Dit zijn mijn geadopteerde honden van Scooby, Luca en Muis.
Kleine Muis is een geval apart, die hebben we bij Scooby uitgezocht, in 2003. Ze had een heel pijnlijke poot, die er nu af is, en een half oor.
Het is ook nu nog erg moeilijk om contact met haar te krijgen, en om haar kopje te aaien.
Maar als het om eten gaat, staat ze bij iedereen vooraan. Dit is met al haar klachten en ziektes die ze gehad heeft, onze grote vechter, ze komt overal weer overheen.

Groeten Lucia en Chris

Hallo allemaal,

Dit is onze allerliefste Scoobyhond Pareja. Hij heette zo toen hij ter adoptie werd aangeboden en zo zijn we hem blijven noemen. Hij was ontzettend angstig voor mensen, auto's, harde geluiden, voor alles. Nu is hij een vrolijke grappige jongen, die we niet meer weg kunnen denken uit ons leven!! Pareja is bij ons sinds mei 2003.

Steffie van Duijn en Oscar van Dam

Jane (ze heette al Jane bij Scooby) is bij ons sinds eind october 2003 . Ze is eerst een paar dagen in opvang geweest bij Jacqueline om te kijken of ze zou kunnen wennen aan katten aangezien wij er 4 hebben. Na 5 dagen trainen bij Jacqueline kwam ze bij ons. De eerste weken was ze erg angstig voor alles en bepaalde mensen, ze lag voornamelijk in haar mand als ze binnen was. Maar hoe langer ze bij ons was hoe meer ze los kwam, steeds zagen we weer wat nieuwe dingen die ze deed en durfde. Af en toe is ze nog steeds wat schrikkerig, maar over het algemeen is ze erg relaxed en een enorme clown. Knuffelen doet ze erg graag en ze is inmiddels helemaal verzot op haar Witte Herder vriendje Bras. En Bras op haar. En wij uiteraard ook, ze is een enorme vertederende lieverd!

Groetjes,
Maarten & Thessa

Phoebe en Noah

In aug. 2003 hebben wij Phoebe uit Scooby geadopteerd, en zij is een schatje. Zij heeft leishmania en is behandeld met medicijnen, maar de ziekte is onder controle en ze heeft er nu geen last van.Zij is heel speels en heeft plezier in het leven.

Groeten, Maria v d Wetering

Biba geadopteerd in maart 2003. Na een moeilijke start is Biba nu een leuke gezonde hond.
Ze heeft echt humor, we liggen altijd in een deuk om haar.
Samen met Blanca heeft ze ook veel lol. Rennen in de tuin is hun grootste hobby.
Verder verzamelt ze botten van de andere honden in haar mand, want natuurlijk moet er één de baas zijn!

Zara (zij heette eerst Sarah) hebben wij op 26 september 2003 bij GINN opgehaald. Op de GINN website hebben wij haar voor het eerst gezien. Het was voor ons allemaal erg nieuw en Zara bleek een erg makkelijke hond (wel wat verlegen in het begin en nogal bang voor sommige mannen), goed voor ons om mee te beginnen aangezien we verder geen ervaring hadden met dit ras.
Inmiddels heeft ze zich helemaal aangepast aan haar nieuwe leven en is gek op knuffelen en aandacht. We nemen haar overal mee naartoe en hier geniet zij enorm van. Zara is een ontzettend lieve galgo met een zacht karakter waardoor ze bij ons in de buurt ook erg populair is.

Groetjes Marcha en Nick van den Aakster
Heerhugowaard

We hebben Pipa, bij Scooby Marsha, op 30 september 2003 opgehaald bij Resy.
We hadden geen computer toen en zijn dus gewoon gaan kijken wat voor soort honden galgo's waren en of er een bij zat die we leuk vonden.
Het werd dus Pipa, een keus waar we nooit spijt van hebben gehad.
Ze is lief voor alles en iedereen, totaal niet éénkennig en waaks als we er niet zijn.
De poezen buiten sniffelt ze heel lief af, voor de loslopende kip is ze bang, de ganzen en de schapen laat ze ook met rust.
In het begin probeerde ze wel als de deur op een kier stond er tussen uit te piepen, maar als je haar riep kwam ze wel gelijk weer.
Bij de strandwandeling van ginn 2005 ging ze voor het eerst los op vreemd terrein, ze luisterde prima.
Ze leeft samen met onze Duitse dog van 8 en de poedel van 5, ons en onze drie kinderen van 10, 8 en 6.
We hopen nog lang van haar te kunnen genieten!

Phoebe is een dartele meid die heel erg bang was toen we haar adopteerden. Nu is dat veel beter, al zal ze altijd wel een beetje onzeker en 'fiebelig' blijven. Ze heeft Leishmaniose, is nu van de medicijnen af en het gaat goed met haar.

'Milly wist meteen dat het goed was toen ze bij ons kwam op 15 maart 2003. Ze sloot mij meteen in haar hart en we zijn dikke vriendinnen. Ze heeft heel wat doorstaan bij ons: botulisme en diverse tumoren in haar buik, maar ze blijft optimistisch en opgewekt. Ze kan heel jolig zijn en laat ons vaak lachen. Milly stond op de website als "Camille".

Gwynfyd is begin 2003 bij ons gekomen en voor zover wij weten is dit zijn eerste echte naam. Bij de kijkdag hadden we deze hond nog even staan uitlachen vanwege zijn platvoeten, maar op aanraden van Helen toch deze prachthond mee naar huisgenomen. Helen nog altijd bedankt voor het advies, en je hebt gelijk: dit beestje is gewoonweg geweldig. Hij is na al die tijd nog steeds bang voor iedereen buiten ons gezin, maar heeft hier zijn eigen plekje gevonden. Vooral het 'stelen' van het knuffeltje van de andere honden is een sport voor hem en wordt vooraf aangekondigd door glimmende oogjes en een zwiepend staartje. En na het eten wordt ik altijd uitgedaagd/'gedwongen' om met hem te spelen. Afgelopen winterwandeling is hij voor het eerst legaal los geweest, wat hij een beetje eng maar vooral erg leuk vond.

Hij hangt wel heel erg aan onze eerste hond Macho (geen scooby-hondje, maar een Kruikezeiker), een grote steun voor dit bange hondje.

Martine, Johan, Rita, Elise, Charlotte de Ruiter

Dalí is sinds 2003 bij ons, en hij echt een stiekemerd. Hij heeft erg veel ontzag voor onze oude Macho (die dat trots handhaaft) waardoor er vooral gespeeld wordt als Macho niet in de buurt is. Vooral verpakkingen en schoenen zijn z'n favoriete speeltjes. Ook zit hij graag met zijn bips op de bank. Dan staat hij een beetje dromerig om zich heen te kijken en te genieten van het aanhalen. Hij is een ware aandachtsjunk en zou het liefst de hele avond geaaid en gekriebeld worden. Hij is wel erg schrikkerig. Het vallen van een pen is voldoende reden om overeind te springen, hoewel hij verder niet angstig is. Ook kijkt hij vaak ‘doods' uit zijn ogen. Dit is in loop van de tijd wel verbeterd; hij durft zich nu wat meer te uiten. Ook is hij 's nachts iets te luidruchtig.

Verder is het heerlijk om Dalí (heeft snelheid) samen met Gwynfyd (kan bochten maken) te zien racen.

Martine, Johan, Rita, Elise, Charlotte de Ruiter - Dussen

Dit is Stoffel. Hij is op 10 maart 2003 bij ons gekomen, omdat we een vriendje voor onze Frodo wilden. Zij kon op dat moment niet zo goed omgaan met andere honden en het leek ons goed om haar het op zo´n manier te leren. Helen Pels heeft ons geholpen met het uitzoeken, want het moest een rustige reu worden. En dat is ie ...
Stoffel ,hij heet niet voor niks zo, is een al iets oudere (in 2003 was ie waarschijnlijk al 6 jaar en Frodo was op dat moment 2 1/2), wat sullige, flinke vent. Hij is uit Spanje gehaald omdat ie daar doodongelukkig en zwaar depressief was geworden. Het heeft ook vrij lang geduurd voordat ie weer blij kon zijn. Elke keer komt ie een stapje verder en zelfs nu , 2 jaar later, leert ie nog nieuwe dingen bij. Hij durft inmiddels ons en Frodo uit te dagen voor een kort (niet al te heftig) spelletje. Hij en Frodo zijn ook echte vriendjes geworden.
Hij heeft overigens ook vanaf het begin al een navelbreuk. Dit is een beetje een mal gezicht, maar wij zijn eraan gewend. We hebben er ook (nog) niks aan laten doen, want hij heeft er geen last van.
Verder is het een superlief, trouw beest en wij zijn stapelgek op ons hondenstelletje.

René en Nicole van der Gaag, Iwan, Cliff, Jeanine en Wiebe
Hoek van Holland.

Onze Abbey zat als bange muis in Resy's roedel, aangezien ze zelfs door de hondjes aangevallen werd. Bij Resy kon ze op adem komen. Abbey zat niet op onze kennismaking te wachten, haar hele lijfje was helemaal verstijfd, zo bang was ze voor ons. We hadden nog nooit zo'n bang hondje meegemaakt en ze trof ons midden in ons hart. De vertwijfelde ziel van 1 1/2 jaar geleden is nu een vrolijke deugniet, die geniet van iedere dag. Buiten is nog een ander verhaal, want voor vreemden is ze nog steeds bang. Ook het lopen op straat is nog steeds eng, maar ze kan genieten van wandelingen langs het kanaal of in het bos. Ze maakt nog steeds stappen vooruit en we kunnen eindeloos genieten van haar gekke uitspattingen of als ze lekker bij je komt liggen om te knuffelen.

Dit is onze Jouetta, zij was onze tweede galgo en kwam bij ons in oktober 2003....

Jouetta stal ons hart niet alleen, zij verpletterde het! Zij was een grote, sterke teef, met ogen die je hart deden smelten, een vacht als zijde en talloze littekens. Zij was ongelofelijk snel en genoot van haar eigen snelheid en beweeglijkheid als zij met onze Roos aan het spelen was..- en zij was de mooiste hond die ik ooit zag. Het was een genoot en plezier haar te zien bewegen. Zij was ook de zachtaardigste en gevoeligste hond die ik kende: "protest-plasjes" in huis als zij vond dat wij nu maar nog niet naar bed moesten gaan, blaffen als madame zelf "naar bed" begeleid wilde worden. En knuffelen natuurlijk, eindeloos, bijna in je kruipen, haar hoofd tegen het jouwe leunen en minuten lang blijven staan...

Buiten liep zij altijd los, zij week niet van ons zijde en begroette iedereen door met grote enthousiaste sprongen op hem af te rennen, blij kwispelend. Je hoefde haar maar een keer te roepen, dan stond ze al naast je... behalve als er ergens zo'n irritant konijn rondliep! Maar Jouetta kwam altijd binnen enkele minuten weer terug, heel blij, hijgend, tong tot op de grond en dan maar de vijver in, even badderen om af te koelen...

Jouetta overleed op 18 januari 2005, zij viel onder het spelen ineens dood neer.
Zij mocht maar 14 maanden bij ons zijn.

Jouetta, wij missen je zo zeer...

Andor, Gabi en Tim

Hallo, ik ben Roos.Zo heette ik toen al, toen ik nog bij Resy zat. Mijn adoptieouders waren toen zo overweldigd van mijn aanwezigheid (mijn verhaal staat ook in de Greyzette), dat ze niet genoeg creativiteit konden opbrengen om een andere naam te verzinnen. Ik kwam in februari 2003 bij hun wonen en - jonge, jonge, ik had geen makkelijke tijd met hun – inmiddels is het mij gelukt ze in zoverre op te voeden, dat ze een beetje begrijpen wat het betekent met een DAME te leven! Continu moest ik op ze letten: steeds lieten zij ergens eten rondstaan, op de tafel , op de aanrecht, in de woonkamer en ga maar door…! Ze begrepen niet, dat een galgo-dame in zo een rommel niet kan leven! Nu zijn wij twee jaar verder en ik heb hun geleerd netjes alles wat met eten te maken heeft op te ruimen . (Anders doe ik het!!!) Ook aan het rondslingeren van diverse knuffelbeesten van de zoon des huizes heb ik een einde weten te maken (heb gewoon maar alles in mijn mandje verzamelt).

Ook begrijpen ze niet, dat een DAME een bank nodig heeft om erop te resideren! Met name de papa hier is erg eigenwijs en verbouwt 's nachts de bank met kleine stoelen en manden! Mijn “mama” is helaas dol op alles met vier poten,dus kwam een paar weken geleden zo'n Spaanse vent op hoge poten hier aanlopen. Jeetje, ik wist niet welke kant ik moest opkijken! Plonst die vent toch zomaar in mijn mandje neer! Geen manieren, die jonge! Oh, hij adoreert me wel, maar ik ben wat terughoudend, zo als het hoort voor een dame…

Beter ik stop maar met vertellen, mijn mama gaat koken en dan bestaat altijd het gevaar, dat zij terugvalt in haar oude gedrag en weer eetbare dingen rond laat staan, dan is het mijn klus om alles schoon achter te laten… Jonge, jonge, ze zijn niet makkelijk op te voeden, mijn drie mensen, maar ik ben al heel ver gekomen met mijn Spaanse volhoudenheid (tenslotte is het mij ook gelukt om hun te leren op mij te wachten als ik buiten druk bezig ben!).

Hartelijke groeten van “Roos” (of “Queen Mum” zo als mijn mama zegt, maar de grap daarin ontgaat mij volledig!)

Hierbij een foto van onze Carmen, een flinke galga. Onze eerste en enige galgo hebben wij mogen ophalen bij Ine Dekkers. Ine was haar opvangmoeder en heeft Carmen haar naam gegeven. Al enige tijd was ik donateur en bekeek elke week de adoptiehondjes op het net. Na lang zeuren kreeg ik eindelijk mijn eigen galgo voor moederdag van mijn man en kinderen, wat een prachtcadeau.

Carmen is niet bang voor mensen. Iedereen mag haar aaien en dan hangt ze lekker tegen je aan. Door haar onzekerheid naar sommige honden, laat ze soms haar tanden zien en gromt ze. Gelukkig gaat dit steeds beter en vertrouwt ze er op dat ik, als roedelleidster, de zaak onder controle heb. Reuen vindt zij meestal leuk, vooral van die grote stoere boys.

Carmen bleek behoorlijk leergierig. Zij gaat nu al sinds een jaar mee naar de kynologenclub voor gedrag- en gehoorzaamheidstraining. Ze volgt prachtig en ze kan zelfs een blok apporteren. Ik ben, zo als je zult begrijpen, een heel trotse galgomoeder!

Annemarie van der Zon

Ik heb op 29 november 2003 Mabel geadopteerd. Ze heette bij Resy al Mabel en heb dit zo gelaten (past ook precies bij haar).
Ik had Mabel al verschillende weken gezien op de site en was helemaal weg van haar.
Vooral omdat zij een krulstaart had en vrij klein is voor een galgo, nou dat kwam goed uit want ik ben ook klein.
Ik heb ruim 40 jaar bouviers en schnauzers gehad. Meestal 2 tegelijk, dus was het even kijken of deze galgo wel bij mij zou passen.
Ik ging haar halen en hoorde van Resy dat niemand haar wilde hebben, zij was ook de laatste van deze zending.
Het was liefde op het eerste gezicht en dat is het nog steeds en voor mij nog steeds onbegrijpelijk waarom niemand haar wilde hebben. Ze kwam, zag en overwon. Een hele fijne hond en ik kan lezen en schrijven met haar. En zo lief.
Zij heeft 2 naturen, aan de ene kant heel lief en op straat vreselijk waaks en attent. Er komt niemand in mijn buurt die zij niet moet.
Sinds acht maanden heeft mijn vriendin "Cheyenne" geadopteerd en de eerste ontmoeting was gewoon een weerzien van deze 2. Ze zijn dan ook de beste maatjes en we gaan 3x per dag samen wandelen. Ook gaat het sinds kort goed met de kat, in het begin was het vreselijk. Nou ik kan wel door blijven schrijven, want iedere dag zie ik weer veranderingen

Groetjes Truus

Hoi,

Hierbij een foto van Caia, zij is in mei 2003 uit Scooby gekomen als een van de Toledo honden. Zij was het verjaardagskadootje voor mijn Ierse Wolfshond Abby tot op heden kan ik alleen maar zeggen: ZIJ IS EEN KADOOTJE. Het is een heerlijke dankbare hond die overal blij mee is. Drie dagen per week gaan zij naar de oppas waar zij haar maatje Luna en al haar andere Ierse Wolfshonden/mensen vrienden vindt.

Groetjes Joke Brussen

In juni 2003 kwam Muisje als tweede galgo bij ons, het beige hondje op de foto. Een jaar eerder kwam Nina. Samen met onze ouwe, Joie, vormen ze een hecht stel, ze kunnen niet zonder elkaar.

Miller van Ingeborg Klasens (25 maart 2003)

Wij hebben Miller op mijn verjaardag opgehaald, 25 maart 2003. Ze was letterlijk en figuurlijk een cadeautje. Zij heeft ons uitgekozen, dat zagen we later op de video opnamen.
De woorden van Resy weten we allemaal nog, "dat uitgerekend jij, die het meest heeft geleden een warm mandje krijgt" en de tranen stonden in onze ogen. Doodsbang was ze en vaak nog. Toch is ze ontzettend vrolijk geworden en soms een echte stoute meid (gelukkig). Ze speelt de hele dag met Cooper onze beauceron en laat merken dat Galgo's de baas zijn.

Tiger van I. Janknegt (oktober 2003)

Voor de kijkers links staat Tiger, bij mij vanaf 10-2003.

In het midden mijn " mini Galgo" Russkey 13 jaar loopt vrolijk mee, bij mij vanaf 8 weekjes. Rechts voor de kijkers Yola

Tiger is nu 7 jaar, binnen is hij een schat, heel aanhankelijk, buiten kan hij geen seconde los, omdat hij actief op zoek gaat naar katten, verder loopt hij keurig mee aan de gentle leader en mag in de manege los voor een sprint. Ondanks zijn littekens en korte staartje is hij helemaal niet bang en een stabiele vriend voor Yola.

Ongecastreerde reuen zijn erg geïnteresseerd in Tiger, hij ruikt zeker lekker en ze lopen achter hem aan, als hij het zat wordt moppert hij even, dat helpt meestal wel, op een enkele opdringer na.

Laura (de Galga) is in oktober 2003 geadopteerd.  Ze is een hele rustige, aartsluie en lieve hond.  Ik heb weinig aanpassingsproblemen met haar gehad, ze had best wel vlug door hoe mijn huishouden werkt en ze voelde zich gauw thuis.  Ze kan goed alleen zijn, ze was vlug zindelijk, ze steelt geen eten en haar mand is haar alles.
Laura en Toby (in 2005 geadopteerd) zijn dol op elkaar, zij is de baas, maar hij kan flirten als de beste en na twee dagen lag hij al bij haar in haar mand.  Door hem is Laura veel actiever en zij blaft nu zelfs wel eens.  Ze spelen, eten, slapen en rennen samen.Ze kunnen niet meer zonder elkaar.
Kortom: twee geweldige honden.

In december 2003 hebben wij via jullie stichting Rocky gekregen. Ze heette toen nog Roxy en dat hebben we gewoon overgenomen, maar omdat Ine (van jullie stichting) mij steeds mailde met de vraag hoe het met Rocky ging, is de naam verbasterd en heet ze nu Rocky. Rocky is een gestroomd teefje en een enorme schat! Ze is een enorme mensenvriendin en waar ik ook ga of sta probeert ze met iedereen vrienden te worden! Met honden is het een ander verhaal: daar moet ze niet veel van hebben. Ze duikt meestal de struiken in (wanneer we in het bos zijn) om er honderden meters verderop weer uit te komen, om zo alle honden te ontwijken. Al jaren gaan we samen dagelijks naar het bos. Ik om te rennen en Rocky om te jagen. Met name in de zomer stikt het in het bos van de eekhoorns, waar ze trouw jacht op maakt, overigens zonder er ooit een te vangen.
Sinds oktober 2005 hebben we er een tweede galgo bij: Kees. Als het aan Rocky had gelegen was Kees mooi in Spanje gebleven, want ze vindt het maar niets dat ze nu de aandacht moet delen. In het bos echter is ze blij dat ie er is: hij verjaagt andere honden.

Ik kan wel zeggen dat ik enorm gelukkig ben met mijn 2 schatten! Het zijn echt de liefste honden die er bestaan en ze zijn ook nog erg gemakkelijk in huis! Wat willen we nog meer?!

Mickey van Hub en Ria Hendriks- Geerkens (28 mei 2003)

Mickey onderaan op de foto.

We hebben onze Mickey 28 mei 2003 opgehaald bij onze adoptieconsulente May Schabelreiter. Mickey was toen vier en een half jaar oud en zat bij May en Claus al tien weken in de opvang. May heeft haar Mickey genoemd, ze heette eerst Pretty-Woman en is geboren 11-06-98  ergens in Nederland.

Na de dood van onze Tiekenie treurde Aneesha erg om haar. Ze zocht Tiekenie overal. Als we uit waren geweest vloog ze telkens door het hele huis op zoek naar haar maatje Tiekenie.  Ze moest ook in de tuin zoeken, anders had ze geen rust. Dat was zo zielig om te zien.
Zelf hadden we veel verdriet en barstten op elk willekeurig moment in tranen uit. De dood van Tiekenie was zo’n groot gemis. Ook de manier waarop ze overleden is, kan ik niet vergeten.
We zochten afleiding door hele lange wandelingen te maken door velden en bossen samen met onze Aneesha. We hebben toen besloten om ons opnieuw op te geven voor adoptie, zodat Aneesha niet langer alleen zou zijn. Toen ik May belde om weer een hondje te adopteren, bleek er een geschikt hondje bij haar in de opvang te zitten. Het ging me eigenlijk wel te vlug, daar had ik niet op gerekend.

Maar we moesten niets overhaasten, zei May. Als jullie eraan toe zijn, komen jullie maar eens kijken. May zou een foto mailen van Mickey. Het liet ons niet met rust. We wisten van elkaar dat bij Hub en mij kijken hetzelfde betekende als adopteren en snel mee naar huis toe meenemen. We hebben een afspraak gemaakt met May om Mickey te zien. Zoals altijd wachtte ons een zeer warm welkom door May en Claus en hun roedel prachtige windhondjes. Mickey was een lieve, sociale rustige hond die problemen uit de weg ging. Het was een mooie Nederlandse Greyhound. Ze kwam gelijk naar ons toe om te worden aangehaald. Er was één aandachtspunt. Mickey werd panisch als je aan haar poten kwam.. Mickey was onderzocht door de dierenarts en deze kon geen afwijking constateren. May was al een tijdje bezig om Mickey’s poten geregeld aan te raken, zodat ze eraan zou wennen. En dat gingen wij van haar overnemen. Ook had May nog nooit een hond gezien met zulke zwarte tanden als Mickey. May had  Mickeys tanden bij de dierenarts laten schoonmaken. May heeft ons Mickey toevertrouwd. Overladen met lekkere proefpakketjes en twee voerbakken togen we huiswaarts. We waren nieuwsgierig en ook een beetje nerveus hoe de hondjes op elkaar zouden reageren. We hadden ons voorgenomen eerst samen een wandeling te gaan maken, want het was lekker weer. Aneesha werd thuis opgehaald en in de laadruimte gezet. Ze moest wel vanachter het hondenrek even flink grauwen en blaffen tegen Mickey.
Maar tijdens het wandelen ontspande Aneesha en ze liep samen met Mickey te kuieren en rond te snuffelen. Bij thuiskomst was Aneesha wat gespannen en moest zich even laten gelden door haar lip op te trekken. Mickey ontweek haar dan en zo verdween langzamerhand ook de spanning bij Aneesha.
Mickey had het gauw te warm omdat ze altijd buiten in een ren geleefd had, ze had daardoor een dikke ondervacht en die begon ze langzaam te verliezen. Ze lag niet graag in een mand, ze zocht liever een ligkussen op om daarna af te koelen op de tegelvloer. Ze had flinterdunne voetzooltjes en tijdens de wandelingen deden oneffenheden, zoals steentjes of kiezels haar zeer. We probeerden deze paden dan ook zoveel mogelijk te vermijden. Het heeft een hele tijd geduurd voor haar zooltjes dikker en sterker werden. Mickey is heel aanhankelijk naar mensen toe en wordt heel graag geknuffeld en aangehaald.

 Ze is zo gemakkelijk, luistert vanaf het begin heel goed naar ons, ze kan ook loslopen, mits dit in een verantwoorde omgeving gebeurt. Ze kan bijna met alles en iedereen, uitgezonderd katten. Dan slaan bij haar de stoppen door en gaat de jachtsirene aan. Als je dan niet uitkijkt hapt ze zelfs haar “zussen” van opwinding in hun velletjes. Als onze Mickey overenthousiast of opgewonden raakt (misschien door haar renbaanverleden) dan spreekt ze een andere taal die honden niet begrijpen en dan moeten we preventief ingrijpen. Dat is dan ook het enige afwijkinkje van haar. De adoptie van Mickey is een goede keuze geweest. Langzaam aan ontwikkelden de hondjes een sterke band met elkaar. Aneesha en Mickey beleven veel plezier aan elkaar. En dat is voor ons heerlijk om te zien. We hadden echt  niet beter kunnen wensen. Omdat het zo perfect gaat tussen de hondjes, willen we straks graag nog een hondje adopteren bij het volgende transport uit Spanje.

Hub en Ria Hendriks- Geerkens

Bodine van Hub en Ria Hendriks-Geerkens (19 augustus 2003)

We hebben onze Bodine 19 augustus 2003 opgehaald bij Resy in Nederweert. Haar GINN-registratienummer: 32003, pasnr.: 121020, bovenaan de pas nr: 342. Men schatte haar ongeveer 5 jaar oud.
Ze was die dag samen met nog wat hondjes en katten vanuit Spanje gearriveerd in Nederweert bij Resy en Jan.
Fermine, Marie-José en Carlos waren ook meegekomen. May was ook aanwezig. Het was de eerste keer dat we de aankomst van een transport meemaakten. Er ging een hondje mee naar huis, welke dat wisten we niet. Je loopt dan overal te knuffelen, je zou ze allemaal wel willen meenemen. Want hoe moet je in godsnaam een keuze maken. Hub (mijn man) riep me op een gegeven moment naar buiten en wees op een hondje. Het bleek een extreem angstig hondje te zijn.  Fermin kon alleen vertellen dat ze in juni door een jager aan het hek bij Scooby was gebonden. We hebben haar met 4 mensen moeten vangen. Best zielig allemaal. We hebben haar een tuigje omgedaan en hebben haar naar de auto gedragen. We hebben inmiddels wat ervaring opgedaan met bange hondjes en we durfden het daarom wel aan met dit hunneke. We dachten eerst dat het hondje blind aan het linkeroog was, later bleek dat ze een prachtig lichtblauw oogje had.

Thuisgekomen verliep de kennismaking best goed tussen de honden. Het hondje kroop weg in een hoekje onder de tafel en verroerde zich niet meer. Het was of ze in een trance verkeerde van de angst. We hebben haar in een mand gelegd en zoveel mogelijk met rust gelaten.

Onze Bodine is een alert, nieuwsgierig, intelligent en superlief hondje. Ze ging met hele kleine stapjes vooruit, soms weer twee stapjes terug. Ze heeft werkelijk aan alles moeten wennen. Geluiden en voorwerpen in en om het huis, verkeer en noem maar op. Na mijn ervaring met Aneesha en Tiekenie weet ik dat het goed voelt voor zo’n bang muisje om haar ’s nachts dicht bij je te laten slapen. Dat geeft vertrouwen en geborgenheid. Bodine wist niet wat haar overkwam, ze lag heel stil en durfde zich niet te verroeren. De tweede nacht viel ze in mijn armen als een blok in slaap. Onze kleine muis was doodop. Met veel liefde en geduld, rust, regelmaat en goede verzorging in ons gezin willen we haar een warm thuis bieden. Haar angst voor mensen is er nog steeds, zelfs kleine kinderen vindt ze doodeng. Vrienden en familieleden die ons bezoeken moeten de afstand en ruimte die onze Bodine nodig heeft respecteren. Daar heeft ons hondje recht op en die ruimte wordt haar door ons ook geboden. Onze bezoekers respecteren dat Bodine niet door hen wil worden aangeraakt, ook is de verleiding wel eens groot dat wel te doen.
Bodine wordt wel steeds nieuwsgieriger naar mensen die regelmatig op visite komen. Ze durft dan wat dichter in hun buurt te komen en snuffelt op een klein afstandje naar ze, ze staat soms zelfs met haar staartje te zwiepen. Ze vlucht niet telkens meer naar de bovenverdieping. Ze komt dan ook vaker naast me liggen en observeert onze bezoekers dan nauwlettend. Dat is dan heerlijk om te zien.
Voor ons is Bodine een grappig vrolijk lief dondersteentje, dol op spelen en ravotten, ze is het clowntje van het stel. Ze is brutaal naar andere honden toe, voor geen enkele hond is ze bang. Ze heeft een hele zware stem. Als ze blaft en je doet je ogen dicht dan denk je dat er een hond van pakweg zeker 45 kg voor je staat. Ik moet daar altijd om lachen, ik sta nog steeds verwonderd van haar stem. Als Bodine aangehaald en geknuffeld wordt door ons dan gromt ze als een leeuw van genoegen. Meestal slaapt ze bij ons in bed, ze kruipt dan dicht tegen ons aan. 
Ze slaapt zo diep dat zelfs een schot van een kanonskogel haar niet wakker krijgt.

Hub en Ria Hendriks-Geerkens