Elvira van fam. Sciarone (30 mei 2007)

Dit is Elvira. Zij is in 2004 naar Nederland gekomen en in het najaar geadopteerd. Elvira is daar tot eind mei 2007 gebleven. Ze is een rustige, lieve hond, beetje schrikachtig. Sinds 30 mei 2007 woont ze bij ons, daar ze herplaatst moest worden wegens omstandigheden. Dat was een hele overgang voor haar, ze heeft uren gehuild, met de poten op de vensterbank. Er is echt van haar gehouden! Omdat wij een Whippet pup hebben, is ze er toch nog snel overheen gekomen. Ze heeft weer plezier voor zover ze nog kan. Ze kunnen het goed met elkaar vinden, hebben steun aan elkaar. Ze loopt toch een beetje op haar laatste beentjes en heeft last van
epilepsie. (dat was schrikken!) en nu blaasontsteking. Het is een eenmanshondje, dat alleen met het vrouwtje uit wil. Ook als mijn dochter haar steeds voer geeft, wil ze niet met haar uit. We hopen dat ze nog een
gelukkige tijd mag hebben, zonder al te veel problemen met haar gezondheid.
Wij vinden het heel plezierig voor haar te mogen zorgen.

Chiara en Ciska Sciarone, uit Zwolle.

Tigresa is een Ierse Greyhound van net 7 jaar, die het geluk heeft gehad om Barcelona te overleven en op adem heeft mogen komen in Scooby. Haar introductie hier met de vier andere honden is fantastisch
verlopen. Ze is nu 4 weken bij ons, sinds 24 september, en begint zich te ontplooien.
Na 1 week werd de bank ontdekt, maar haar mand is af en toe ook nog goed. Vanaf de derde week begon ze met zachte knuffels te spelen. Hierin doet ze niet onder voor haar 13,5 jarige Greyhoundvriendje.  Het
is zo bijzonder dat deze, voor haar tot nu toe verborgen eigenschap, ondanks alle ellende die aan Scooby voorafging, wonderwel bewaard is gebleven. En.... na gedane inspanning is het heerlijk rusten op een
Nederlandse bank.
Ik ben heel verguld met haar. Maar dat kan ook niet anders met deze gouden hondjes,

Erna en de roedel van 5

Tijger was al geadopteerd en al een aantal jaren in Nederland maar door omstandigheden moest hij worden herplaatst. Hij heeft nog een poosje bij Resy in de opvang gezeten, maar daar voelde hij zich ook niet gelukkig. Eigenlijk wilde ik hem ook niet in opvang, omdat ik al gesmolten was voor dit mannetje, maar goed Tijger (toen nog Tiger) kwam en is nooit meer weggegaan. In het begin was hij erg onzeker en ook nu probeert hij altijd zijn best te doen om alles goed te doen. Nou bij mij kan ie weinig verkeerd doen. Hij is gewoon geweldig. Met zijn scheve toet en loensende oogjes korte staartje en vol littekens is hij voor mij de mooiste!!
Hij gaat braaf elke week mee naar school en uiteindelijk leert ie ook nog wat en begint hij er meer plezier in te krijgen. We krijgen steeds meer contact met elkaar en o wee als ik er niet ben. Dan kan hij een stem op zetten whoooooooo.
Verder kan hij met iedereen en alles overweg. Op het moment is hij dik met Muis ons kleine Galgootje. Ze liggen altijd samen in een mandje. Met de rest van het spul is er ook nog nooit een probleem geweest trouwens. Naja, dit mannetje en ik zijn erg gelukkig en in het vervolg geen mannelijke opvangers meer want die gaan niet meer weg hier.

Lucia

Billy (Bigotte) van Jan en Monique Hulsker (juni 2007)

Billy, wilde ik hebben eigenlijk voor onze humpie. Dat heb ik goed gezien, want hij is namelijk de enige die met haar speelt! De rest van de honden wil niks van haar weten, maar Billy wel. Hij speelt met alle honden, maar hij kan ook heel leuk spelen met een lapje! Of dat nou een sok is of een washandje of een theedoek!! Hij loopt daar dan mee in zijn bekkie, heel trots en gaat er op liggen sabbelen. Hij kan dat natuurlijk niet zelf pakken, maaaaaar daar zorgen de Galgo's wel voor, want die stelen dat natuurlijk uit de wasmand! Nou en Billy pikt dat weer van hun af.

Er is hier nog maar weinig wasgoed, waar geen gaten in zitten! Onze goeie kleding hangt in de winkel zeg ik altijd.

Arlo (Neto) van James, Bas en Hillary Harrison (januari 2007)

Wat zijn wij trots op onze twee lieve Galgo's die hier in 2007 zijn
komen wonen. Allebei getraumatiseerd en heel bang. Arlo was ontzettend bang voor mannen en James moest de eerste 10 dagen
zelfs de kamer uit als Arlo moest eten. Brokje voor brokje moest ik hem voeren al zittend naast de eetbak. Bas en Arlo waren gelijk maatjes en met geduld en tijd kon James Arlo rustig aaien binnen ongeveer 3 weken. Wat heeft Arlo hard gewerkt met ons. Hij wilde zo graag genieten maar wist niet hoe. Hij had letterlijk drempelvrees en durfde niet van de ene kamer naar de andere te lopen. Als er visite binnen kwamen, lag Arlo al bibberend en bevend op de bank uit angst, maar ook dat is al heel veel
verbeterd inmiddels, o.a. dankzij onze lieve stabiele jachthond
kruising Jari, die Arlo overal doorheen heeft gesleept qua angst, onzekerheid en het opnieuw socialiseren.
Arlo geniet het meest van voluit rennen op het strand, als zo velen
van jullie weten vanwege James zijn inmiddels beruchte gemaakte films op youtube. Arlo is een lieve, rustige hond, een kroelkont maar ook een echte schooier. Alles wat eetbaar is kan je niet laten staan want een paar minuten later zie je Arlo al zijn bekkie aflikken terwijl hij weer rustig naar zijn mand is gegaan. Arlo is heel ver gekomen en wij zijn zeer trots dat deze reus (74cm schofthoogte) bij ons gezin hoort, een echte ware aanwinst. Onze grote vriend voor het leven.

Riqué, was onze tweede aanwinst dit jaar. Riqué kwam hier binnen helemaal getraumatiseerd, onder de littekens en minus een stuk van zijn oor (dat waarschijnlijk "verwijderd" was dankzij het werk van zijn Spaanse eigenaar!!!) Wat een triest manneke, zijn ogen waren "dood", er was geen enkele emotie in die mooie bruine ogen te zien en zijn ziel leek getekend
voor het leven. Arlo, Jari en James waren zijn steun en toeverlaat. Bas en ik konden hem niet aaien of benaderen voor zeker 4 a 5 weken lang maar ook
dat geeft niets. Wij hebben hem compleet met rust gelaten en hebben afgewacht waneer HIJ er zelf aan toe was, want zoiets kun je niet afdwingen.
Met de tijd begon hij langzaam te kwispelen en probeerde zelfs te spelen, maar op het moment dat je hem aankeek hield hij onmiddellijk daar mee op. Hem aankijken was voor Riqué intimiderend en beangstigend, maar langzaam kwam er een schittering in zijn bruine ogen. We zijn nu 6 maanden verder en Riqué begint te leven. Hij rent door de tuin met zijn honden maatjes en speelt voluit. Riqué zou ik bijna omschrijven als een lief brutaal straatschoffie, een rouwdouwer, die alles omver loopt om haantje de voorste te zijn en het is prachtig om te zien! Hij heeft al zoveel bereikt en zijn nieuwsgierigheid en brutaliteit zijn ook zijn redding geweest om hem er bovenop te helpen.
Bas kan hem inmiddels voeren uit zijn hand en regelmatig als ik aan het werk ben in mijn kantoor voel ik een warme neus douwen tegen mijn arm;.hij komt vragen om een knuffel. Het is zo moeilijk om in een kort geschreven stuk alles hier neer te zetten, maar het belangrijkste van alles is dat de honden genieten, wij
genieten en hopelijk zijn we nog voor heel veel jaren samen.

Zuki (Ciro) van Laura Zonia en Ed Schenk (30 juni 2007)

Het waren de ogen, die spiegels van de ziel, die me troffen.
Toen ik voor het eerst foto’s van Spaanse Galgo’s zag, raakte de blik in hun ogen mijn hart. Die ogen vertelden over angst en droefenis, ogen die hoopten op een veilig en liefdevol leven. Ik werd geïnspireerd doordat een kleine groep heel bijzondere mensen hun leven wijdden aan het redden van Galgo’s van wreedheid en verwaarlozing.
Ik kon maar een klein beetje helpen, financieel en op afstand. Maar langzamerhand ontstond het idee een Galgo te adopteren. Steeds verwierp ik het, omdat het onmogelijk was – ik woon in een appartement in een drukke stad, in een gebouw zonder lift, en ik heb een kat. Maar het idee bleef me achtervolgen en ging een eigen leven leiden. Dus ik ging onderzoeken of het misschien toch mogelijk zou zijn.
Uiteindelijk moest ik luisteren naar wat mijn hart me ingaf en ik besloot dat ik een van deze geweldige schepselen een thuis wilde bieden. Ik wist dat ik een hond van Scooby wilde adopteren en dat het een reu moest zijn omdat die moeilijker een huis vinden.
Het was zover en Ciro maakte de reis van Spanje naar Nederland. Ciro was onzeker en het was de vraag of ons thuis wel geschikt voor hem was. Ik vond het zo spannend om hem te ontmoeten na al die maanden dromen en plannen! Mijn eerste gedachte toen ik hem zag was: hij is zo prachtig.
Maar hij was te onzeker om mij dichtbij te laten komen. Met geduld en rust en lekkere hapjes liet hij zich niet lang daarna door mij aaien. We gingen een stukje lopen met de vrijwilligers van GINN en een paar andere Galgo’s. Ciro accepteerde me al gauw en ik was erg vereerd dat ik zijn vertrouwen had gewonnen.

Hij is nu twee maanden thuis. Zijn nieuwe naam is Zuki. Elke dag stelt hij zich meer open en zijn band met ons en vertrouwen in ons groeien gestaag. Hij gedraagt zich heel netjes en zindelijk in huis vanaf het eerst moment! Hij is geweldig met onze kat en zij is niet bang voor hem. Hij liep op de tweede dag al de vier open wenteltrappen af naar beneden en ging ook al snel de trappen op, nadat we hem met positieve beloning getraind hadden. Zuki is niet bang voor lawaai en verkeer in de drukke straten en loopt heel goed aan de lijn. Hij vindt het leuk om mensen, kinderen en andere honden tegen te komen, wil bijna iedereen die we op straat tegenkomen begroeten en is dan ook erg populair bij ons in de buurt. Ik heb nieuwe vrienden gemaakt dankzij hem, alleen omdat iedereen hem zo leuk vindt. Autorijden vindt hij helemaal geweldig en zelfs rijden in een bakfiets. We nemen hem mee naar een omheind park om vrij te rennen en daar zie je het plezier ervan afstralen als hij het veld rond scheurt met een enorme grijns op zijn snuit.
Hij is nu gelukkig.
Als hij ons begroet, kwispelt hij met zijn hele lijf. Van het puntje van zijn neus tot het puntje van zijn staart. Hij danst en steigert als een klein paard en lacht naar ons. Het enige waarvan we hem nog moeten overtuigen is dat hij niet hoeft te huilen als we weggaan, want we zullen altijd weer terug komen.
En dan te bedenken dat onze reis samen nog maar net begonnen is en dat er nog zoveel moois te ontdekken valt!
Een van de beste beslissingen die ik ooit genomen heb, is dat ik geluisterd heb naar die dringende stem van mijn hart en de waarheid gezien in die ogen, die spiegels van zijn ziel.
Laura Zonia, Ed Schenk and Zuki