Het verhaal van Rob, een kanjer van een Scooby-reu, zoals zovelen....

In 2004 is Galgo Rob bij ons komen wonen, hij was toen ca. 8/9 jaar oud en had maar liefst 5 jaar in Scooby doorgebracht. Hij is uitgezocht op een wensenprofiel, d.w.z. ik heb Galgorehoming laten weten wat ik een hond te bieden heb en wat niet. Uiterlijk en/of kleine lichamelijke gebreken speelden geen rol. Dat het een oudere reu moest worden stond vast, zij worden ten onrechte vaak niet gekozen door adoptanten en waarom is me een raadsel. Er gaat niets boven een wat oudere Galgo als je zelf ook niet meer zo piep bent maar nog wel graag veel wandelt.

Het was een blind-date met mijn Galgo, ik wist dat Fermin hem had uitgezocht maar meer niet. Toen ik hem voor het eerst zag was hij wat te dik door zijn langdurig verblijf in Scooby, maar direct al viel zijn meest kenmerkende eigenschap op: hij is heel zachtaardig. En bovendien een grote mensenvriend. Dat laatste is des Galgo’s. Hun akelige lot in Spanje wordt mede bepaald door de volstrekte afwezigheid van agressie tegen de mens, in al hun nood keren ze zich nooit tegen hun kwellers maar keren in zichzelf. Ondanks het feit dat Rob nooit een huishond was geweest, paste hij naadloos in ons huishouden. Slechts eenmaal geplast in huis maar toen ik hem, al plassende, de keukendeur uitzette, was dat over.
Ik wist toen al dat het een Wonderhond was!

Oudere honden zijn net als oudere mensen: we willen en kunnen nog van alles maar het hoeft niet meer zo heftig en zo veel. De voeding wordt wat meer in de gaten gehouden en de wandelingen een paar kilometer korter, maar zeker niet minder kwiek. Ik heb een prima wandelmaatje aan Rob! Hij is ongeveer een half jaar geduldig met mij mee gelopen en toen…begon hij te spelen! Niets zo ontroerend als een oudere hond die zijn vrijheid eindelijk durft aan te nemen en er van begint te genieten. Rennend over het strand en rare bokkensprongen maken, hij doet het nog steeds.

Het meest beroemd is hij om zijn knuffeleigenschap: hij nodigt uit te knuffelen en knuffelt je regelrecht terug. Hij doet dat heel voorzichtig maar heel doeltreffend: met zijn lange neus zoekt hij je hand en tilt die op om zo over zijn kop te laten glijden. Zelfbelonend gedrag heet dat in de gedragswetenschappen en iedere hondeneigenaar kent die eigenschap wel. Hij doet dat zo ontwapenend en charmant dat zelfs wildvreemden er niet aan ontkomen mee te doen aan dit fantastische spel. Al doende gaat hij voorzichtig tegen je aan leunen met zijn grote warme lijf.

Met die eigenschap en zijn zachtaardige karakter zijn we ons, samen met mijn eveneens oudere whippet, gaan voorstellen in het plaatselijke verpleegtehuis. Daar gaan we nu iedere week op bezoek voor wederzijdse superknuffels. Ik had gelezen over Zorgdier en de goede resultaten die het werken met honden in de verpleging opleveren. Ik werk nog niet met de honden volgens Animal Assisted Therapy aangezien daarvoor nog ruimte moet worden gevonden in het activiteiten programma, maar het bezoeken en het knuffelen doet iedereen goed. Veel bewoners zijn gedeeltelijk verlamd en het is een groot genoegen voor ze dat Rob hun minder of niet functionerende handen toch laat doen waar hij op uit is!
Onlangs vertelde een mevrouw me dat ze altijd honden had tot haar ziekte dat onmogelijk maakte. Ze liet Rob een hondensnoepje uit haar hand eten en zei: "Dit is voor het eerst in 20 jaar dat ik weer een hondensnuit in mijn hand voel".

Op de website van Scooby las ik over twee Scooby Galgo’s die door Amerikanen zijn geadopteerd en daar ook, alleen al door hun zachtmoedige aanwezigheid, veel goeds hebben gedaan voor slachtoffers van 9/11. (het verhaal van Valor) Ik weet nu precies hoe dat gaat. Door hun zachte aard en voorzichtige (sommigen noemen het introvert) houding zijn Galgo’s erg geschikt om met kwetsbare mensen om te gaan, vooral de oudere Galgo.

Dat is dan weer een bruggetje naar de oudere Scooby Galgo reu. Ik hoop dat Rob’s verhaal kan bijdragen om deze honden wat meer voor het voetlicht te brengen. Er zijn alleen maar voordelen aan een oudere Galgo! Vitaal genoeg om nog van alles te ondernemen maar ze zijn een stuk kalmer en er zijn m.i. nog minder opvoedingsproblemen dan bij de jongere honden. Als je bedenkt dat Rob zo’n Galgo was die in de afdeling “ongewenst“ was geplaatst, bedenk dan ook dat hij niet alleen mij, maar ook veel andere mensen hier heel gelukkig maakt. Hijzelf vindt zijn nieuwe leven fantastisch en laat dat iedere dag op iedere mogelijke lieve manier weten.

Aafke Langedijk

Zie ook:
http://www.zorgdier.nl
http://www.teamhond.nl
http://www.mijnhulphondindy.nl
http://www.brands-55.tmfweb.nl/SHN_Wat%20is%20SHN.htm