Zwaar gewond lig ik op straat.
Ik kan niet meer,
het is mijn kracht die mij verlaat.
Moe en koud en ziek, daar lig ik dan.

Pijn, angst, ik kan niet meer.
Mijn naam was Papillon.
Ik heb gerend en gerend,
maar ik kon niet meer.

Ik ga slapen, want ik ben zo moe.
Ik kruip nog naar de kant van de weg.
Laat mij maar gaan, ik heb genoeg.
Ik kan niet meer.

Ik sluit mijn ogen en denk aan rust.
Mijn laatste droom, zonder slaag of pijn.
Ik hoor stemmen, ik ben zo bang.
O nee niet weer, want ik kan echt niet meer.

Dit kan niet waar zijn.
strelende handen, een lieve stem.
Is dit echt of is het er weer een van hem.
Ik beef en trilllll, wat gebeurt er?

Ze tillen me op
en nemen me mee.
Waarheen, waarnaar toe?
Mensen laat me, ik ben zo moe.

Angst, bang en verdriet.
Wat gebeurt hier, ik begrijp het niet.
Wat een liefde, dit is ongekend.
Na de klappen en al het gejut en gesnauw.

Dit ben ik niet gewend.
Papillon is de naam, weet u nog????
Ik zit nu in een warme mand.
verzorgd, geliefd en niet meer moe.

Energie en liefde, dat geef ik terug.
aan de mensen,die mij terug haalden,
net voor de regenboogbrug.

GROTE DANK NAMENS MIJ,,,,EEN AFGEDANKTE RACEHOND.

Jeanette van Veen.