Aangezien ons Laika een einzelganger bleek te zijn begon Amy zich toch eenzaam te voelen , dus besloten we het nog een keer te proberen.
Wij weer op de site gekeken en daar kwam de witte hond Marly uit, nu heet ze FARAH.
Ze is bij ons gekomen op 8 mei 2004. dit was een schot in de roos. Ons Amy en Farah zijn onafscheidelijk geworden. Dit is een KORT verhaaltje van onze drie grote schatten.

Chica, voor altijd mijn meiske!

Mijn meiske, veranderde van een zielig hoopje onder de naam Mama Mia, in een zelfvefzekerde en onbevangen schoonheid (nu Chica genoemd) die het echt enorm naar haar zin heeft.
Chica is nu negen maanden bij mij (sinds april 2004) en mijn andere meiske Puk (een boeren foxje) en op het stelen van voedsel na (broodjes, kaas en barbequevlees 's zomers op het strand) herinnert niets in haar mij nog aan haar zware verleden. En dat verleden is zwaar geweest.
Chica is in maart 2004 sterk vermagerd en verzwakt langs de weg gevonden toen er hondjes gehaald werden bij het dodingsstation.
De volgende dag bij Scooby is ze bevallen van maar liefst 9 pups! Na enkele weken is ze samen met de kleintjes naar Nederland gekomen. 2 Van de pups, Mitch en Makeza (Makeza staat ook op deze pagina) zijn in Nederland terechtgekomen, het reutje is tijdens de zomerreünie geplaatst, een prachtig wit kereltje met een zwarte stip op zijn kop, waarvan men zegt dat het geluk brengt.
Ik hoop het maar!

Groetjes van Désirée

Foto 1 Chica (toen nog Mama Mia) met pups
Foto 2 Chica (toen nog Mama Mia) bij aankomst in Scooby
Foto 3 Chica

Hallo ook wij vinden het leuk om onze meiden op de site te krijgen.
Jenna (1e foto) is een Galgo die vanaf de eerste week van augustus 2004 bij ons is (zij was heel erg angstig in het begin)
Grace (2e foto) is een Greyhound van de renbaan zij kwam bij ons eind september 2004 met veel pijn in haar pootjes ondertussen (met haar dagelijkse dosis metacam) is zij flink opgeknapt. Ze zijn hartstikke lief en je ziet ze langzaam veranderen naar 2 gekke meiden die zich helemaal thuis voelen.

Nina (Scoobynaam Dina) is op 21 november 2004 met het busje vanuit Spanje naar de Mildert gekomen. De bedoeling was Dalila, maar die bleek al
geadopteerd enkele maanden eerder. Dina leek op Dalila en was erg bang en schuchter. De keuze was moeilijk, maar toen Suus vertelde dat Dina zich echt niet op haar gemak voelde tussen de andere honden was de keuze snel gemaakt.
Die ging mee. Suus heeft haar in moeten vangen en Sandra droeg haar de auto in. Thuis even buitenshuis kennis gemaakt met de andere vier
honden, waar Dina wel bang voor was maar niet meer dan een andere hond zou zijn geweest. Haar angst gold meer mensen. We hebben haar met rust gelaten en de ruimte gegeven om te vluchten. In het begin was het alleen mogelijk aan haar hoofd te komen, maar door elke snelle beweging te vermijden, door bezoek te weren, door alleen met lieve stemmetjes te praten en haar altijd ruimte te geven om weg te lopen en afstand tot ons te maken, kregen we al snel wat meer vertrouwen van haar.
Inmiddels kan Dina (die we tot Nina omgedoopt hebben omdat dat makkelijker in de mond ligt) met alle honden overweg, kunnen we haar over het hele lichaam strelen, loopt ze bij voortduring te kwispelen, en blijkt ze zeer speels te zijn. Vooral dingen van stof (ook onze kussens en pantoffels)
sleept ze graag van hot naar her en liefst de tuin in.
Hoewel ze de neiging heeft zich op de rug te draaien voor ons, moeten we daar nog even op wachten, maar we zijn ontzettend blij met haar.

In jan. 2004 hebben wij Maria Jose geadopteerd. Men heeft haar overreden, vastgebonden aan een hek, gevonden met een verbrijzelde achterpoot, en naar Scooby gebracht. Daar is zij behandeld en uiteindelijk hier gekomen, bij Resy.
Helaas kon haar poot niet gered worden en ze heeft nu drie pootjes, waar ze zeer goed mee weet om te gaan. Wij hebben haar Noah genoemd en ze is een absolute schat. Het heeft heel lang geduurd voor ze zich durfde te geven, maar ze komt nu zelf knuffels halen enz. Samen kunnen ze zeer goed met elkaar omgaan en wat spelen. Ze kunnen niet zonder elkaar, en wij niet zonder hen!
Noah kan ons zo aankijken vanuit haar mand, van: Goh, zou ik voor altijd nu mogen blijven, baas?
Jazeker Noah, en Phoebe!!!

Groeten, Maria v d Wetering

Carol van Mandy, Astrid en John Altena (12 juni 2004)

Ze is bij ons gekomen op 12 juni 2004. In het begin heel bang, een omaatje kon met haar aan de lijn lopen, vlak naast je, elke beweging die je maakt perfect volgend. Die tijden zijn voorbij..... Moet je haar nu zien na zo'n 8 maanden. Ze loopt nu heel levenslustig aan de lijn en MOET gewoon naar elke hond die net zo groot is als zij of groter even blaffen. Daarbij soms de meeste vreemde bewegingen makend. Een soort break-dancer maar dan op z'n honds!
En dan haar eetlust!!! Als je je even omdraait, al is het 2 seconden, heeft ze zo het beleg van je bord gepakt! Zelfs de aanrecht is niet veilig. Daar springt ze gewoon bovenop! Pas geleden sloeg ze haar grootste slag ooit. De telefoon ging en bijna blindelings loop ik uit gewoonte de keuken uit om de telefoon op te pakken. Eigen schuld! Carol had een heerlijke maaltijd aan een vol pond gehakt! En niemand hier neemt haar dat kwalijk. Waarschijnlijk moest ze vroeger voor haar eten vechten. En dan laat dat domme baasje zomaar een pond gehakt voor m'n neus staan! Ja, eigen schuld!
En net als alle eigenaren zijn we niet blij met haar, maar helemaal dol op haar!!! We houden van haar, moeten om haar lachen en zijn vaak vertederd als ze af en toe een flinke zucht van genot slaakt als ze in haar mand voor de kachel ligt. Want een koukleum is het!

Hierbij de foto, gemaakt in het winkelcentrum vlak bij ons huis, ze zit er niet echt heel netjes bij, maar ziet er wel heel lief uit.

Bibi was een van de extreem bange hondjes van Scooby. Na een hele lange tijd bij Scooby te hebben gezeten, kwam ze in augustus 2004 eindelijk naar Nederland. Wij hebben haar toen in de opvang genomen. Maar omdat wij zo gek waren op haar, hadden we besloten om haar zelf te adopteren. Ze was heel erg bang, maar ging stapje voor stapje vooruit. Ze kon ontzettend genieten van de wandelingen en een varkensoortje. Tot we in november 2004 te horen kregen dat ze ongeneeslijk ziek was. We hebben haar 20 december 2004 moeten laten inslapen. Dit is nog steeds onzettend moeilijk en onbegrijpelijk, maar gelukkig heeft ze toch nog 4 mooie maanden gekend met liefde en aandacht.

Dit meisje heette in Spanje Helada (Ice-cream) en haar hebben we tijdens een middag op De Mildert in Nederweert spontaan meegenomen in juli 2004. Zij was ca. 4 jaar en wordt nu 5. Haar GINN-nr. is 772. Luna is ons aller baby'tje. Ze ontroert door te zijn zoals ze is. Luna is de slimste van ons stel en wil alles heel erg goed doen. Ze beweegt pijlsnel, is altijd blij.
Als ze vrolijk is of zich op haar brokjes verheugt kan ze zich bijna "dubbelvouwen" van plezier. Luna doet je hart smelten als je haar eenmaal hebt leren kennen.

28 mei 2004 is Evita in ons leven gekomen. Zij had toen de naam Scar nog. Evita is een schat van een hond die wij absoluut niet meer kunnen en willen missen. Zij gaat iedere dag samen met haar vriendin Madeloes (kruising bouvier/labrador) een uurtje lekker rennen in het bos. 's Avonds heeft zij altijd een gek kwartiertje en dan is het huis te klein.Als mijn man 's ochtends gaat werken en ik nog kan blijven liggen komt zij gezellig tegen mij aan liggen in bed. Het is een enorme knuffelkont!!!!!! We hebben het echt getroffen met haar.

Groeten van Michel en Linda Tromp.

Nina (zij heette eerst Letizia) hebben wij op de site van Scooby gezien, ze zat er al zo lang (5 maanden ongeveer) en het werd tijd dat ze een eigen
mandje kreeg. Wij hadden Zara inmiddels een jaar en vonden het tijd dat ze gezelschap kreeg. Nina kwam op 26 september 2004 aan in Nederweert waarna wij haar de 27ste kwamen ophalen. Nina bleek toch een heel andere type te zijn als Zara, angstig, zenuwachtig en erg in haarzelf gekeerd
(hoogstwaarschijnlijk meer ellende meegemaakt).
Maar nu na 5 maanden gaat het inmiddels al een heel stuk beter. Nina en Zara kunnen het prima met elkaar vinden waardoor Nina steun aan Zara heeft en daardoor steeds zelfverzekerder wordt. Wij zijn achteraf erg blij dat we de keuze hebben gemaakt om nog een galgo te adopteren, samen is toch leuker voor ze, en wij vinden het uiteraard ook erg gezellig.

Groetjes Marcha en Nick van den Aakster
Heerhugowaard

Herido is op 11 juli 2004 bij ons gekomen. Ondanks alles wat hij heeft meegemaakt is hij een hele lieve hond die het liefste geknuffeld wil worden.
Voor vreemde mensen is hij nog wel bang, maar mede door de cursus die we met hem volgen zit ook daar verbetering in. Hij is heel leergierig en voor een lekker hapje doet hij bijna alles. Hij vindt het heerlijk om naar het bos te gaan en met andere honden te rennen en te spelen. Wij zijn ontzettend blij met onze kanjer.

Met vriendelijke groet,
Stefan en Laura.

Robine is bij ons in de opvang gekomen in April 2004.
Zij was een zeer bange Scooby hond, altijd heel timide en ze maakte zich altijd klein, zo van: "ik ben er niet, je ziet me niet".
Wij zijn zeer aan haar gehecht geraakt, helaas is ze na enkele maanden overleden.
Wij willen haar op deze manier toch herdenken, want we hadden haar nog een heel fijn en zorgeloos leven gegund.
Dag lieve Robine.

Alfred en Sylvia Zwolle

Dit is onze Galgo Espanol genaamd Okey (vorige naam onbekend , omdat het Spaanse paspoort verdwenen was).
Oop 25 september 2004 zijn we na een vriendelijk doch dringend verzoek, zo snel mogelijk vanuit Zeeland naar Nederweert gegaan, omdat er heel veel hondjes waren aangekomen, die allemaal een fijn nieuw thuis zochten.
Na lang zoeken kwamen we aan en zagen we dat we niet de enigen waren. Nederland, België, Duitsland waren vertegenwoordigd, een soort van drielanden punt
Het was liefde op het eerste gezicht, zeker vanuit Okey haar gezichtsveld, want ze was gelijk niet meer weg te slaan bij mijn vrouw en m`n 2 kinderen. Okey heeft ons uitgezocht en niet andersom. Binnen 10 min was het al heel erg duidelij , zij moest Okey worden en zij zou met ons mee terug gaan naar Zeeland.
Nog even proeflopen met onze whippet: Izzy, maar ook dat was geen probleem. Wel had ze een grote vreselijke open wond, of dat geen probleem was voor ons? Nee hoor we nemen haar zoals ze is en gaan haar lekker vertroetelen....
Nadat we bij de dierenarts waren geweest en we medicijnen voor de wond hadden gekregen, werd deze al snel beter en er is nu alleen nog maar een litteken te zien. Helaas heeft ze veel littekens op haar zachte lichaam en vragen we ons soms toch af wat voor een vreselijk bestaan ze hiervoor heeft gehad.
Nu is ze echt in ons hart gesloten en is het iedere dag / ieder uur, een fijne knuffel, een lekker tegen je aan liggende schat .

Ruud , Monika , Eilish , B`Elanna Sleypen
Oost-Souburg Zeeland

'We hebben Maggie (toen heette ze nog Maartje) geadopteerd omdat ze Leishmaniose heeft en extra zorg nodig had. Ze krijgt nog steeds medicijnen en het gaat goed met haar. Maggie is heel aanhankelijk, een grote knuffel, maar gaat ook graag haar eigen gang, vooral als ze buiten los loopt, dat vindt ze zo leuk, dat ze makkelijk verdwaalt. Opletten dus! Maar zo langzamerhand begint ze steeds meer een 'wij' gevoel te ontwikkelen. Maggie kwam bij ons wonen op 16 augustus 2004.

Hallo,

Eindelijk stuur ik jullie eens een paar fotootjes op van onze schat Phara (ex-Elvira). Na meer dan twee jaar proberen de rest van het gezin, waarvan ik de oudste telg ben, te overtuigen om een galgo in huis te nemen, kwam ons snoetje erbij. Helemaal uit Waregem, West-Vlaanderen, ben ik met hulp van Vanessa De Herdt tot in Nederweert geraakt. Tot dan was ik nog in de waan dat ik Aurelia mee naar huis zou nemen, maar door een vergissing "all the way back in Spain" -die ik trouwens niemand verwijt- was Aurelia niet meegezet op transport en zagen we Elvira aan voor Aurelia. Nu, dit hondje dat het liefst ver weg in een hoekje bleef zitten had ook iemand nodig... En mee ging ze. Na vele omzwervingen kwam het beestje 's avonds om 22.30 aan bij wat haar nieuwe thuis zou worden. Ze werd omgedoopt tot Phara.
Dat was 25 september 2004. De eerste nacht heeft ze de hele keuken ondergeplast en gehuild - ze probeerde zelfs de deur open te krabben- tot ik door de knieën ging en van de sofa m'n bed maakte. Daarna... geen kik meer. De nachten daarna waren gelukkig rustig, voor iedereen. Als kotstudent mis ik haar wel in de week,maar Phara zorgt wel dat baasje 't goed maakt in 't weekend en in vakanties: lang uitslapen werd vervangen door iedere morgen consciëntieus te gaan wandelen. Ze jankt mij, ontbijtende, de orenvan de kop tot ze die halsband omkrijgt en de deur uitkan. Ze is wel nog heel terughoudend tegenover vreemden, maar ze is zo ontzettend zachtaardig. Als je de foto's bekijkt zie je nog een groen gazon: dat heeft nu een beetje mee van een omgeploegd veld hier en daar. Wie had gedacht dat dat schuwe diertje zo speels zou kunnen uithalen in de tuin?
Ze kan niet meer zonder de nerveuze J. Russel van m'n zus, en wij allemaal niet meer zonder haar. Bedankt voor deze prachtmeid.

Vele groetjes van Isabelle en de rest van de Clairhout-clan

Dit is onze Vera. We hebben haar geadopteerd in juli 2004, toen reeds 12 jaar. Ze was heel mager, zeer zwak op haar pootjes en bleek 2 tumoren aan haar melkklieren te hebben. Het zag er allemaal niet goed uit... De tumoren zijn weggehaald en langzaam kwam Vera op gewicht. Steeds meer zag je dat ze weer zin in het leven kreeg. Nu heeft ze nog wel veel last van haar artrose, waarvoor ze poeders krijgt. Het gaat de ene dag wat beter dan de andere, maar ze heeft nog steeds plezier in het leven en op haar betere dagen, vindt ze zelfs dat haar spiertjes sprongetjes moeten maken, die eigenlijk niet meer kunnen, maar ze doet het. Vera is de liefelijkheid zelve. Een hondje dat alleen maar geeft en niets neemt, kortom een juweeltje, waarvan we hopen dat ze nog heel lang bij ons mag blijven en vooral kan genieten van haar oude dag.

"Wij hebben Sienna op twee oktober 2004 opgehaald in nederweert. Ze was toen ongeveer vijf maanden oud. Haar opvallendste kenmerk was haar enorm lange staart. Deze was continue kapot doordat die over de grond sleepte en ze er zelf opstond. Met haar enthousiasme betekende dat, dat het hele huis onder de bloedspetters zat. Dit was uiteraard niet erg fris en na overleg met Resy hebben we besloten om circa 20 tot 25 centimeter van haar staart af te halen. De operatie verliep goed, maar de genezing helemaal niet. Er waren veel complicaties wat zorgde voor veel verdriet en zorgen. Op het moment dat de dierenarts het niet meer zag zitten en de hele staart wilde amputeren, ging het toch bergopwaarts. Na drie en een halve week is alles gelukkig toch goed gekomen. Met veel dank aan Sandra en Resy voor de steun. Sienna is inmiddels uitgegroeid tot een ontzettend lompe, aanwezige, a.d.h.d. hond, maar ook heel erg lief. Helaas vinden onze katten dit nog steeds niet."

Hierbij enkele foto's van Naira, die we op 28 december 2004 in Nederweert hebben opgehaald. Destijds heette ze nog Aldonza maar omdat ze totaal niet reageerde op deze naam hebben we haar omgedoopt tot Naira.

Oo, wat was ze bang die eerste weken ... steeds als je haar dicht naderde begon haar neus van angst te druppelen. Haar toevlucht zocht ze met name in haar mand, daar lag ze zo'n 22 uur per dag- en maar slapen. Alleen wandelen vond ze fijn maar dan moest je wel eerst kans zien om haar halsband en riem om te kunnen doen. Haar eten liet ze staan, twee weken hebben we allerlei voer uitgeprobeerd steeds kleine hoeveelheden voedsel in haar mond gedaan, dan slikte ze het braaf door. Nu naar drie maanden is ze nog steeds heel erg op haar hoede, aanraken – aaien en knuffelen zijn nog niet aan haar besteed. Ze ondergaat het allemaal lijdzaam maar kan er niet van genieten. Eten gaat iets beter, inmiddels zijn we er achter dat ze haar brokjes wel durft op te eten als je ze los in haar mand strooit. Levenslustig wordt ze alleen als ze naar buiten mag, vooral op de Goffertwei leeft ze helemaal op. Want daar zitten konijntjes, dan gaan haar oren omhoog en de bek gaat open en piepend van de spanning gaat madam er achteraan. De konijntjes zijn wel wat gewend en weten precies waarlangs hun vluchtweg loopt ... tjoep het hek door waar de honden niet doorheen passen. Achter het hek gaat ze rustig stil zitten terwijl onze Galgo helemaal gek wordt vanwege de onbereikbaarheid van zo'n sappige Snuffie. Naira houdt ons steeds in de gaten als ze los loopt en laat zich ook weer prima aanlijnen. En dan te bedenken dat ze in de eerste periode een keer ontsnapte en over een drukke verkeersweg rondrende tussen auto's en vrachtwagens en weer terug naar huis galoppeerde. Wij allemaal een hartverzakking maar zielsgelukkig dat ons zorgenkindje weer veilig naar haar mandje was teruggekomen. We hebben nog een lange weg te gaan met ons beschadigde galgo-meisje maar vertrouwen er op dat ze op een dag net zo enthousiast wordt van knuffelen als van uitgelaten worden. Het contact met onze kleine Roemeense straatmix Kyla was van meet af aan goed, al was het duidelijk dat het kleine keffertje de dienst blijft uitmaken in ons huis, zij mag als eerste eten – zij mag als eerste naar buiten en ooo wat kan zo'n kleintje woest worden als de galgo laat zien hoe hard ze lopen kan op het hondenveld. Luid blaffend en grommend gaat de straatmeid er dan achteraan om die galgo weer tot de orde te roepen. Maar ook Kyla heeft nu de smaak te pakken gekregen van de konijnenjacht. De buit bestaat tot op heden uit een verdwaalde bruine rat die door Naira uit een bosje werd gevist, terwijl ze aangelijnd over de stoep liep. Voor de (knaag)dierenliefhebbers onder ons, het beestje heeft het overleefd.

Groetjes,
Petra van Elen, Marcel Willemsen, David en Ebenezer

Dit is onze Makeza, geadopteerd in februari 2004. Ze was toen plusmin. 4 maanden oud.
Makeza is de liefste hond van allemaal (alhoewel alle andere baasjes dat natuurlijk ook van hun hond zeggen).
We beleven veel plezier aan elkaar. Lekker wandelen, rennen met Mika (een andere galgo van GINN) en samen leuke (honden)dingen doen.
Een schot in de roos noemen wij onze keuze voor een Galgo.
Misschien komt er in de toekomst nog wel eentje bij.
Helaas is dat nu nog onmogelijk daar wij ook nog een kat hebben.
De relatie tussen Makeza en onze kat is erg goed, maar hoe deze zal uitpakken met een tweede Galgo weten wij niet.
Even wachten dus.........................

Note: Makeza is een pup van Chica, ook te vinden op deze pagina.

Op 5 juni 2004 namen wij Nori (voorheen Nora) mee naar huis vanuit Nederweert naar Volendam. Ik had haar al op de site gezien en het was liefde op het eerste gezicht. Dat grijze snoetje...

Bij René sloeg de vonk pas over toen ze op hem afliep en alleen nog maar met hem wilde knuffelen. Met Nyssa (de blonde hond) klikte het meteen. Met Nori en de poezen ging het wat minder soepel. Toch hebben we haar aan haar verstand weten te peuteren dat ze de poezen niet mag opeten. Nu slaapt ze zelfs met ze in 1 mand!

Deze eigenwijze knuffeldoos mag wat ons betreft bij ons heeeeeel oud worden.

Margret Tol & René van Santen

Buck was de levende walrus van Scooby, eigenlijk een kruising Mastin Espagnol, iedereen die bij Scooby geweest is kent hem, hij lag bij de gastank op de binnenplaats. Hij is ongeveer 10 jaar en al vanaf het begin bij scooby. We konden het niet langer aanzien dat hij zo oud moest worden en hebben uiteindelijk aan Rinus gevraagd hem mee te nemen in augustus 2004. Buck woog 63 kilo toen hij hier aankwam en kon nauwlijks lopen, stukje bij beetje is hij nu 25 kilo afgevallen en hij rent en sjokt als een oud molenpaard. Hij is wel apatisch maar heel erg lief op zijn manier, we zouden hem voor geen goud meer willen missen.

groetjes Nicolette

Dit is Bram, een kruising Maine Coone met Pers, gelukkig veilig op de foto tussen al deze honden op de site!
Bram heette eerst Liam en is in de zomer van 2003 al naar Nederland gekomen.
Hij was eerst van kennissen maar die konden niet meer hem zorgen.
Ik had al 3 katten waaronder een vrij pittige siamees en het was spannend of hij wel een andere kater zou accepteren.
Dit ging gelukkig direct heel goed, Bram is dan ook behoorlijk groot en zeer relaxed, hij maakt zich nergens druk om en daar had mijn siamees wel respect voor.
Bram is erg makkelijk en sjouwt graag veel buiten rond.
Als ik de honden hier op de singel uitlaat wandelt hij altijd gezellig mee samen met de andere katten, we zijn een hele optocht dan.
Kammen is niet zijn grootste hobby wat natuurlijk wel eens vervelend is met die lange haren maar dat accepteert hij steeds beter, ik moet nog wel steeds goed oppassen voor die lange nagels en tanden van hem!
Een geweldige kat, ik vind het heel gezellig dat hij erbij is gekomen.

Morro is een oude hond die al vier jaar in SCOOBY verbleef en inmiddels te oud om te plaatsen.
Hij is door Fermin uitgezocht om in Nederland te 'werken' als gezelschaps/therapiehond in een huiskamerproject voor ouderen.
Thuis woont hij met twee reuen en een galgo (die ook uit SCOOBY komt) vier poezen, twee ratjes en vier mensen in een huis, en gaat hij regelmatig mee als er in het bos gereden wordt met de pony.
Morro is een bijzondere hond, hij heeft een persoonlijkheid , is lief met mens en dier groot en klein.
Zijn leeftijd 13 - 14 jaar zou je hem niet geven als je ziet hoe hij als een 'jonge' hond rent en speelt, hij geniet duidelijk met volle teugen van het leven nu.
Wat hij ons geeft is bijzonder, hij laat zien hoe hij door gewoon zichzelf te zijn het leven van anderen kan verrijken.