Lisa, zij is bij ons gekomen 9 januari 1999, haar naam was bij Scooby; Esterada'. zij werd geschat op 9 jaar. Van oorsprong is zij een Ierse Greyhound en we hadden al 2 Nederlandse grey's. Dai Lawrance, de toenmalige chauffeur heeft haar stamboom op gezocht en toen bleek Lisa, Ludfort Belle te heten en ze was geboren op 16 juli 1990. Lisa heeft gelopen op de renbaan in Barcelona. Lisa is altijd een volkomen probleemlose hond geweest en zo vreselijk lief. Nu is zij erg oud en heeft problemen met lopen maar we genieten van elke dag die ons nog gegeven is. Ina Venema
Donja (links op de foto) zij is tegelijk met Lisa bij ons gekomen toen geschat op 4 1/2 jaar en had nooit geen daglicht en mensen gezien, zij behoort bij de Leonezer dogs, een groep van 38 honden die opgesloten zaten in een donkere schuur. Over Donja is een boek te schrijven, hoe zij niet liep maar sprong, als een stuiterbal zich afzette met 4 poten tegelijk. Zo vreselijk bang was van mensen dat zij niet te benaderen was, de zon die ze nog nooit had zien schijnen, niet wist wat ze zag toen ze na maanden voor het eerst in de tuin durfde komen en een bij - tje en vogels zag vliegen, hoe ieder bloemetje bestudeerd werd. Donja had geen naam zij was de "frightened dog". Ja we zijn gewaarschuwd door de Stichting , maar wij waren niet op andere gedachten te brengen. We zijn in het diepe gesprongen, wat later erg diep bleek , maar spijt??? Nee, geen seconde gehad, zij heeft ons wereldje op zijn kop gezet, maar och wat zijn we allemaal gek op haar en zij? Ja, na jaren inmiddels ook op ons.
Ina Venema
Isis (Galgo) is bij Resy aangekomen in juni 1999, geschat op 1 1/2 jaar met een hele grote wond op haar dijbeen en zij heette Flaby. Resy heeft haar Isis genoemd. Isis is bij ons gekomen 10 juli 1999 omdat Donja wilde spelen maar onze greyhounds (toen 3 stuks) spelen onder hun stand vonden. Isis is een Galgo en heel erg speels. Zij heeft er mede toe bij gedragen dat Donja wat over haar angsten voor alles heen kwam, zo spelenderwijs. Isis werd heel erg door Donja in de gaten gehouden als zij zich b.v door ons aan liet halen. Isis is onze standhond en wil niets liever dan kroelen. Zij weet als geen ander hoe ze de mensen bij ons winkeltje van GINN moet krijgen en hoe vaak we niet horen: "het is een echte hond , wat is ze zacht en lief" en zo kom je dan aan de praat met mensen over wat er in Spanje aan de hand is met de windhonden.
Wij hebben Keti (galgo) op 6 juni 1999 geadopteerd. Op haar halsband stond haar naam; Keti en omdat we dit een mooie naam vonden hebben we het zo gehouden. Ze is nu ongeveer 10 jaar oud en in de jaren die we haar nu hebben is ze mooi grijs geworden. Keti heeft een geweldig karakter; heel sociaal met andere honden in huis en buiten, met mensen zowel jong als oud gaat prima. We kunnen haar ook zonder enige problemen loslaten, maar vooral het samen rennen met oscar de border collie vindt ze prachtig. Soms wil ze wel eens achter een konijntje aan, maar het roepen van haar naam is al voldoende om dit niet te doen. In huis is Keti in een woord: Gezellig lui. Ze ligt (wat waarschijnlijk velen zullen herkennen) bij ons de hele dag op de bank of op haar stretcher. Maar na zo'n hard en miserabel leven mag dat ook allemaal. Ik hoop dat we nog een aantal jaren van deze geweldige dame mogen genieten.
Olga van Eyck en Keti natuurlijk
Dit is Gina,mijn 1e Grey via Ginn,geadopteerd op 27-11-99. Ze is Iers gefokt,daarna doorverkocht aan de renbaan in Italie/Rome. Wat er echt met haar is gebeurd zullen we nooit weten. Fermin heeft haar gelukkig weg weten te halen en via Scooby is ze naar Nederland/Resy gebracht en nu dus bij mij. Ze was 6 toen ze bij me kwam,ze is kapot gelopen......arthrose,breuken in haar polsen en haar schildklier doet ook niets meer,ik ondersteun haar met allerlei medicatie en daar doet ze het goed op. Gina is mijn 1e Grey,ik had geen ervaring met Grey's,althans niet met deze afkomst ook al werkte ik in het asiel. Ook niet wetende van de problemen in de renwereld. Wat een fijne honden,en daarbij is er een extra wereld voor me open gegaan. Ik geniet iedere dag dat Gina nog bij me is! Jacqueline Bouman-Utrecht
Zij is op 13-06-1999 bij ons gekomen. Een van de eerste dus. Zij komt van Scooby. Wij hebben haar bij Resy afgehaald in Roermond. Haar naam was Gloria, dat hebben wij toen veranderd. Ze is nu dus al weer 6 jaar bij ons. Ze heeft het hier heel erg goed naar haar zin. Fermin vertelde toen op de Reunie(van 1999), dat ze van de zigeuners afkwam. Meer weten we helaas niet van haar. Dat vind ik wel jammer. Alles gaat prima , alleen heeft ze wel wat last van ontstekingen. Dat is wel heel erg vervelend voor haar.
Groetjes Rene en Helma Santegoets
Haar naam was Toy en wij hebben haar Joy genoemd. We hebben haar geadopteerd in april 1999. Ze was een heel bang, mager en zielig hondje, die absoluut niet gesteld was op mensen. Inmiddels gaat ze ook naar vreemde mensen toe om zich aan te laten halen en te kroelen, dit doet ze alleen als ze los loopt en ze de mogelijkheid heeft om weg te gaan als zij dat wilt. Ze loopt gewoon los in het bos en als we haar roepen of fluiten staat ze er direct. Ze is gek op autorijden en gewoon een ontzettend lief hondje waar we erg dol op zijn.
Ondanks dat de beginfase met haar niet makkelijk was hebben we geen minuut spijt gehad dat we voor haar hebben gekozen. Wij hopen dat ze nog heel wat jaartjes bij ons zal blijven en iedereen die haar in de loop der jaren heeft leren kennen zegt dat we ontzettend geboft hebben met haar.
Groetjes Ad en Sija
Eigenlijk vonden we 2 honden (en een aantal katten) wel genoeg, maar ja, zo'n zielige Spaanse greyhound aan een beter leven helpen is natuurlijk ook niks mis mee. Daarom, na het lezen van een artikel in de Gelderlander in het voorjaar van 1999, maar eens contact opgenomen met Resy en afgesproken dat we in juni (na onze vacantie) langs zouden komen voor een greyhound. Wat voor kleur we wilden vroeg Resy, want we konden uitkiezen. Maakt ons niet uit, als hij of zij maar lief is en met andere honden en katten overweg kan. Zo gemakkelijk kwamen we er niet van af, er moest een keuze gemaakt worden. Doe dan maar een witte met zwarte stippen, een soort dalmatiër. Vervolgens gingen wij lekker op vacantie en in de tussentijd zou Resy de ‘bestelling' in orde maken.
Tijdens onze vacantie in Portugal kwamen we veel hondenleed tegen in de vorm van hele roedels zwerfhonden. Op een camping liep ook een zwerver die wel heel erg graag bij ons wilde blijven. Tijdens het inpakken van de tent ging hij er gewoon op liggen, zodat we niet zonder hem konden vertrekken, hij moest en zou met ons mee. Dat we op de motor waren maakte hem niets uit, pootjes opvouwen, in een rugzak stoppen, en rijden maar.
Zo kwamen we dus thuis met Pedro en hadden we opeens 3 honden in plaats van 2 maar bij Resy was onze ‘bestelling' inmiddels ook aangekomen. Op naar Roermond dus om onze greyhound op te halen (28 juni 1999). Haar naam Blancanieres hebben we maar afgekort tot Blanca. In het begin was alles eng, maar in de loop der jaren is dit sterk verbeterd. Ze is nog steeds bang voor onweer en vreemde geluiden maar naar mensen toe gaat het steeds beter. Zo goed zelfs dat ze nu naar vreemde mensen toegaat en net zo lang blijft aandringen tot ze haar aanhalen. Gelukkig komen er zomers voldoende gasten op onze kleinschalige camping en Bed & Ontbijt accommodatie, dus er is meer dan voldoende te knuffelen voor Blanca.
Joop en Dia Eck en Wiel
Ook wij hebben op 7 juni 1999 Sandy gehaald bij Resy. Ik weet nog dat we onderweg naar Resy het er over hadden hoe ze zou gaan heten. We hadden toen 2 jonge Saluki's, een York, onze oude whippet was op 14 jarige leeftijd overleden. Dus er was wel weer een plek voor een ander hondje. En we hadden de tv-uitzending gezien met Martin Gaus. We hadden bedacht, dat onze hond Sandy zou gaan heten, en dat het hondje wat op ons af kwam het zou gaan worden. We kwamen bij Resy in de schuur, waar de honden lagen. Van een strobaal met een deken erop kwam er een hondje naar me toe. Ik keek op haar halsband en daar stond Sandy op. Dus dat was heel snel beslist. Thuisgekomen bleek ze het direct goed met onze andere honden te kunnen vinden. Ook de katten waren geen probleem. Daar dachten we zelf pas aan toen we met haar thuiskwamen. In het begin was het een heel schuchter hondje, wat bang was om fouten te maken. Maar nadat ze mee was geweest op vakantie en wist hoe het er bij ons thuis aan toe ging, had ze echt haar eigen plek gevonden. We konden haar zelfs los laten lopen. Ze bleef echt altijd bij je. Helaas kreeg ze in 2003 last van een nekhernia, en dit was zo pijnlijk, dat na een poos ook de pijnstillers niet meer hielpen, en we haar in hebben laten slapen, dat was eind 2003. Maar we hebben er eindeloos hondje aan gehad.
Copyright Greyhounds in Nood
