Wij (Alex en Corrie) zijn in dec 2001 in contact gekomen met Ginn en al heel snel mochten wij onze Galgo Fleur ophalen in Roermond. Fleur was voor Corrie de eerste kennismaking met een huisdier, Alex had 20 jaar geleden al Greyhounds en Whippets in en om huis gehad.

Om te wennen aan een hond in huis was Fleur ideaal, de eerste weken dachten wij zelfs dat er iets met haar stembanden was gebeurd want we hoorden haar nooit. En plots medio maart kwam er ineens een blafje. Fleur is nog steeds een heel makkelijke hond, wel een beetje een bangerd en een tikje jaloers. De eerste jaren hadden we moeite om haar tot eten te bewegen, alles wat in de vuilnisbak zat was goed voor haar, maar haar voederbak keek ze niet aan, helaas wel met makkelijke vleesbrokken uit blik.Wandelingen konden haar niet lang genoeg zijn en ook een uitdagende blafpartij bij de drie honden van de buren was haar niet vreemd. Met regen vertikte ze een poot buiten de deur te zetten en trok je in volle vaart terug naar huis als het toch gelukt was haar buiten te krijgen. In huis was ze heel rustig, alles was goed als ze maar in haar mand kon liggen en ´s nachts op de bank. In 2004 begon Fleur een beetje weg te kwijnen, alsof ze niet genoeg had aan ons gezelschap. Dit is de reden geweest dat wij op zoek gingen naar een kameraadje voor Fleur. Die vonden wij in de Greyhound Giant. Giant door ons omgedoopt in Waldo hebben wij wel via Ginn, maar Waldo komt niet bij Scooby vandaan. Waldo is een heel bange hond, maar al heel snel goede maatjes met Fleur. Ze zoeken elkaar altijd op en liggen nu ook regelmatig samen op de bank of in de mand. Waldo is het tegenovergestelde van Fleur. Daar waar zij met rust gelaten wil worden wil Waldo juist aandacht en geknuffeld worden, niets is hem te dol om een aai over zijn kop te krijgen.

Het valt ons wel op dat Fleur veel geraffineerder / intelligenter is dan Waldo, als zij in de mand wil liggen waar Waldo op dat moment ligt gaat ze bij het aanrecht staan, blaft een keer als of er iets te halen valt en nog steeds trapt Waldo daar in. Mand is leeg en Fleur gaat er pontificaal in liggen, er blijft Waldo niets anders over dan gewoon naar de eigen mand te gaan of een aai bij ons te halen. Het duurde lang maar ook Waldo kan inmiddels pootjes geven en af en toe op commando gaan zitten, Fleur was veel sneller van begrip en doet het hem ook regelmatig voor en lacht hem af en toe uit als hij weer zijn kop onder je arm duwt in plaats van een poot te geven. In huis zijn het schaapjes maar buiten beginnen zich meer als wolven te gedragen, alhoewel daar nu langzamerhand iets verbetering in aan het komen is, totdat ze natuurlijk weer twee reeën tegenkomen, dan springen ze en dansen ze om los te komen en er achter aan te gaan.

Door de aanwezigheid van Waldo is Fleur ineens ook haar brokken gaan eten, ze zorgt nu wel dat ze niets te kort komt. Haar huid ziet er daardoor beter uit. Het tweetal is niet meer weg te denken uit ons leven en wij hopelijk ook niet uit dat van de honden.

Of Fleur bij Scooby een naam had gekregen is ons niet bekend. Het enige dat wij vanuit die tijd hebben is een fotootje. En zoals op dat fotootje Fleur onder een deken ligt wil ze ´s avonds nog steeds ingestopt worden, hoe meer doeken over haar heen hoe fijner ze het vindt. Ze drapeert de doeken ook altijd zelf nog zoals ze ze hebben wil, als kussen of zo.

Groeten Alex en Corrie

Perra Dee is bij ons gekomen in juli 2001. Ze was terug gekomen uit plaatsing en volgens haar tattoo zou deze dame 15 jaar moeten zijn.
Het was een greyhound van de renbaan in Barcelona. Haar baasje ging emigreren en Perra kon niet mee.
Wij hebben 7 maanden van haar kunnen genieten en toen hebben we haar op 27-2-2002 in moeten laten slapen vanwege een tumor.
Ze was een heel bijzonder lief en makkelijk hondje.
Het was echt Patrick zijn hondje en die 2 zijn regelmatig op de grond tegen elkaar aan in slaap gevallen. Ze was gek op hem en hij op haar.
We denken nog altijd aan haar en zullen haar nooit vergeten ook al was ze maar 7 maandjes bij ons.

Patrick en Anita

Dit is Zara.
Wij hebben haar op 17-2-2001 opgehaald bij Resyi in Roermond.
Zara had een inentingsboekje waarin stond dat zij op 17-9-1994 geboren is.
Haar naam was Zara en die hebben wij haar laten houden.

Toen wij Zara kregen moest zij nog helemaal zindelijk worden.
Uitlaten aan de riem was voor haar ook vreemd in het begin. Blijkbaar was zij gewend meegenomen te worden voor een ander doel dan een gezellige wandeling en soms kon zij ook als een pingpongbal op en neer springen als zij ergens een gans of een konijn waarnam waar zij niet achteraan mocht. De eerste anderhalf jaar durfde zij in huis ook nauwelijks van haar slaapplek af te komen en midden in de kamer op de grond te gaan liggen.
Inmiddels is zij uitgegroeid tot een vrolijke clowneske hond. Zij is nu bijna 11 jaar oud en haar jaaglust is erg teruggenomen zodat wij haar rustig los kunnen laten lopen. Ze rent nog graag over de velden en vindt het heerlijk als iedereen dan naar haar kijkt en haar snelheid bewondert.
Het is een heerlijke oude dame, een lief sociaal beest met een stabiel, altijd zonnig humeur.

Hartelijke groet van
Leen Breure en Joke van der Veer,
Voorschoten

Het was 18 Augustus 2001.
Wij kwamen toen alleen bij Resy aan.
Er waren wel 20 honden,
waarvan er een met ons mee zou gaan.

Wij kwamen als laatste bij jullie binnen
en het kiezen kon beginnen.
Wij zochten,keken en dachten wat is er loos?
Niet wij,maar jij was het die ons koos.

Je was al heel gauw een vriend voor het leven
en hebt ons veel liefde gegeven.
Het plezier dat je ons bijna 4 jaar bood
is plotseling weggegaan met jouw dood.....

Wij hebben veel verdriet en dat is hard.
Maar wij vergeten je nooit
en we dragen jou mee in ons hart.

Rust zacht lieve Bo

Meta en Willem Visser, Daisy, Micky, Tom, Garfield, Cocky en Jacco

Dit is Celine, zij is 21 juli 2001 bij ons gekomen via Resy. Ze was al geplaatst geweest maar dat klikte niet. Het is een geweldig lieve hond. Groetjes peter en cisca

Als vrijwilligster van GINN ging ik eens een kijkje nemen bij de plaatsingsdag bij Resy thuis.
Nee, we nemen (nog) geen hondje mee zeiden mijn vriend en ik tegen elkaar.

Maar ja daar sta je dan en zo val je als een blok voor 1 hondje, en als hij dan ook nog overblijft aan het einde van de dag tjah wat anders kun je dan nog zeggen….MEE!!!

Na een tijdje bleek dat Oran suikerziekte heeft, dus elke dag krijgt hij een injectie insuline en hij moet op vaste tijden eten. Dit alles vindt hij geen probleem (en wij ook niet), Oran is een vrolijke clown! :-)

Groetjes Claudia van Dreumel

We gingen meehelpen bij Scooby met de sloop van een oud gebouw en de aanleg van  vernieuwingen, je kijkt het hondenveld over en er steekt een kontje omhoog. Daar lag Ezra, afgezonderd, kont in de lucht, voorpoten liggend.

Ze liet me die hele week niet los. Andere honden moesten haar steeds hebben. Later bleek dat ze niet normaal kon liggen doordat haar achterpoten zo vreselijk toegetakeld waren geweest dat ze eraan was gewend zo te moeten liggen.

Ezra moest mee naar huis met ons! Ze was in het begin erg bang, het heeft meer dan een jaar gekost voordat ze zich liet aaien, inmiddels ligt ze bij ons op bed en is ze een vrolijke muts! Vreemden zijn nog een beetje eng, maar steeds vaker komt ze uit zichzelf bij mensen snuffelen en laat zich nu zelfs aaien door vreemden. Heel af en toe ligt ze nog met haar kont omhoog, maar meestal ligt ze languit over de gehele bank ;-)

Groetjes Claudia van Dreumel

Dit is Aura, door mij en mijn vriend Hans geadopteerd in november 2001. Ik deed toen (en nu nog steeds) vrijwilligerswerk bij GINN. Toen ik haar zag, was het liefde op het eerste gezicht. Ze is zoals een echte galgo hoort te zijn, eigenwijs, koppig maar bovenal superlief en geweldig!! Wij willen haar nooit meer kwijt! Groetjes Hans en Diana

Carlos van Gerrit Klein (februari 2001)  

Carlos hebben we in febr 2001 gehaald in Roermond. Het was eerst de bedoeling hem Guinness te noemen, maar op de terugweg hebben we besloten hem Carlos te noemen, hij kwam tenslotte uit Spanje.
Toen we goed en wel op de terugweg waren, begon Carlos een aantal minuten lang klagelijk te blaffen, alsof hij bang was weer teruggebracht te worden. Maar al gauw werd hij stil en ging rustig liggen slapen. In het begin was hij erg angstig, tijdens het lopen keek hij niet op of om, zelfs niet als er een haas of konijn te zien was. Maar hij heeft zich helemaal aangepast en is nu een dappere hond, die niet snel meer bang is voor iets en achter alles aan wil gaan, of het nu katten, konijnen of hazen zijn.
We hebben het erg getroffen met hem en hij "denkt" er geloof ik ook zo over. Hij komt van Scooby en heeft daar ongeveer een jaar vertoeft. Zijn naam toen is ons niet bekend.

Groetjes,
Gerrit Klein

19 Juli 2001 hebben wij haar samen met onze adoptieconsulente May opgehaald bij Resy in Roermond. Op haar paspoort stond de naam Lady en het GINN-registratienummer was 050701. Ze was destijds circa 1 jaar oud. Het  was een vrolijk dondersteentje, dat heerlijk aan het rondracen was met de andere hondjes buiten. Ze was al eens eerder geadopteerd geweest (één dag!) en zonder opgaaf van redenen weer teruggebracht bij Resy. Dit prachtige zwart/witte windhondenmeisje had gelijk ons hart gestolen. Ze moest wel alles nog leren, want in huis vloog ze over stoelen en banken, vertelde Resy ons.
Ze was angstig naar mensen toe en moest wennen aan voorwerpen en geluiden in- en buitenshuis.
Ondanks wat problemen in het begin, want Aneesha had verlatingsangst, heeft ze zich ontwikkeld tot een ontzettend lief, ontdeugend, energiek, vrolijk en zelfverzekerd windhondendametje. Kan wel een heel boekwerk over haar schrijven. Mede dankzij de goede raad en adviezen van Joop Mekke (gedragstherapeut) en May, destijds onze adoptieconsulente die ons met raad en daad terzijde stond en het medicijn Selgian, kon Aneesha nu zonder problemen enkele uurtjes alleen in huis zijn.

Onze Aneesha had een eigen willetje, soms een beetje afstandelijk, ging graag haar eigen gangetje. Als ze een bepaalde route niet wilde lopen, bleef ze stokstijf staan en er was geen beweging meer in haar te krijgen. Hondenvriendjes in de giant-gewichtsklasse genoten haar voorkeur, ik vond dat soms best wel eens wat griezelig. Ons dunne splintertje brutaal uitdagend, spelend en ronddollend met zo een reus van een hond. Ze  was een prinses. Heel sierlijk, elegant en lenig, zelfs uit stilstand bezat ze een enorme sprongkracht en ze kon ontzettend hard rennen. Al haar bewegingen deden aan een katachtige denken. Prachtig gewoon!

Ze verzorgde zichzelf ook net als een kat dat doet. Voor ons was ze het mooiste en liefste wezen dat er bestond. Ze hield van autorijden, lange wandelingen en andere uitjes en ze ging dan ook overal met ons naar toe. Ze wist alle familieleden te wonen en ze ging graag op visite. Ze had er een hekel aan als ik achter de PC zat om verslagen voor mijn studie te schrijven. Ze kwam dan met me praten, en liet me horen hoe ze er van baalde. Reageerde ik niet op haar, dan zong ze ook nog eens stukje voor me. Ondanks de protesten van Aneesha heb ik toch mijn diploma mogen behalen.
Het alom bekende gegeven dat bed en bank in beslag worden genomen en dat geen enkel voedsel veilig is en was, heeft Aneesha  ook gepraktiseerd. In de meeste cakes en vlaaien die ik bakte stonden de tandjes van Aneesha. Ze heeft zelfs eens de rug van een rauw konijn dat stond te marineren in azijn, uien en kruiden gepikt. Ze lustte werkelijk alles. In een oogwenk verdwenen boterhammen, kook- en bakproducten van tafel of aanrecht, zonder ook maar een kruimel of drupje te morsen. Het opeten van alles wat ook maar enigszins eetbaar was, was ook een bron van zorg. Aneesha heeft daardoor al menigmaal een bezoekje aan de dierenarts moeten brengen.

In augustus 2004 constateerde onze dierenarts bij Aneesha een ernstig hartprobleem, dit naar aanleiding van Aneesha’s vreemde schokkende ademhaling ‘s nachts. Tijdens eerdere gezondheidscontroles bij de dierenarts was nooit eerder iets afwijkends aan haar hart geconstateerd. Wij schrokken daar hevig van, we konden het niet geloven. De vele medicijnen die ze kreeg sloegen niet aan en Aneesha’s hart begon te regenereren. Het was verschrikkelijk, we hebben onze lieveling 6 september 2004 moeten laten inslapen.
Met de dood van onze Aneesha verdween ook een stukje zonneschijn uit ons leven. Met geen pen is te beschrijven wat ze voor ons betekend heeft en wat ze ons heeft gegeven. We zullen haar nooit vergeten. Ze woont voor altijd in ons hart. Ook was ze een fantastische lieve therapeute voor onze Tiekenie.

Hub en Ria Hendriks-Geerkens uit Elsloo