegen houdt van drukte en is een allemansvriend. Hij is overal als eerste bij en vindt kinderen en spelen het leukste wat er bestaat. Desi is sinds de komst van Juul toch wel opengebloeid en durft al meer te doen.
Wandelen is hun beider grote passie en de weekendwandelingen van ruim 2 uur genieten hun voorkeur.

Jos en Liliane Hendriks - Roomers

Juul (Apolo) nog bij Scooby

Juul (die met masker) is via PINB in september 2004 naar België gekomen, zijn naam bij Scooby was Apolo en wij hebben hem toen via de Scooby-site gevonden. Wij zijn hem toen in Nederweert gaan halen.
Desi en Juul zijn elkaars tegenpolen. Desi was vrij timide toen zij bij ons kwam en houdt vooral van rust en stilte. Juul daarentegen houdt van drukte en is allemansvriend. Hij is overal als eerste bij en vindt kinderen en spelen het leukste wat er bestaat. Desi is sinds de komst van Juul toch wel opengebloeid en durft al meer te doen.
Wandelen is hun beider grote passie en de weekendwandelingen van ruim 2 uur genieten hun voorkeur.

Jos en Liliane Hendriks - Roomers

Manon komt uit Las Nieves en is op 23 april 2004 met de naam Jesusa in Aalter (België) aangekomen.Ze was ongeveer 2 jaar oud en speelde veel zoals een puppy. Met Manon ging het onmiddellijk goed. Ze voelde zich vanaf het eerste ogenblik een lid van ons gezin. In juli 2004 is er echter een ernstig ongeval met haar gebeurd: ze heeft bij vrienden met een andere galga te hard gerend en heeft zich daarbij de rechter voorpoot (radius en cubitus) gebroken. Ze moest twee operaties ondergaan, pennen krijgen, en veel lijden. Het was een moeilijke periode voor haar en voor ons, ze moest onder konstante aandacht blijven, wat niet altijd gemakkelijk was! Een probleem komt nooit alleen en het was door deze zaak dat we ontdekten dat Manon hemofiel (von Willebrandt-ziekte) was. In februari 2005 werden de pennen er uitgetrokken en alles gaat goed. Ze mag wandelen, joggen, maar ... nooit meer alleen lopen! Het risico op een breuk is steeds aanwezig en nog meer: wegens haar bloedziekte mag ze niet gewond geraken of zich stoten. Manon blijft dus altijd – en ook in onze tuin – aan de uitrollijband. Thuis mag ze zich wel alleen bewegen. Ze lijdt niet daaronder, ze weet dat het zo is en wacht voor de deur op de lijband. Ze is lief, vrolijk ... en prachtig ! En nog eens: ze wil altijd bij haar vriendin Lyra zijn en slaapt ook bij haar. Beide zijn vriendinnen voor het hele leven!

Dit is Lobke.
Lobke is een engelse bulldog die we in mei 2004 op tweejarige leeftijd uit het asiel van Tilburg hebben gehaald.
Suzanne was daar samen met Resy om een windhondje op te halen voor de stichting, toen ze daar Lobke zagen zitten. Dit was eigenlijk heel toevallig, want we hadden het er een paar dagen daarvoor nog over gehad om er eventueel nog een engelse bulldog bij te nemen, omdat dat altijd al mijn favoriete ras is geweest.
Dat kon gewoon geen toeval zijn en twee dagen later zijn we haar dus op gaan halen.
Ze was veel te dik, liep mank en had allemaal kale plekken, maar na een paar weken bij ons te hebben gewoond, voelde ze zich al stukken beter.
We zijn nu een jaar verder en ze is mooi op gewicht, heeft geen kale plekken meer en heeft dankzij de glucosamine ook geen last meer van haar knie.
Het is nu een gezonde, vrolijke en actieve bull die (mits het niet te heet is) net zo'n lange wandelingen kan maken als onze windhondjes en terriërs.

Ralph Koppen

Tjardo is een Nederlandse Whippet van 10 jaar.

Onverwachts toch weer een hondje erbij, soms ga je daar toch weer een grens over.
Een goede dierbare vriend van mij, Chris Verlaan, zag helaas dit leven niet meer zitten.
Ik kon hem niet helpen, gelukkig nog wel zijn hondje.
Tjardo vindt het gelukkig erg leuk in mijn groep, hij past zich erg goed aan.
Ondanks al het verdriet ontzettend fijn om deze lieve hond nu bij ons te hebben!

Jacqueline Bouman

Isabella hebben we 28 april 2005 uit het asiel van Maasmechelen gehaald, ze zat daar voor de 2de keer met een heel verhaal.
Voor Pipa (zie Scooby/Ginn-hond 2003) zochten we nog een speelkameraadje die haar bij kon houden, maar liefst niet zo groot als een galgo, dus een whippet.
Bella is een heel lief hondje dat alleen wat opvoeding heeft gemist. Ze was mager, aan de diarree en loops. Inmiddels wat dikker en al niet meer zo fel op eten en aandacht, lees jaloers, heeft ze haar plekje hier gevonden.
Ze kan Pipa net niet bijhouden met rennen maar dat is precies goed voor Pipa.
Bella past nog net bij mij op schoot en daar ligt ze dus ook het liefst!

Moka en Vivaldi zijn onze beide katten. Zoals onze honden had Moka een moeilijk begin in het leven. Hij is twee keer gedumpt en heeft zeker slagen gekregen, want hij wil niet dat men zijn kop aait. Bij zijn aankomst in ons gezin had hij bijna geen snorharen en bijna geen haar op de staart. Het ergste is dat zijn nagels uitgetrokken zijn !!! Nu is hij mischien ongeveer 10 jaar oud en al 5 jaar bij ons. Ook hij gaat met ons op vakantie want hij is te verdrietig als hij alleen blijft. Hij is lief – ook met honden – rustig, prachtig, en we hebben nooit begrepen waarom zo een “wonderkat” in de steek gelaten wordt.

VIVALDI is heel verschillend. Hij was 6 weken oud toen we hem van een vriend kregen en nu is hij 6 jaar oud. Hij is altijd een beetje “a-sociaal” met iedereen geweest maar met onze Guus (kruising Yorkshire, in april aangekomen) is het het ergste. Er waren geweldige ruzies en nu wil hij niet meer naar beneden. Hij blijft in de slaapkamer van onze zoon, zijn enige baas. Onze zoon is nu ladders aan het bouwen zodat prins Vivaldi door het venster direkt naar buiten kan! Aanpassing en geduld gelden dus niet alleen voor onze Spaanse honden !

Lyra, Manon, Moka, en Vivaldi bij familie Neveu (België)

Beste dierenvrienden,

Ik ben een dagelijkse bezoeker van uw site en zag dat U graag foto's ontvangt van windhonden.
Wel hier zijn er enkele die ik U verstuur, ik hoop dat jullie ze mooi vinden.Ik heb deze twee, mooie, lieve, zwarte galgo's dit jaar geadopteerd. De oorspronkelijke namen van mijn hondjes waren Morita C en Duquesa, wij hebben ze herdoopt tot respectievelijk Daco en Zita en dit omdat ik vond dat bij een nieuw leven ook een nieuwe naam hoort. De hondjes willen hun vroegere leven zeker zo snel mogelijk vergeten en hun oude naam kan dan ook niet blijven, vind ik.

Leonce

Dag, ik ben Anouk en woon samen met Jan in Belgie (niet zover van Gent). Vorig jaar op 27/2/2004 hebben wij onze Galgo genaamd Kai geadopteerd. Daarvoor was zijn naam Dama maar daar luisterde hij voor geen meter naar. Maar er was toen al beslist dat het Kai zou worden, kort en krachtige naam die goed bij hem past.
Kai heeft in het begin heel veel last gehad van verlatingsangst wat zich uitte in plassen in huis. Wij hebben dit na een tijd kunnen oplossen met een DAP. We hadden reeds een Schnauzer Kim en van haar heeft hij veel geleerd, hij volgde haar overal. We zijn met hem naar de hondenschool gegaan en nu zijn we zover dat we hem mogen los laten, wel op bepaalde plaatsen waar er geen katten, kleine hondjes, konijnen enz. zijn want ons manneke heeft een ferm jachtinstinct.
Wat Kai allemaal heeft meegemaakt weten we natuurlijk niet, maar we vermoeden dat hij heel erg mishandeld moet zijn geweest aan zijn poten, want daar mogen we in geen geval aankomen. Nu is hij al bij ons ongeveer een jaar en een half en nog altijd ietwat schichtig tegenover mijn man, mij volgt hij als een schaduw. Ik mag letterlijk alles doen met die hond, hij aanvaardt het allemaal. Met Jan zijn er nog altijd momenten dat hij de kat uit de boom kijkt. Hij kan soms wat de onverschillige en stoere uithangen tegenover ons, maar dit is slechts schijn. Het is een heel rustige reu, nog maar 4 jaar oud, maar hij speelt meer de levende dode in de zetel en laat zijn 2 teven de kastanjes voor hem uit het vuur halen.
Onlangs is er nog een zwart teefje bij ons gekomen Noemi genaamd en hij ligt al flink onder de sloef bij haar. Wat ze wel allemaal graag doen, is uren gaan wandelen wat we dan ook elke dag doen. Van zodra Kai de halsband en leiband ziet tevoorschijn komen, wordt hij één brok vitaliteit.

Kai is niet meer weg te denken uit ons leven en we hopen dat we hem nog lang bij ons mogen houden.

Vriendelijke groeten,
Anouk Van Damme

Hallo allemaal,

Sinds half september 2005 is Aida in ons gezin gekomen. In eerste instantie was ik bezig met adoptie van een heel bang teefje,dat heel lang op de site heeft gestaan, maar wat uiteindelijk bij haar opvanggezin bleef en daardoor ging ik zoeken naar een hondje, wat heel veel zorg en aandacht nodig had, en zo kwam ik via PIN  uit bij Aida. Ze heeft haar naam gehouden omdat ze al zolang bij Scooby was en ik vind het een mooie naam. Aida heeft ong. 4 jaar in Scooby gezeten en stond vermeld bij de hele bange hondjes. Zij is bij ons gekomen na een zeer lange reis en vanaf het eerste moment is ze in mijn hart gekropen. Ze was wel angstig, maar niet zo bang als ik verwacht had.
Bij de kennismaking met de andere galgo's Phoebe en Noah (MariaJose)  is er geen grommetje gevallen, ik zou zeggen dat er zelfs een soort herkenning was van: he, zijn jullie er ook? Ik merkte al heel snel dat ze aan een oog blind was. Helaas is zij in Spanje beschoten met een schot hagel en heeft 62 kogeltjes in haar kop. Ze is geopereerd aan haar li. oog, maar dit moest verwijderd worden. Ze kan zich redelijk redden met 1 oogje. Dat zij zo bang was in Scooby, kwam ook daardoor.
Nu is zij ong. 2 maanden bij ons en het gaat super. Ze past zich goed aan en speelt een beetje met Phoebe en ligt als een prinses in haar mand. Ze is opgeknapt en wij zijn heel blij met haar. Ze heeft een mooi donker gestroomde vacht en gaat glimmen als een spiegeltje.
Ik ben met mijn galgo's uit Scooby heel blij en hoop lang van hen te kunnen genieten. Ze zijn het zooo waard!!!  Noah, (Maria Jose)  het driepootje, is ook zo opgeknapt, en Phoebe heeft Leishmania, maar heeft nu geen verschijnselen meer en is speels en vrolijk.
Dit is mijn verhaaltje over Aida en ik dank Fermin en alle medewerkers in Spanje en hier voor hun geweldige werk, met als resultaat dat mensen besmet worden met het windhondenvirus!

Hartelijke groeten,
Maria v d Wetering.

Dobby heeft jaren in Scooby gewoond, en op de site gestaan, via PINN is hij in april 2004 bij ons geplaatst. Zijn naam was destijds Gorda (omdat hij tonnetjerond was). Misschien kent u hem? Ondanks dat hij veel kilo's is afgevallen (hij is sinds zijn komst hier gehalveerd), heeft hij nog steeds een vreemd model (krom ruggetje, hangbuikje, gek loopje met kromme pootjes etc.), maar dat kan hem (en ons) gelukkig niks schelen: hij is een heel alert, vrolijk, koddig hondje, dat graag de clown uithangt. Vanwege zijn maffe uiterlijk hebben we hem vernoemd naar de huiself in Harry Potter, "Dobby".

Ik heb heb ook een hond(je) van Scooby, een Mastin, ze is het zusje van Marie van Resy. Ik heb haar via pinn, sinds 30 okt 2005. Na wat opstart moeilijkheden is ze uitgegroeid tot een een geweldige hond. Ik vind dat ik het erg getroffen heb met haar. Ik heb nog een klein asiel hondje van 8 jaar en daar gaat het ook geweldig mee, met mijn kleinkinderen ook en alle andere honden. Ook is ze heel sociaal met iedereen, we wandelen wat af met z'n drietjes en vaak nog buurhonden erbij, op de hei en in het bos. Ik kan verder nog heel veel schrijven, maar ik denk dat dat niet de bedoeling is. Op de eerste foto is ze nog in Scooby en heette ze Beertje, nu heet ze Joya de 2e foto.

 Vriendelijke Groet,
 José Sabandar

In december 2003 hebben wij via jullie stichting Rocky gekregen. Sinds oktober 2005 hebben we er een tweede Galgo bij: Kees (via podenco in nood). Kees (voorheen Castel) is een grote zwarte reu met een witte vlek op zijn kop. Als het aan Rocky had gelegen, was Kees mooi in Spanje gebleven, want ze vindt het maar niets dat ze nu de aandacht moet delen. In het bos echter is ze blij dat ie er is: hij verjaagt andere honden en hij is een echte jager. Dat betekent helaas ook dat Kees onze kat heeft vermoord. Je ziet dus: het jachtinstinct gaat er NOOIT uit!! Kees is verder een zéér aanhankelijke slijmbal die mij nog geen seconde kan missen (zolang er maar geen wild in de buurt is).

Ik kan wel zeggen dat ik enorm gelukkig ben met mijn 2 schatten! Het zijn echt de liefste honden die er bestaan en ze zijn ook nog erg gemakkelijk in huis! Wat willen we nog meer?!

Quapo van fam. Senhorst (november 2004)

Quapo is geadopteerd van stichting PIN en kwam op Zestienhoven aangevlogen in november 2004. Hij was heel erg onder de indruk van de vlucht en verzette geen stap. We hebben hem maar op de arm genomen en naar de auto gedragen, want zo'n slepende hond achter ons aan was ook geen gezicht.
In die tijd was het ook een vreselijk, koude periode met steeds wind, regen en hagelbuien. Niet echt bevordelijk om met een zindelijkheidstraining te beginnen, vond hij. Vandaar dat een palmplant, om de hoek in de kamer, de dupe was en het mikpunt van zijn hoge nood. Telkens als hij stilletjes om de hoek verdween, kon ik hem gauw opvangen en buiten zetten. Maar wat kan hij dan lang de plas ophouden, zeg, het valt ook niet mee in die kou.Uiteindelijk heeft hij zich toch gewonnen gegeven en met flinke beloning en prijzen ging hij uiteindelijk buiten plassen.

Stilletjes aan kreeg alles een plekje en hij kreeg steeds meer een plekje in ons hart. Het is een schat van een hond en we genieten en amuseren ons rot om zijn gezichtsuitdrukkingen en maniertjes. De liefde is wederzijds, want hij kan niet meer zonder ons. Dit jaar is hij mee geweest met een caravanvakantie naar Hongarije, Kroatie en Oostenrijk en hij let dan wel heel goed op waar zijn gezinnetje is. 's Avonds als hij moe werd, ging hij voor het deurtje zitten van de caravan en dan was het tijd voor zijn slaapje. Thuis kan hij ook uren slapen en is een makkelijke hond, en wandelen en zwemmen kan hij als de beste en zoals een Podenco eigen is, konijntjes jagen is een grote hobby van hem. Gelukkig heeft hij thuis de nodige vrijheid om die hobby's bij te houden. Ook is zijn zusje, Quapa uit Putten op bezoek geweest om samen lekker te spelen en te knuffelen. Dat is een prachtig gezicht hoe ze samen genieten van hun vrijheid.

Groeten,
Jeanette, Johan, Michelle en Manouk

Thijs, de zwarte Greyhound is een inbeslag genomen hond en zat toen 1 jaar in het asiel, waar ik hem voor uitliet. Zo kreeg hij wat extra aandacht, maar o jee, ik kon er niet meer van slapen en ik heb toen besloten hem te nemen.

Hij vormt samen met Nino, een pracht koppel.

Nino van Karin en Marvin (5-12-2003)

Nino is 5/12/03 bij ons gekomen via Greyhound Rescue. Hij is nu 3 jaar en gelukkig wat rustiger, maar wel een schat van een hond. Samen met onze zoon Marvin, echt een ondeugende doerak, haalt Nino, net zo'n doerak, veel kattekwaad uit en samen vallen dan eindelijk in slaap op de bank.

Ivan van Ellen Haverkate (1999)

Wij hebben Ivan via Podenco in nood geadopteerd. Ivan komt uit Scooby. Ik was op de site aan het kijken, en daar was Ivan. Hij lijkt een beetje op een Ierse wolfshond (qua kleur en hij is ruwharig) en ik vind Ierse wolfshonden zo ontzettend mooi! Maar zo'n hond is voor ons gezin te groot.We hebben maar een kleine tuin en wonen in een rijtjes huis. We hebben Ivan nu anderhalf jaar, en hij is met sprongen vooruit gegaan! Hij had verlatingsangst maar met veel liefde en geduld hebben we bereikt dat hij nu wel twee á drie uurtjes alleen thuis kan zijn. (samen met onze andere hond Gijs)

We hopen dat hij nog heel lang bij ons mag blijven en met ons op vakantie zal gaan (want dat ging ook heel erg goed!)

Hartelijke groeten, Ellen Haverkate.

Hallo allemaal,

Donderdag 30-11-2006 was voor ons gezin, bestaande vier personen, onze twee Whippets en twee Galgo´s de grote dag! Vandaag zijn n.l. de twee Whippets Tom en Jerry bij ons komen wonen. We hebben gewacht totdat Tom weer helemaal opgeknapt was van zijn verwondingen.
Vanochtend was ik me al zenuwachtig aan het maken, want het "Gouden Duo" zou door Arla en Margareth Gijbels gebracht worden. Om 11.00 uur was het dan eindelijk zover!
Ik zie ze de oprit opdraaien met de auto en de tranen liepen spontaan over mijn wangen. Daar zijn ze dan eindelijk!
Meteen de tuin in en de andere vier hondenvrienden erbij gehaald. Wat een feest, met z´n allen achter elkaar aan door de tuin. Prachtig gezicht!!!!
Het zonnetje scheen, de hondjes waren er, mijn dag kon niet meer kapot.
Arla en Margareth hebben nog gezellig een kopje koffie/thee gedronken, alle papieren in orde gemaakt, nog eventjes geknuffeld met Tom & Jerry en toen weer terug naar huis.
Wat zijn ze mooi!!!!!!! en lief!!!!!! en groot!!!!!
Weer eventjes de tuin in en daarna uitgeteld op het kussen in slaap gevallen.
Mijn partner was niet op de hoogte ervan dat ze vandaag al zouden komen (was eerst de bedoeling zondag).
Hij kwam s´avonds thuis en zoals altijd gaat hij vervolgens in de keuken op zijn hurken zitten om alle hondjes te begroeten dus vanavond ook! Eerst komen Bienneke en Domino naar hem toe en kruipen bij hem op schoot, gevolgd door Nina, Lucca en Tom (en nog had hij niets in de gaten!!!) en toen volgde Jerry. Je had zijn gezicht moeten zien!!! Zo echt van hè!!! dat zijn er teveel, hoe kan dit!!! Gewoonweg prachtig om te zien.
Tom en Jerry worden dus ook meteen meegeknuffeld en goed bekeken hoe knap ze zijn.
Weer eventjes rennen in de tuin en snel naar binnen toe.
Terwijl we aan het eten waren, heeft Jerry onder tafel gelegen, alsof hij nooit anders gedaan had.
Tom moet nog eventjes een beetje wennen en wilt dat je naar hem toekomt om te knuffelen.
Na het eten nog eventjes met z´n allen wandelen en dan uitgeteld op het kussen in de kamer. Ik ben benieuwd hoe we de eerst nacht doorkomen.
Wij zijn erg blij dat Tom & Jerry nu bij ons wonen en we zullen er voor zorgen, dat ze alle ellende die ze op hun jonge leventje al meegemaakt hebben, snel zullen vergeten.

Heel veel pootjes van:

Bienneke, Domino, Nina, Lucca, Tom, Jerry en Thalassa