Sinds 7 oktober 2006 zijn wij de gelukkige adoptieouders van Faith. Blancana.....wij hebben haar omgedoopt tot Faith....een naam die een mooi Galgomeisje als zei écht verdient.
Ik zal bij het begin beginnen. Nadat wij ons verdiept hadden in het leed van de Greyhounds hebben wij besloten om zo'n prachtig dier een gouden mandje aan te bieden. Zo gezegd, zo gedaan.... Wij hebben toen contact opgenomen met onze consulente Sylvia Zwolle (die ons overigens geweldig, maar dan ook geweldig heeft geholpen) Sylvia heeft onze gezinssituatie bekeken en gekeken of ze een geschikt hondje bij ons gezin kon vinden. Er waren een paar namen waaruit wij konden "kiezen" waaronder Blancana (Faith). Faith stond aangeschreven als een zéér timide hondje die veel te dik was, want waarschijnlijk weet ons meisje heel goed wat honger is en toen ze werd opgevangen in Scooby kon ze eten wat ze wou (geef haar eens ongelijk!) Dus madam heeft zich daar tonnetje rond gegeten. Maar goed....wij op een zaterdag naar Nederweert om eens te kijken of het klikte. En daar was ze......! Een blond Galgomeiske met prachtige witte wimpertjes! Wat was/is ze mooi, wel wat te dik maar daar prikten we doorheen! Ik geloof dat we (mijn vriend en ik) allebei verliefd zijn geworden op dat moment, het voelde heerlijk! Totdat we een stukje gingen lopen....zo bang, zo wereldvreemd, alles maar dan ook alles vond ze eng. Ik moet eerlijk bekennen dat ik mezelf even achter mijn oren heb moet krabben.... want.... kon ik dit wel aan, had ik wel zovéél geduld! Maar hoe meer ik er over ging nadenken des te meer stond ik erachter en des te meer ging ik geloven in het feit dat wij én natuurlijk Faith dit zouden gaan redden. Ondertussen hadden we afgesproken met GINN dat wij Faith nog even lieten zitten in Nederweert omdat wij nog eerst zouden gaan verhuizen en als we haar gelijk mee zouden nemen dan zou dat veel te stressvol voor haar zijn. Maar de weken duurden en duurden (ondertussen nog wel een keertje op bezoek geweest, foto's gemaakt etc. en iedere keer werd je gewoon zo warm opgevangen door het team) (op mijn werk had ik al een prachtige foto van ons meiske op mijn bureau staan).

En toen die bewuste zaterdag, ik kon er bijna niet van slapen want het was zover!! We gingen ons meiske ophalen!! Wij naar Nederweert. Kitty zei al tegen me dat ik haar niet zou herkennen...zo bijgekomen in gedrag. En ja hoor, mevrouw was al aardig nieuwsgierig en kwam al spontaan om de hoek kijken niet wetende wat haar te wachten stond.... en je merkte gewoon dat ze zo graag bij je wou komen, maar dat de angst het nog nét overwon van de nieuwsgierigheid. Ze hadden me ook al gewaarschuwd dat als ze bij ons thuis was, dat ze een terugval kon krijgen omdat alles nieuw en vreemd is voor haar, logisch ook. Gezellig gebabbeld en toen maar besloten richting huis te gaan (een ritje van 2,5 uur). Ik dacht al...oh jee...ze moet zo een auto in, dat durft zo nooit! Nou ik zal je vertellen, ik had het nog niet gedacht of mevrouw zat al in de auto hoor! We waren echt stomverbaasd! Toen we wegreden was dat voor mij best wel een emotioneel moment. Ik zag Kitty daar staan zwaaien alsof ze een kindje aan 't uitwuiven was, maar dat is ook niet gek ook....ze heeft, ik weet niet hoe lang voor Faith gezorgd natuurlijk. En ik.....ik huilde van blijdschap....eindelijk komt ons meiske naar HUIS!!

Thuis aangekomen hebben we haar eigenlijk gewoon gelaten, onze katten wisten niet hoe ze het hadden....die hadden een staart zo dik als ik weet niet wat...hihi!! Soms ga ik bij haar liggen op haar matras en dan begin ik haar te aaien, te kussen en praat ik heel zachtjes met haar. Maar ik geloof dat mijn liefde en geduld voor haar al vruchten begint af te werpen. Ik heb zelfs filmopnamen op mijn mobiel gemaakt zodat ik anderen thuis ook kon laten zien hoe ze is als ik met haar alleen ben, dat was trouwens de eerste keer dat ze de katten begon uit te dagen voor een spel en uitgelaten stond te kwispelen met haar lolmeter. Ik sta eigenlijk nóg stomverbaasd als ik moet typen dat ze nog niet 1 keertje in huis heeft geplast of gepoept, niet 1 keer!! Ze is nu 3 weken bij ons en ik zal je vertellen dat ik soms mijn eigen ogen niet geloof. Ze speelt met de katten, ze kwispelt nu wanneer ik thuiskom of als ik aan haar vraag: "Ga je mee?" Ze loopt nu véél zekerder over straat met haar staart opgeheven, ze durft te blaffen, ze durft te stelen (mevrouw houdt heel erg veel van kaas en het liefst van de kaasspecialist en croissantjes daar draait ze haar hand ook niet voor om, die pakt ze gewoon van tafel waar je bij zit...hihihi!!!), ze ligt languit op de bank, wanneer we gaan wandelen merk je haar interesse naar andere soortgenoten, dan begint ze te snuffelen en staat ze rechtop, onze oudste kat en Faith liggen lekker saampjes op de bank. Je merkt gewoon dat ze geniet van dit (nieuwe) leven, waar niks moet en alles mag, dat ze alléén nog maar mensen om haar heen heeft die oprecht van haar houden én tuurlijk merk je dat ze een verleden heeft, én wat voor één! Het zijn wat mij betreft gewoon "beesten" die dit die lieve zachtaardige hondjes aandoen!!!. Maar je ziet gewoon dat ze smelt als sneeuw voor de zon, als je haar aait en haar een kus op haar snoet geeft en dan denk je: Pffff....dat jij nog op je 4 pootjes staat zeg! en dat je ons een "kans" geeft om te laten zien dat niet alle mensen slecht zijn en dat je ons die kans geeft om van je te houden...want dat doen we, wij houden van dat lieve meiske!!. Jeetje, wanneer ik dit aan het typen ben besef ik steeds meer hoe blij ik/wij met haar ben/zijn, echt! Echt, ik heb totaal geen spijt dat we een timide hondje gekozen hebben, moet je nu toch eens kijken hoe gegroeid ze is binnen 3 weken...het is echt ongelofelijk! Ik zal beloven volgende maand nog een stukje over ons meiske te schrijven zodat jullie ook op de hoogte blijven van "de groei" van Faith. En wij kunnen alleen maar zeggen, en dan spreek ik namens het hele gezin.....GINN bedankt voor ons geweldige meisje! En als bonus stuur ik nog een paar leuke foto's mee!

Veel liefs van Faith, Anita, Nils en Kelvin

Van Persie van Fransje van 't Hoft (22 december 2006)

Hoi Hoi,
 
Ik ben Vato voorheen heette ik Van Persie. Ik kwam aan uit Scooby als een erg bange en schuwe hond en nu ben ik een vrij, lieve en open hond.
Hier zien jullie mij in mijn nieuwe huis, waar ik heerlijk kan rennen en ook peertjes uit de boomgaard kan "jatten" om ze daarna heerlijk op te smikkelen. Ik heb ook een vriendinnetje, Linda en een poezevriendje, Doerak waar ik lekker languit mee op de bank kan liggen. Ik heb nog een vriendje, hij heet Axel.
Ik heb het hier dus geweldig naar mijn zin!!!!!!!!
 
Groetjes en een poot van Vato.

Quincy (Pasha) van Franklin en Angelique Stoops (9 oktober 2006)

Hallo hier een berichtje over Quincy.
Op 9 oktober 2006 was het dan zover, met onze honden Baggio en Figo konden we Quincy ophalen. Eerst een rondje lopen en toen mee naar huis (wat een leuk stel alles grijs met wit).
Onze dame lag gelijk languit op de achterbank en de heren op de grond. We hadden ons overal op voorbereid, maar mevrouw kwam binnen en ging gelijk languit op de bank liggen. Ze was gelijk aan ons gewend, zindelijk, heel erg lief en aanhankelijk.
Het gaat geweldig met het gezin en de andere honden.Ook buiten gaat het goed. Overal waar ik ben (vrouwtje) loopt ze achter me aan en gaat ze in de kamer liggen waar ik ben. Ze kan hele leuke geluiden maken, net alsof ze praat en antwoord geeft.
We hebben echt heel veel geluk met Quincy, het is een heerlijke hond, een echte knuffel.

Groetjes Franklin en Angelique en een poot van Quincy, Baggio en Figo

Spike (Galant) van Gré Steding (22 juli 2006 )  

Hoi,

Bij deze stuur ik u wat foto's op van mijn hond Spike. Vorig jaar 22-07-06 heb ik hem bij jullie gehaald en toen heette hij nog Galant.
Ik beleef heel veel plezier aan Spike en hij werd al snel rustig bij mij. Hij is nog wel wat bang voor mannen, maar ook dat wordt minder. Hij loopt altijd los en is niet bij mij weg te slaan. Zo af en toe krijgt hij de kolder en trekt even een behoorlijk sprintje, wat bij ons heel gemakkelijk is, want ik woon bij een park.

De mensen en kinderen uit de buurt zijn ook allemaal gek op hem en hij doet niets en niemand kwaad.
Ik heb verder nog 3 Matlthezer Leeuwtjes, waarvan 2 vrouwtjes en 1 mannetje. Deze laatste is Spike's beste vriend.

Waar ik ook heen ga Spike is er ook, hij kan ook erg goed alleen trouwens.

M.v.g. Gré Steding
Zaandam 

Hallo iedereen,

Minerva is nu een half jaar bij ons, ze is een van de greys van barcelona en veranderd van een klein angsthaasje naar een redelijk zekere dame in huis, maar op straat zijn er nog wel heel veel enge dingen. gelukkig heeft ze twee stoere kerels om zich heen waar ze mooi achter kan schuilen. Is dit niet genoeg, kruip je toch gewoon achter de benen van het baasje of vrouwtje.
Maar alleen daarvoor zijn die mannen geschikt want voor de rest ben ik een Grey-dame, die gaat niet om met “asbakkies”. Ze zijn lomp met het spel en lopen maar achter je aan te snuffen. Maar goed, ik heb hier een mooi plekje op de bank veroverd en begin langzaam maar zeker wat meer vertrouwen in mijzelf en de grote boze buitenwereld te krijgen. Vooral in mijzelf, want als ze even niet oplettten slurp ik zo een beker of glas leeg of er nu koffie, bier of wijn in zit, het maakt mij allemaal niks uit. Blijft er een plakje brood liggen, o ja was dat zo?

Toch nog even een hart onder de riem voor die grote zwarte vent Nigel, hij is wel leuk als ik tegen hem kan rennen! En raad eens wie er wint………..Zo nu heb ik wel genoeg over mezelf vertelt,

Tot een volgende keer.
Minerva