Hallo,
Dit zijn mijn geadopteerde honden van Scooby, Luca en Muis. Luca is de grote reu en is in juli 2002 bij ons gekomen, via allerlei omzwervingen, o.a. in een Duits asiel. Daar heette hij Neon. Nu is het een vrolijke Frans, die veel plezier beleeft met behendigheid.
Groeten Lucia en Chris
Links Jessy in Spanje. Rechts Jessy in Nederland. Jessy kwam met een verbrijzelde voorpoot naar Nederland. Hij is met een transport meegekomen wat ik zelf gereden heb. Toen hij na wat operaties moest revalideren kwam hij bij ons in opvang en is uiteindelijk gebleven. Voor vreemden is hij nu, na 3 jaar, nog steeds bang. Maar bij ons is hij zo ontzettend brutaal. Een echte hartebreker is dit ventje. Patrick en Anita
Blanca is een heel zachtaardig meisje, zoals ook al wel op de foto's te zien is. Ze was is het begin erg angstig, maar is nu een hele leuke speelse hond geworden. Ze is bij ons 100% thuis!
Alfred en Sylvia Zwolle
Linda is in ons hart gekropen toen wij bij Scooby waren voor de opening van de nieuwe opvang juni 2002 toen op 4 jaar geschat. Het was zeker niet de bedoeling, we hadden tenslotte al 7 honden. Maar tussen zo veel van die vreselijke lieve honden zoveel oogjes die door je heen kijken waren mijn dochter en ik niet bestand en zijn we gezwicht voor Linda, waarom Linda . We hadden foto's lopen maken en de camera ergens neer gelegd en toen we die weer wilden pakken lag Linda er met haar pootjes beschermend op en toen brak er iets in ons, zij leek ons iets duidelijk temaken. Linda is een Galgo en de jongste van ons trots bezit, want trots zijn we op ons heerlijk hondenkoppel.
Ina Venema
Dit is Frodo. Zij is op 9 maart 2002 bij ons gekomen. We zijn haar gaan halen in Roermond tijdens een adoptiedag en zij heeft ons uitgezocht. Ze was verschrikkelijk ziek/verkouden ( in Roermond werd ze Snotje genoemd) en ze had een flinke kapotte plek op haar heup. Echt een heel zielig hondje. Ze is in het begin een keer weggerend en aangereden geweest, maar heeft het wonder boven wonder overleefd. En ook was ze in het hele begin in 1 dag een kilo aangekomen ... ze had (echt waar) een héle kilo gehakt opgegeten. En een week later deed ze hetzelfde met de shoarma, die in een pan met een zware deksel erop zat. Nu staat alles achter slot en grendel. Nu is het een kleine, pittige dondersteen, tikkie eigenwijs en erg uitdagend naar andere honden, maar heeeeeel erg lief voor ons en onze 4 kinderen. Sinds 2003 heeft ze een vriendje, Stoffel. René en Nicole van der Gaag, Iwan, Cliff , Jeanine en Wiebe Hoek van Holland.
Ik heb Afra en Luna samen geadopteerd. Afra heb ik helaas moeten laten inslapen op 1 oktober 2004. Afra was veranderd in een hele blije hond, spelen was een lust voor haar. Heel jammer dat ze hier maar 2 jaar van heeft kunnen genieten. Ik zal haar nooit vergeten.
Henny
Ik heb Luna samen met Afra geadopteerd. Luna zal een jaar of 5 zijn. Haar grootste hobby is slapen, het liefst onder een stapel dekens. Hoe angstig ze was toen ik ze net in huis had hoe brutaal ze nu is. Ze zal het niet nalaten om alles wat eetbaar is te "stelen".
Toen Jan en ik in 2002 voor 10 dagen gingen werken in Scooby en ook in het asiel bleven slapen, plakte Big Mama vanaf dag 1 aan Jan zijn been. Ze sliep bij ons op bed en week niet van zijn zijde. Onnodig te zeggen, dat ze haar intrek genomen heeft bij ons. Big Mama loenst en heeft een deuk in haar schedel. We zullen nooit weten wat er met haar is gebeurd. Daarbij lijdt ze aan vetzucht, waardoor ze levenslang op dieet staat.
Resy Haanen
Hallo lieve GINN-medewerkers! In November 2002 viel het oog van mijn huidig baasje op mij toen ze een bezoekje brachten aan GINN. Egaal wit, met een leuk flapoor, een heel open, sociaal karakter en ik wandelde mee aan de lijn alsof ik het al mijn hele leven deed. Dé ideale hond om het roedeltje van mijn baasjes uit te breiden! Ik heette toen Candice, maar mijn baasjes hadden voor mij de heel toepasselijke naam Suerte uitgekozen. Suerte is namelijk het Spaanse woord voor hoop. Ondertussen is ons gezinnetje al uitgebreid tot 10 (wind)honden, waarvan ik de eerste was die uit Spanje kwam. Over een voortrekkersrol gesproken! Ik heb mijn baasjes aangestoken met het windhondenvirus en ze zouden me voor geen goud van de wereld nog kunnen missen. Suerte.
ik ben Didi. Ik ben weliswaar geen greyhound, maar ik ben ook via Scooby naar Nederland gekomen, samen met mijn moeder Mimi en een broertje en een zusje. Wij zijn bij Scooby geboren en één week oud bij Resi gekomen. Ik ben geboren op 5 juli 2002. Ik ben een echte Spaanse zonaanbidster en heb een gruwelijke hekel aan regen.
Ik woon nu bij Henk en Ria in Bilthoven en heb het reuze naar mijn zin.
groetjes van Didi
Dit is Yakez en ik mag hem alweer bijna 3 jaar mijn hond noemen. Yakez heeft nadat hij 2 weken bij mij in gastgezin was geweest mijn hart gestolen. Het bleek dat ik bijna een jaar na de dood van mijn eerste Galgo Lola wel weer toe was aan een windhond. Yakez was nog een pup toen hij in mijn leven kwam en ik zag wel dat hij groter zou worden dan de gemiddelde Galgo. Maar.........hij bleef groeien en nu is hij uitgegroeid tot een grove Galgo van het formaat dog. Wanneer ik reakties krijg op zijn grootte zeg ik er altijd bij dat hij net zo lief is als hij groot is en dat is ook zo. Ik hoop nog lang te mogen genieten van mijn grote vriend.
Margareth Gijbels
Lima van Gerda en Ed de Jong (december 2002) Overleden mei 2004
Hallo, Dit is (was) onze Lima, haar hebben we geadopteerd in december 2002 en ze is overleden in mei 2004. We kregen haar verschrikkelijk kreupel, kon niet verder als ongeveer 100 meter lopen. Haar ene oogje was leeg en dus blind aan een kant. Een dikke bult op haar kopje wat af en toe opspeelde en waar uiteindelijk nog kogeltjes inzaten wat later bleek uit de röntgenfoto´s. In maart 2004 begon ze wat te kuchelen en werden haar klieren in haar hals dik, ze bleek dan ook klierkanker te hebben en een paar maanden later is ze er aan overleden. Maar wat een geweldige hond was ze en we zullen haar dan ook niet licht vergeten. Ze heeft een onuitwisbare liefdevolle herinnering bij ons achtergelaten. Groetjes Gerda de Jong
Sinds October 2002 woont Minoes bij ons in Alkmaar. We waren voor vrijwilligerswerk in Spanje toen bleek dat een nestje van 4 poezen voor de kliniek in de stad was “gedumpt” waar wij die dagen honden gingen castreren. Er waren daar ook nog 2 puppy's (bastaard galgo's) aanwezig en zij lagen gezamenlijk in 1 mand. De puppy's zaten ook te miauwen als we binnenkwamen, alsof dat de gewoonste zaak van de wereld was. Gelachen dat we hebben! De Poes Minoes had zo'n lekker brutaal bekkie, die vond ik meteen al gaaf. We vonden het zo'n naar idee dat deze beesten maar weinig toekomst zouden hebben in Spanje, dat we besloten hadden om ze allemaal mee te nemen naar Nederland. Minoes (in haar spaanse paspoort staat nog nr. Quattro) mocht met mij mee naar huis, en voor de andere poezen was al een plaatsje geregeld in een nederlands asiel. Hier maakten ze toch meer kans op adoptie. Eén puppy is door mijn nicht Lizzy (één van de twee dierenartsen die bij ons was) geadopteerd en de andere galgo heeft ook een adoptie-thuis gekregen. Op het spreekuur van onze eigen dierenarts bleek ze pas een week of 6 te zijn. Maar wel al heel alert, daar zouden we onze handen nog vol aan krijgen was zijn conclusie, en we wisten toch wel dat een lapjeskat zeer eigenzinnig was??? Nou dáár zijn we inmiddels wel achter gekomen: zij is de baas in huis, en wij worden gedoogd als haar personeel…. Ze is dominant en doet precies wat zij wil, en dat is meestal niet wat wij willen. Toch wel even wat anders dan de zoveelste generatie huiskat die we gewend waren. Dit is gewoon een spaanse furie, en een theemuts zal het wel nooit worden. Na 3 ½ maand bleek ze al krols te zijn, dat schijnt overigens wel vaker te gebeuren met dit soort poezen. We werden er helemaal gek van, en zij zelf trouwens ook. Ze heeft ons geleerd dat ze liever alleen uit de kraan wil drinken, die wij dan ook altijd braaf aanzetten als ze op het aanrecht springt en ons vorsend aankijkt. Spelen doen we op haar commando, maar aan propjes papier kan ze toch geen weerstand bieden. Het is onze draak in huis, maar wel een hele lieve draak hoor, begrijp me niet verkeerd. We zouden haar voor geen goud meer willen missen, en dat je 's nachts een beetje moet inschikken omdat madam strak tegen je aan wil liggen op bed, maakt me echt helemaal niks uit. Dat doe ik graag voor haar. Maar de dierenarts had gelijk; eigenzinnig is ze zeker! Groetjes, Astrid de Haas.
Dit is Mini. Wij hebben haar 2 september 2002 bij Resi opgehaald, ze is 15 juni door mensen van scooby gevonden aan een boom, ze dachten dat ze dood was, maar gelukkig niet.
Wij hebben nog twee honden Jory van 10 jaar en Jasmijn van PAWS van Belinda Meuldijk. Dus ze is niet alleen en kan goed met iedereen opschieten, ze gaan altijd mee op vakantie in de camper, dat vinden ze te gek, de foto is in de camper genomen, we hadden in de bergen gelopen en ze was aan het soezen, want als ze ziet dat ik een foto neem dan doet ze meteen haar ogen dicht.
Op deze pagina zag ik een foto staan van de dochter van onze mini, Didi. Misschien komt haar andere dochter er ook op te staan, ik ben benieuwd. Haar zoon ken ik, hij is geadopteerd door Resy's dochter en heet Nero.
Groetjes aan iedereen van George en Mia
In juni 2000 kwam Nina als eerste galgo bij ons, Het zwart/witte hondje op de foto. Nina heeft drie pootjes, we hebben 2 jaar geleden nog foto,s gekregen van de arts die haar daar heeft geholpen. Het jaar erna kwam muisje bij ons. Samen met onze ouwe, Joie, vormen ze een hecht stel, ze kunnen niet zonder elkaar.
Deze schoonheid Laila, hebben we 3 jaar geleden geadopteerd. Ze was erg bang voor auto's, vliegtuigen en is nog steeds bang voor onweer. Het is zo'n lieverd, erg nieuwsgierig en vrolijk. Ze kan heel goed opschieten met onze Italiaanse hond Bandu (ook afgedankt). Onze Laila ligt graag in mijn bed, 's nachts ligt ze in de mand ernaast met een dekentje over haar heen en als het dekentje naast de mand ligt, door haar omdraaien, maakt ze mij wakker en moet ik het weer over haar heen spreiden.
De honden worden 4 keer per dag uitgelaten en dat is altijd een feest. Ze weten precies waar andere honden wonen, dus daar moet geblaft worden, ook de vogels in de tuin moeten worden verjaagd en natuurlijk vreemde katten, hoe durven ze op ons terrein te komen!
Op de dijk kunnen ze heerlijk draven, al met al hebben we geweldige honden en genieten we van ze.
Fam. Heerding
Tiekenie van Hub en Ria Hendriks-Geerkens (18 oktober 2002) Overleden 12 mei 2003
Onze Tiekenie hebben we 18 oktober 2002 opgehaald bij Resy in Roermond. Haar GINN-registratienummer was: 101002. Tiekenie was een kruising Grey/Whippet.
Prachtig, grijs brindle, muisjeszacht vachtje had ze. Ze was heel krachtig gebouwd, net een kleine bodybuildster. Ze had kortgeleden nog een nestje kleintjes ehad. We hebben haar vanaf het eerste moment dat we haar zagen al in ons hart gesloten. Ze kon het tweelingzusje zijn van Jigger, hondje van Resy, zo leken ze op elkaar. De naam Tiekenie betekent in de Roma-taal kleintje of kleine. Tiekenie kwam bij de zigeuners vandaan en leefde aan een ketting onder een woonwagen. Ze werd gebruikt als fokmachine en om te stropen. Veel goeds had ze niet meegemaakt in haar leventje. Daar getuigden de vele littekens op haar kleine lijfje van. Een mevrouw heeft haar naar Resy gebracht in de hoop dat Tiekenie een beter leven zou krijgen.
Onze Aneesha moest in het begin erg wennen aan Tiekenie. Ze vond het maar niks dat ze onze aandacht moest delen. Tiekenie was onderdanig naar Aneescha toe en zo werd Aneesha de wind uit de zeilen gehaald. Na een week van grauwen en lip optrekken begon Aneesha de aanwezigheid van Tiekenie leuk te vinden. Voorzichtig elkaar aftastend begonnen ze elkaar uit te dagen om te spelen. Het duurde niet lang of het ijs was gebroken tussen de twee “zussen”. Tiekenie was heel bang voor mannen. In huis heeft ze aan alles moeten wennen. Ze at niet uit haar etensbak, maar ze nam een hele mond vol en kwam dat bij mij opeten. Het heeft een tijdje geduurd voordat ze zich op haar gemak voelde en vanuit haar bakje at. Het was een superlief en zeer leergierig en intelligent hondje. Ze liep netjes naast je aan de lijn, luisterde zeer goed en kon ook loslopen. Ze kon ook samen met Aneesha een paar uurtjes alleen thuis blijven. Ze zocht altijd oogcontact. Ze sliep bij ons in bed, ze kroop altijd heel dicht tegen mij aan en liet zich eindeloos knuffelen. Het duurde dan ook niet lang voor ze diep in slaap viel. De eerste dagen durfde ze niet echt te slapen, het waren hazeslaapjes, ze was erg alert op alles wat om haar heen gebeurde. Nooit zal ik die keer vergeten dat we wakker schrokken van het schreeuwen van Tiekenie, ze had naar gedroomd en schreeuwde in doodsangst. We waren verlamd van schrik, het schreeuwen ging door merg en been. Het duurde een hele tijd voor ze weer enigszins kalmeerde. Je voelt je dan zo machteloos, ik moest er van huilen. Wat moet ze, och arme, niet allemaal hebben meegemaakt! Ik voelde intense woede en minachting jegens diegenen die Tiekenie zo mishandeld hebben.
Onze Tiekenie begon langzaam maar zeker haar nieuwe wereld te ontdekken, ze begon open te bloeien, ze kreeg steeds meer plezier in het leven en durfde steeds meer. Ze was ook waaks. Aneesha en Tiekenie werden dikke maatjes. Ze voelden zich heel sterk zo met z’n tweetjes, soms zelfs een beetje te brutaal naar andere honden toe. Tiekenie genoot van alles om haar heen. Ze genoot van alle kleine en lieve dingetjes die we met haar deden. Ze genoot van het spelen en ravotten met Aneesha, ze genoot zo van het strelen en de liefkozingen. Ze kon er geen genoeg van krijgen. Ook kon ze zo vol van vertrouwen tegen ons en Aneesha aankruipen. Tiekenie was dol op balspelletjes, ze was erg goed in het apporteren. Er stak ook een wolfje in haar, ze zette andere honden gelijk op hun plaats. En Aneesha vond dat natuurlijk prachtig. Tiekenie liep de hele dag blij met haar staartje te zwabberen. Thuis kwam ze altijd dicht bij me liggen en observeerde me dan bij alles wat ik deed. Ze kon me dan zo aankijken met haar prachtige grote reebruine ogen. Zo’n wijze oogjes, oude oogjes, oogjes die veel hebben gezien en meegemaakt. Dan dacht ik vaak: ”Wat zou er nu toch in haar lieve kopje omgaan?”
We hebben helaas maar zo kort van onze Tiekenie mogen genieten. We hadden haar nog zo zielsgraag langer bij ons gehad. 12 mei is ze tijdens het spelen en ravotten met Aneesha gestruikeld en heeft een buiteling gemaakt en daarbij haar nekje gebroken. Ik wist gelijk dat het afschuwelijk mis was. Ze bewoog niet meer. Doodstil lag ze daar in het gras. Ik heb nog geprobeerd haar te beademen, maar na enkele minuten die een eeuwigheid leken, was er geen hartslag meer. Wat voelde ik me daar alleen in dat grote weiland in het veld, met een rondspringende Aneesha om me heen, die het niet snapte en dacht dat het een spelletje was. Ik heb mijn verdriet uitgeschreeuwd bij mijn dode hondje. Er zat een brok in mijn keel en mijn ingewanden stonden in brand. Dat beeld van de vallende Tiekenie staat nog steeds in mijn geheugen gegrift. Ik heb haar al honderden malen zien vallen, het is net een film in slowmotion. Ik heb er een trauma aan overgehouden. Altijd als mijn hondjes aan het rennen en spelen zijn, komt het beeld van Tiekenie voor mijn netvlies en branden mijn keel en ingewanden. Ik ben dan zo bang dat er iets met hun gebeurd, ik kan dat maar niet van me afzetten. Ik gun ze het plezier van ravotten en spelen, maar bij mij kleeft er een wrange nasmaak aan.
Veel te snel is ze uit ons leven weggerukt, er was nog zoveel moois voor haar om te ontdekken. Nooit zullen we je vergeten lieve Tiekenie, ons zo dappere Kleintje. Je woont voor altijd in ons hart Je was voor ons heel speciaal, zo speciaal dat het niet in woorden uit te drukken is.
Hub en Ria Hendriks-Geerkens
Copyright Greyhounds in Nood
