Spiegels van de ziel

Het waren de ogen, die spiegels van de ziel, die me troffen.
Toen ik voor het eerst foto’s van Spaanse Galgo’s zag, raakte de blik in hun ogen mijn hart. Die ogen vertelden over angst en droefenis, ogen die hoopten op een veilig en liefdevol leven. Ik werd geïnspireerd doordat een kleine groep heel bijzondere mensen hun leven wijdden aan het redden van Galgo’s van wreedheid en verwaarlozing.
Ik kon maar een klein beetje helpen, financieel en op afstand. Maar langzamerhand ontstond het idee een Galgo te adopteren. Steeds verwierp ik het, omdat het onmogelijk was – ik woon in een appartement in een drukke stad, in een gebouw zonder lift, en ik heb een kat. Maar het idee bleef me achtervolgen en ging een eigen leven leiden. Dus ik ging onderzoeken of het misschien toch mogelijk zou zijn.
Uiteindelijk moest ik luisteren naar wat mijn hart me ingaf en ik besloot dat ik een van deze geweldige schepselen een thuis wilde bieden. Ik wist dat ik een hond van Scooby wilde adopteren en dat het een reu moest zijn omdat die moeilijker een huis vinden.
Het was zover en Ciro maakte de reis van Spanje naar Nederland. Ciro was onzeker en het was de vraag of ons thuis wel geschikt voor hem was. Ik vond het zo spannend om hem te ontmoeten na al die maanden dromen en plannen! Mijn eerste gedachte toen ik hem zag was: hij is zo prachtig.

Maar hij was te onzeker om mij dichtbij te laten komen. Met geduld en rust en lekkere hapjes liet hij zich niet lang daarna door mij aaien. We gingen een stukje lopen met de vrijwilligers van GINN en een paar andere Galgo’s. Ciro accepteerde me al gauw en ik was erg vereerd dat ik zijn vertrouwen had gewonnen.

Hij is nu twee maanden thuis. Zijn nieuwe naam is Zuki. Elke dag stelt hij zich meer open en zijn band met ons en vertrouwen in ons groeien gestaag. Hij gedraagt zich heel netjes en zindelijk in huis vanaf het eerst moment! Hij is geweldig met onze kat en zij is niet bang voor hem. Hij liep op de tweede dag al de vier open wenteltrappen af naar beneden en ging ook al snel de trappen op, nadat we hem met positieve beloning getraind hadden. Zuki is niet bang voor lawaai en verkeer in de drukke straten en loopt heel goed aan de lijn. Hij vindt het leuk om mensen, kinderen en andere honden tegen te komen, wil bijna iedereen die we op straat tegenkomen begroeten en is dan ook erg populair bij ons in de buurt. Ik heb nieuwe vrienden gemaakt dankzij hem, alleen omdat iedereen hem zo leuk vindt. Autorijden vindt hij helemaal geweldig en zelfs rijden in een bakfiets. We nemen hem mee naar een omheind park om vrij te rennen en daar zie je het plezier ervan afstralen als hij het veld rond scheurt met een enorme grijns op zijn snuit.

Hij is nu gelukkig.
Als hij ons begroet, kwispelt hij met zijn hele lijf. Van het puntje van zijn neus tot het puntje van zijn staart. Hij danst en steigert als een klein paard en lacht naar ons. Het enige waarvan we hem nog moeten overtuigen is dat hij niet hoeft te huilen als we weggaan, want we zullen altijd weer terug komen.
En dan te bedenken dat onze reis samen nog maar net begonnen is en dat er nog zoveel moois te ontdekken valt!

Een van de beste beslissingen die ik ooit genomen heb, is dat ik geluisterd heb naar die dringende stem van mijn hart en de waarheid gezien in die ogen, die spiegels van zijn ziel.

Laura Zonia, Ed Schenk and Zuki