Hierbij wat foto's van Alma, mijn Scooby Galgo.
Alma heet nu Elmo en is sinds vorig weekend officieel mijn hond!
3 weken geleden heb ik Alma als opvanghond opgehaald in Nederweert bij GINN, en sindsdien zijn we helemaal verliefd op haar!
Ze gaat super goed met de hond die we al hadden, Nino die ook bij mij in opvang zit en met onze 3 katten.
Elmo is een lieve leuke hond gebleken als je eindelijk door haar afstandelijkheid heen bent. Ze slaapt graag, rent graag en steekt overal haar neus in ;-) Is dol op wandelingen mits het niet te koud of nat is, want dan blijft ze liever binnen.

Vriendelijke groet,
Petra.

Hallo allemaal!
5 februari 2005 heb ik Dani geadopteerd. Hij heet nu Sisqo het is een super hond. Hij zit vol energie en wil de hele dag aandacht, hij was al gelijk zindelijk en hij kan goed alleen zijn. Ik ga elke dag met Sisqo het bos in met de fiets (wel aan de riem) en dat vindt hij erg leuk. 's Morgens begint hij al te piepen en te springen en gek te doen haha. Resy noemde hem Springpieper, nou die naam klopt helemaal!!
Maar hij kan ook heel lui zijn en dan ligt Sisqo het liefst naast mij op zijn rug

groetjes Tesca

Sita is een van de Barcelona honden. Ralph heeft haar zelf meegenomen toen hij bij Scooby hondjes voor GINN opgehaald heeft met Patrick. Ze is een hele lieve, rustige en sociale hond. Het is net of ze al jaren bij ons is en ze geniet met volle teugen van haar nieuwe leventje.

Sammie is dan wel geen galgo of greyhound, maar wel een Scoobyhondje. Sammie was een bang hondje die het nodige meegemaakt heeft in het verleden. Hij is nu een lief, dapper mannetje geworden. Hij voelt zich al helemaal thuis tussen de andere honden en Sita is zijn beste vriendin.

Napoleon komt ook van SCOOBY.
Hij is daar op 14/6/2004 op de foto gegaan en in datzelfde jaar naar GINN gekomen. Wij hebben hem op 8 januari 2005 in Nederweert gehaald.
Op weg naar huis is hij vreselijk wagenziek geweest, maar daar hadden we een beetje rekening mee gehouden. Thuis wachtten hem onze 11 andere kleine hondjes,die hij direct in zijn ruime hart sloot.
De eerste 14 dagen was hij ernstig rustig, maar nu dolt en draaft hij dat het een lieve lust is. Het is een echte knuffelkont, die je met die steekneus van hem altijd wel voor een knuffel weet te porren. Zijn hobbie is luieren op de bank, mee aan de fiets en voedsel stelen, en ook in deze volgorde.
.Het is een eindeloze maat voor ons en we hopen dat hij nog heel lang bij ons mag blijven.

Cees en Jetty van Steyn.

Dit zijn Rinaldo [brindle] en Nena. Wij hebben deze twee schatten 23 januari 2005 opgehaald. Het was de bedoeling dat alleen Rinaldo met ons mee zou gaan. Maar toen ik Nena in het echt zag was ze nog veel mooier dan op het internet en was ik verkocht. Ze zijn nu een dikke maand bij ons en ze komen steeds meer los. Ze denken dat ons huis een renbaan is, dat het aanrecht de plek is waar hun eten ligt, de prullenbak toch zeker drie keer per dag geleegd moet worden, dat je deuren niet dicht moet doen en onze bank hun bed is. We proberen ze echt wel te leren dat dit niet de bedoeling is, maar dat lukt niet altijd even goed. Ondanks alles kunnen wij ze echt niet meer missen en hopen dat ze nog vele jaren alle boven genoemde dingen zullen doen, samen met onze Jessie.

Rene, Talina, Werner, Laura, Kimberley en Niels Pepping, Nieuw Buinen

Dit is Donna, bij Scooby heette ze Dana, ze is sinds 23 januari 2005 bij ons.
Dat ging wel op een aparte manier, want onze eerst uitgekozen hond was gereserveerd en de tweede keus was een reu i.p.v. een teef. Toen viel onze keus toch op Dana, een senior teefje. Maar ze waren al onderweg en volgens de lijst zat ze er niet bij. Dan maar gewoon naar Nederweert gaan en daar een keuze maken, er zijn genoeg honden die een tehuis zoeken. Als je daar aankomt is alles lief, leuk en zielig, maar ergens om een hoekje stond een oudere teef. Dat zij het zou worden wist ik meteen en ik had het gevoel dat het toch Dana was. Maar volgens haar paspoort heette ze Flenn. Eenmaal thuis vond ik het wel vreemd dat zij van de site af was en na gemaild te hebben met Scooby bleek het inderdaad Dana te zijn!
Ze is werkelijk superlief en we zijn dan ook enorm blij met haar. Ik zou het iedereen aanraden om een Ginn hond te nemen en zeker ook de senioren!

Groeten, Hans en Conny

8 Januari jongstleden hebben wij Azia opgehaald bij het GINN opvangcentrum in Nederweert. Zij was toen een mager en verlegen meisje van 3 jaar maar niet angstig. Op de weg naar huis hield ze zich keurig en lag tamelijk ontspannen op de achterbank van de auto. Thuis aangekomen werden de emoties haar toch een beetje teveel en deed ze een stresspoep in de woonkamer, maar dat is het enige ongemak dat we van haar in huis hebben gehad. Ze had een loopneus ten teken zoals we nu weten dat ze zich niet op haar gemak voelt. We hadden haar opgehaald samen met Toney een 6 jaar oude Rat-Terrier die wij als pup in Amerika "gered" hebben. Beiden waren vanaf dat moment aan elkaar verbonden alsof het nooit anders geweest was. Als eerbetoon aan haar lieve karakter en de oorsprong en ancienitiet van het ras hebben wij haar naam veranderd in Aïscha, de jongste en lievelingsvrouw van Mohammed...

Nu na 2 maanden liefdevolle verzorging van ons is Aïscha een vrolijke hond die door het huis huppelt, dwz als ze niet haar dutje languit op onze bank doet. De grote mand die we haar gegeven hebben is uitsluitend bedoeld om op de botten te knagen die ze dagelijks van ons krijgt, voor de rest voldoet de bank prima aan haar eisen. Buiten gaat ze eveneens heftig kwispelend en huppelend mee. Dat huppelen is begonnen met de beloning die we haar telkens gaven als ze buiten haar behoefte deed, nu kan je aan het huppelen zien of er een plasje of hoop in aantocht is. Angstig of nerveus is ze totaal niet meer.

Grootste feest is "Koeken van Lou". Als ik mijn sigaren haal gaan zij mee naar binnen en krijgen steevast koeken toegestopt van het vriendelijk personeel daar. Inmiddels leiden volgens Aïscha alle wegen naar Lou en weet ze als ik dan toch eigenwijs een andere kant op ga telkens weer de juiste richting aan te geven. Mensen die we onderweg tegen komen worden vrolijk begroet en alle open deuren verbergen natuurlijk nog meer lekkernijen.

Pas echt is ze in haar element als wij haar mee nemen naar de "Kazamatten". Een oud fort in Maastricht dat als natuurmonument tot een prachtig wandelgebied is omgedoopt. Hier binnen de hoge muren en omheining kan ze naar hartelust rennen en het gebied verkennen zonder dat wij bang hoeven te zijn haar kwijt te raken. De muren en omheining in het hart zijn beslist niet lager dan 2 meter en mocht ze al door een hek weten te glippen als iemand dat toevallig te lang open zou laten dan nog is er altijd een tweede omheining waar ze zich doorheen zal moeten zien te wurmen. Het gebied is groot open en overzichtelijk met heel veel afwisseling. De mensen denken vast dat in dat gebied nu herten zijn omdat ze regelmatig boven op een talud gaat staan met de kop in de wind en blik op oneindig. Na een tijdje komt ze weer netjes terug want uit het oog verleist ze ons eigenlijk nooit.

Al met al zijn wij bijzonder gelukkig met Aïscha en zij klaarblijkelijk ook met ons. We zijn blij een goede daad te hebben gedaan met de adoptie van haar en kunnen iedereen die het ook maar een kleinbeetje overweegt van harte aanbevelen. Het is een hele gemakkelijke hond en zelfs de dierenarts is aangenaam verast door nu eens eindelijk een hond te hebben die niet bang is voor hem maar heel geduldig elke behandeling ondergaat en er zelfs gemakkelijk voor gaat liggen.

Hermana zat al sinds jaar en dag in Scooby. Dit is 1 van de 2 honden, die Fermin ooit heeft gebeten.
Fermin werd gedirigeerd richting spoorlijn, daar lagen pups van een maand of 4 in een hol.
Fermin moest de hondjes redden, ze hadden anders geen overlevingskans, dus stak hij zij arm in het hol en pakte nog net een pootje.
Tsja, dat was reden voor Hermana om eens flink toe te happen, ze had helemaal niets met mensen.
Na 6 jaar werd het tijd dat ze toch eens haar geluk ging proberen in Nederland.
Hier aangekomen plaatste ze zich meteen buiten de groep en stond moederziel alleen buiten.
Toen Jan haar nog buiten zag staan na zijn avond-rondje, stond ze binnen een mum van tijd tussen onze groep. Er was al eens aandacht aan Hermana besteed via de site, maar vanwege haar angst kan ze niet aan de lijn lopen. Dat hoeft ze hier niet, ze kan 24 uur per dag naar buiten, gelukkig hebben we vanwege de verplichte verhuizing ruimte genoeg.
We kunnen haar aaien, Jan is zelfs al met haar wezen wandelen. Ze is sociaal in de groep, geen underdog.
Ons " Maantje" is een krentje in de pap, we hebben inmiddels meer krentjes dan pap en dat voelt helemaal goed. Hermana is een galgo-kruising en we hebben haar begin dit jaar officieel geadopteerd.

Jan en Resy groeten jullie.

Links Pequinin en rechts Laura

Dit zijn Laura en Pequinin, beiden 13 jaar oud.
Ze waren van een zwerver, welke moest worden opgenomen in een ziekenhuis in Spanje.
Dit ECHTpaar ( mannetje Pequinin is de helft van Laura ) stond al een hele tijd op de Scooby- site, maar wie wil nu gelijk zo' n bejaardensoosje?
Aangezien we geen tijd hebben om op site' s te kijken, maar Hellen hier vanwege een verbouwing en verhuizing naar Belgie zolang bivakkeerde met haar inmiddels 12 hondjes, wist die wel raad.....
Mijn p.c. werd met haar gedeeld en plots zei ze: " Ach, die 2 komen daar NOOIT weg, het zijn zo' n lieverds", waarna ze ons met haar twinkelende oogjes aankeek.
Dit heeft vruchten afgeworpen, ze lopen ook bij ons in de roedel, alhoewel lopen?
Laura slaapt veel en is tevreden met niks, Pequinin bewaakt haar als een schat. Hij ligt in, voor, of naast haar mand en beschermt haar met zijn leven.
Onze grote hoop is, dat Pequinin als eerste naar de hondenhemel gaat, ZOVEEL houdt hij van haar.
Laura vindt alles best, als ze maar lekker kan luieren en haar natje en droogje krijgt.

Jan en Resy.   

Ambar, toen nog Alvara, hebben we geadopteerd in januari 2005. Ze is een heel bijzonder hondje. Ze is zeer onderdanig, komt soms kruipend naar je toe, zo zielig, maar het halen van een knuffeltje doet haar alle angsten overwinnen. Haar knuffeligheid is van zo'n hoog gehalte, dat ze het de hele dag kan volhouden om op je schoot te liggen. Ambar geniet met volle teugen van hetgeen haar geboden wordt en ze beloont ons met haar enorme aanhankelijkheid. Langzaam begint ze uit haar schulp te kruipen en rent al af en toe met een knuffelbeestje rond. Ook begint ze Abbey te porren voor een spelletje, wat voor Abbey ook heel goed is. Ze heeft haar ook geleerd, hoe je beide voorpootjes op het aanrecht zet om kalkoenfilet, als hapklare brok, te vinden. Ze luistert ook heel goed en leert heel snel. Gelukkig wordt haar onderdanigheid steeds minder en we verwachten dat ze het met de tijd ook kwijt raakt, zodat ze gewoon een heerlijk, vrij hondje kan worden. Daar hebben we alle vertrouwen in.

Al een paar jaar heb ik Theresia bij SCOOBY gezien in een van de quarantaine kennels samen met een stel hele bange Galgos. Elk jaar weer maakte ik foto's van deze honden en voelde me rot hun zo bang te zien. Op een dag kreeg ik te horen dat de witte Galgo Skippy Leishmaniose had en ik was in de verleiding hem over te laten komen. Tot ik hoorde dat ze hem in hadden laten slapen omdat hij te ziek was.


Skippy

Ik was heel verdrietig maar ook wel blij voor Skippy dat hij niet meer hoefde te lijden. Ik denk dat een week later de oproep kwam of iemand Theresia op wilde vangen vanwege haar angst. Theresia en Skippy zaten altijd samen in 1 mand en voor mijn gevoel moest ik haar dus helpen. Voor Skippy…

Theresia kwam aan in Nederland en we wisten hoe bang ze was. Toch kwam ze op een gegeven moment, terwijl ik in een mandje zat, naar me toe en kon ik haar aaien. Was dit voorbestemd......??
Dat is de enige keer geweest dat ze naar me toe kwam. De weken die volgde lieten een heel bang meisje zien. Bang om te eten, bang voor contact, voor alles bang behalve voor onze grote roedel honden. Het heeft 5 dagen geduurd voor ze durfde te eten, we hebben echt alles geprobeerd, apart zetten, juist niet apart zetten, lekkere dingetjes erdoor etc. Toen ze voor het eerst at waren we natuurlijk heel blij.
Nu nog, na 6 weken, is het elke dag afwachten of ze gaat eten of niet. Ze vind ons maar niets. De enige momenten dat ze echt wel wat lef toont is als we gaan wandelen. Ze vind wandelen heerlijk en loopt dan echt te kwispelen. Tot je naar haar kijkt dan kruipt ze weer in elkaar.
Als we gaan wandelen staan alle honden in de keuken en krijgen ze de riem om. Theresia komt dan ook, rent weer weg, komt weer en dat gaat zo minuten lang door tot we haar eindelijk voorzichtig de riem om kunnen doen. Toen ze van de week daarbij mijn hand likte heb ik gehuild van geluk. Wij hebben ook die dag de knoop doorgehakt dat ze niet meer geplaatst zou gaan worden maar voor altijd bij ons mocht blijven. Zo weinig vertrouwen in mensen en dan weer verplaatsen leek ons niet zo verstandig meer.
Ze is hier gelukkig tussen de honden. We hebben een grote tuin waar ze naar behoefte in kan rennen en spelen als ze dit zou durven. We aaien haar elke dag en hopelijk krimpt ze op een dag niet meer in elkaar en geniet ze van onze aanraking. Maar we geven haar de tijd, ze mag alles op haar eigen manier en tempo doen.

Alles wat wij haar geven is tijd, liefde en aandacht.

Patrick en Anita

Rowan hebben wij op 9 januari gehaald en het is de hond die bij ons past.
Hij heeft het bij ons reuze naar zijn zin, hij heeft een mand en een bank waarop hij om de beurt ligt.
Hij is rustig, bedelt niet en wacht zijn beurt af. Hij heeft bij ons een rustige fijne oude dag

groeten Fam. M. de Groot

15 januari 2005 gingen we Hombre nu Riley in Nederweert ophalen, we wisten alleen dat het een zwarte reu was die goed met andere honden kon omgaan . Leeftijd was een beetje vaag. Wel jong kon een jaar zijn maar ook misschien 3 of 4. Maakt niet uit, wilde een reu die makkelijk in de omgang zou zijn. Heb al 2 shih-tzu`s (teven) en vorig jaar mijn eerste galgo Kaya ook een teef. Wat een verschrikkelijke lieve honden zijn dat en in huis lekker rustig. Las de oproep van Scooby dat er een overschot aan reuen was. Vond het zo zielig. Hebben ze eindelijk die Spanjaarden een beetje zo ver dat ze de honden niet gelijk ophangen aan het eind van het jachtseizoen maar bij bijvoorbeeld Scooby aanbieden. Maar ja, wat gebeurt er als ze vol zijn. Toen dacht ik, 1 kan er nog wel bij. Nou wat een verschrikkelijke lieve hond. Ik Heb nog nooit zo`n knuffelkont meegemaakt, Hij wil de hele tijd geaaid worden. Hij is vreselijk aanhankelijk. Loopt ook al los. Als we naar het duin gaan blijft hij en de 2 shih-tzu`s bij me. Kaya loopt haar eigen weg. Die zie je af en toe in de verte lopen of ze komt even kijken. Gelukkig als we weer bij de auto zijn is ze er weer. Ze houdt me denk ik toch in de gaten. Met z`n vieren onderling gaat het ook heel goed. Liggen met z`n allen op de bank. Wat ook zo lief is, als ze natgeregend zijn gaat hij Kaya drooglikken. En wat ik dacht van een reu, dat hij onderweg tegen elk hekje aan plast is ook niet waar. Hij mag pas plassen ( net als de teven) als we bij het park zijn. Het is echt een vreselijke lieve hond waar we geen moment spijt van hebben.

Wij hebben Zoë (eerst Marie-José) op 8 januari 2005 geadopteerd. Het was eigenlijk een herplaatsing want ze is eerst een aantal weken bij iemand anders geweest, maar door omstandigheden werd ze teruggebracht. Dat heeft waarschijnlijk zo moeten zijn, want ze was al snel helemaal thuis bij ons. Voor de duidelijkheid, het is de gestroomde hond. De zwarte hond hebben we al een jaar of vier en is een kruising Greyhound/Labrador (waarschijnlijk). Zoë is een hele lieve, gezellige knuffelhond en ook onze andere hond, Yoka, heeft haar in zijn hart gesloten. Ze zijn erg dol op elkaar en smoorverliefd. Het is echt een stelletje. Ze is erg aanhankelijk en houdt ervan om lekker samen met Yoka op de bank te liggen, maar als wij willen zitten moeten ze wel plaats maken hoor! Dan wil ze af en toe op schoot. Ook al is ze wat aan de grote kant, ze heeft dat soms gewoon even nodig.

Ze schrokt wel heel erg met eten, ze weet niet hoe snel ze haar bak leeg moet krijgen. Dat is wel een beetje jammer, want onze andere hond is zo ook gedwongen om in een rap tempo zijn bak leeg te eten, anders begint Zoë aan zijn bak. En hij is zo'n sul dat hij dat wel toelaat als hij niet zo'n honger heeft, maar meestal zorgt hij dat hij dooreet tot hij klaar is. We hebben al verschillende manieren geprobeerd om dit te verminderen, maar zolang het geen conflicten oplevert is het niet zo erg natuurlijk. We willen haar leren dat we haar eten ècht niet afpakken als ze wat langzamer eet, maar ze neemt toch het zekere voor het onzekere.

Verder niets dan lof over onze nieuwe schat. Ze hoort echt bij ons. Echt een aanwinst!!! Wanneer we aan het wandelen zijn, houdt ze iedereen scherp in de gaten, want ze heeft wel een beetje last van verlatingsangst, hoewel ze best af en toe alleen thuis kunnen zijn want dan zijn ze met z'n tweeën.

Groetjes en bedankt dat jullie haar meegebracht hebben,
Armand, Heidi, Clint, April, Naomi, Yoka en Zoë

Wij zijn op zaterdag 29 januari,2005 naar Nederweert gereden om een galgo op te halen die we al uitgezocht hadden. Toen we er aan kwamen werden wij verteld dat de hond die we wilden meenemen ziek was, dus we konden of wachten tot ze beter was of een andere hond uitkiezen. Voordat we konden kiezen, had Elsa zich al bedacht dat zij met ons mee naar huis zou gaan.

Met veel moeite en doen ging ze uiteindelijk mee in de auto terug naar Hoek.

Eenmaal in Hoek aangekomen mocht ze kennis gaan maken met onze andere hond Sasha en onze 3 katten. In het begin wilden de katten niks van Elsa hebben, maar het is toch nog goed gekomen met ze. Met Elsa en Sasha ging het eigenlijk wel gelijk goed. Ze is net een speelse puppy ook al is ze bijna 5 jaar oud. Ze heeft alles moeten leren dat te maken heeft met een gezinsleven. We weten niet wat ze allemaal heeft meegemaakt in het verleden, maar ze is ontzettend blij met haar gouden mandje.

Groetjes uit Hoek (Z-Vl)

Dit is onze Sam. Hij voelde zich vanaf dag 1 thuis, want zoals alle galgo's nam hij gelijk bezit van de stoel en mocht de baas voortaan op de grond, zoals dat hoort voor baasjes. Inmiddels is hij helemaal gewend en heeft zich helemaal aangepast aan de dames, want die hebben het voor het zeggen. Hij accepteert zelfs dat onze Malthezer een brutaler nest is dan hij. Laten we zeggen dat hij gewoon wijzer is. Samen met Ambar heeft hij een racebaan in de tuin getrokken, die meermalen per dag getest wordt. Zelfs zijn knuffels neemt hij mee op sleeptouw. Hij eet hard zijn kilootjes erbij en wordt met de dag vrolijker en knuffeliger. Ook aan de riem is hij een gentleman. Zijn jachtinstinct is niet echt in grote mate aanwezig, want als Ambar een konijn heeft gezien en staat te stuiteren aan de riem, zie je hem kijken "Wat, waar??". Het konijn is al lang en breed verdwenen, voordat Sam in de gaten krijgt, dat er iets was. We zijn heel blij met ons lieve ventje, want wat kun je meer wensen dan zo'n hondje.

Beste dierenvrienden,

Hier dan een verhaal van Jill een ex-Barcelona-hondje.Jill is 1 van de duizenden Greyhounds die is geboren in Ierland. Volgens de gegevens is Jill van 2000 of van het jaar 2001. De naam Jill heeft ze gehouden, we vonden het een mooie naam. Jill is op een veiling in Ierland verkocht aan Spanjaarden, of ze 1 of 2 jaar op de renbaan in Ierland heeft gelopen dat weten we niet, maar van Ierland is Jill met haar lotgenoten op een zwaar en lang transport naar Barcelona gebracht, de hel tegemoet..In april 2004 is ze met 28 andere Greyhounds opgehaald door Fermin Perez voorzitter van Scooby, Anita, Angela en Chris die in Spanje op werkbezoek waren en alle 29 hondjes hebben geluk gehad dat ze bij Skooby in Medina del Campo (in het noorden van Spanje en 800 km. van Barcelona vandaan) terecht zijn gekomen. Toen kregen ze eindelijk een beter leven en waren ze veilig, ze konden er revalideren van hun verwondingen, doorligplekken, en kreupelheid die ze op de renbaan hadden opgelopen.

2e Paasdag, 28 maart 2005 is Jill met een transport met 23 andere hondjes naar Nederland gekomen, (de regenbooghondjes zoals Chris ze beschreef). 9 April hebben wij haar opgehaald in Nederweert, het klikte meteen met onze Aska een Manchester Terrier. Ze is nu een lief, vrolijk en gelukkig hondje hier in haar vertrouwde omgeving, na een lange reis van misschien wel 4.000 km.De eerste nachten heb ik bij haar geslapen in de kamer, zij op de grond op haar bedje en ik op de bank, zo heb ik haar vertrouwen in ons laten krijgen. Ze was eindelijk veilig, hier kon haar niets gebeuren, kreeg ze goed eten en veel knuffels en ze wordt lekker gemasseerd.

Ze begon al na een week of 4, 5 met een bal te spelen en met ander speelgoed in de tuin, en op haar rug rollen een teken dat ze ontspannen is en zich op haar gemak voelt. Wandelen vindt ze fijn, en ze loopt mooi aan de benen en trekt nooit aan de riem, dan genieten we volop. Ze kan ook goed alleen zijn en maakt niets kapot, ze is zindelijk en heeft nog nooit iets binnen gedaan. Ze heeft ook een mooie zomervacht en ze ziet er goed uit…maar haar littekens zullen altijd blijven…

We zijn heel blij met haar, en na een lange reis heeft ze nu een veilig en liefdevol thuis. Ik vind het jammer dat ik dit ras, de Greyhounds en de Galgo’s niet eerder heb leren kennen in mijn leven, het zijn zulke gevoelige, zachtaardige hondjes.

Ik hoop, en met mij velen, dat er een tijd komt dat die hondjes niet meer mishandeld worden, en dat die renbaan in Barcelona gaat sluiten, ik duim voor al die race-hondjes die daar moeten rennen in een hel, dat zij het ook een keer goed gaan krijgen….

Dit was het verhaal van Jill, een een ex-Barcelona-hondje.

Hartelijke groeten van Diny en Hub Opstals en een snoetje van Jill en Aska