Ons verslag.

Dinsdag vertrokken we, nadat we gehoord hadden dat er veel honden uit de kennels van de renbaan
van Barcelona gehaald moesten. Dus een paar dagen eerder dan gepland zijn we naar de Mildert afgereisd
om nog kennels te halen en met een volle bus zijn we naar Medina del Campo gereden.

Dinsdagnacht hebben we een overnachting in Spanje gehad en we hebben de reis weer naar Medina via een alternatieve route vervolgd. Over het algemeen zijn de doorgaande wegen erg goed aangelegd, dit met geld van de EU. Nou ik kan je vertellen dat er in de binnenlanden niks is gebeurd. Gaten zo
groot, dat je er een zwembad van kunt aanleggen.
Tja, we kregen meteen al ergens een Galgo in het vizier, die daar samen met een Duitse herder in de middle of nowhere rondliep. We hebben ze een poos kunnen volgen, maar dat was verder onbegonnen werk.
Verder op in een dorpje, wat er echt niet uitzag, namen ze wel de moeite om een stierenvecht-arena te renoveren. Terwijl ik daar normaal nooit naar toe zou gaan, heb ik nu de kans genomen en ben door een openstaande deur naar binnengepiept om te kijken en te ervaren hoe het er uit ziet. Nou, het voelde erg vervelend.



Om 13.00 uur kwamen we aan in Scooby, waar we de bus uitgeladen hebben. Even later kwamen Rinus en José ook aan. José kwam haar hondje Isis halen, een van de puthonden.
Verder zijn we 's middags meteen wat klusjes gaan doen en 's avonds naar de pizzeria geweest.
's Nachts hebben we in de bus geslapen, het was erg onrustig in de paddocks, veel geblaf dus.
Morgen de bus maar een eindje van het terrein zetten.....

De volgende dag op tijd opgestaan, maar Dineke was me toch weer voor. Wat kan die meid werken zeg.
‘s Avonds moesten we echt haar batterijtje er uit halen, anders sliep ze volgens mij nooit. Maar goed, er was werk te doen, heel veel werk. Jenny, een Engelse vrijwilligster die bij Scooby woont, was ziek en dus hebben Rinus, Chris, Jose en ik eerst de quarantaine een goede beurt gegeven, dit was binnen no time gepiept.

Het was ondertussen wel duidelijk dat het in Scooby al erg vol zat met de honderd Grey's en dat daar eerst nieuwe onderkomens voor moesten komen. Omdat ze niet gewend waren om met zijn allen samen in een ruimte te leven, was het eerst nogal onrustig en vandaar is er besloten om ze te verdelen in kleinere groepen. Dus hup de handen uit de mouwen en gaas spannen maar.

Gelukkig stonden de palen er al, dus dat scheelde een hoop werk. De Roemeense jongens werkten hard aan nieuwe houten huisjes zodat ze ook een confortabel onderdak hadden.

Na twee dagen waren er ACHT nieuwe paddocks bij, inclusief een aantal blaren en rode koppen van de zon. Maar goed, de honden hadden allemaal een fijn onderdak.

Totdat de zon onderging nog even poep geruimd en toen naar de pizzeria. Heel gezellig.

De volgende dag was er nog enorm veel te doen, Rinus en Chris hebben de hele loods leeggehaald en schoongemaakt. José en ik hebben zo ongeveer 2½ pallet, zeg maar 2½ ton voer uit kleine zakjes gehaald en in tonnen gedaan. Gelukkig hadden de andere vrijwilligers de hele kleine zakjes al gedaan.

Tijdens de koffie (ja, die tijd namen we wel) hebben we enorm genoten van Rinus zijn smeuïge verhalen. Tussen alle ellende en hard werken door, is dit ook echt nodig. Ondertussen heeft José nog Maria José geholpen met wat gewonde hondjes te verzorgen. Dit gebeurt altijd bijzonder deskundig en met zachte lieve hand. Het korfje wat je ziet, is eigenlijk nooit nodig, maar ja uit voorzorg en eigen veiligheid. Een van de hondjes is nu bij mij in opvang en is al helemaal opgebloeid. Hopelijk krijgt ze zo snel mogelijk voor altijd haar warme mandje of een lekker plekkie op de bank.

Wat ik niet wil vergeten te zeggen, is dat er nog een groep vrijwilligers waren onder aanvoering van Dineke Stroo, die enorm hard gewerkt hebben en bovendien zonder hondenervaring kwamen. Petje af!!!! Ze hebben enorm goed werk gedaan!!!! Met diezelfde Dineke ben ik even inkopen gaan doen, nou ik denk dat het de volgende dag in de plaatselijke krant heeft gestaan. Twee buitenlandse dames onder de stront, die chloor gingen kopen. Aangezien onze Spaanse taal niet zo best is, moesten we natuurlijk overal even aan ruiken.
Volgens mij heeft iedereen even naar ons om het hoekje staan gluren wat wij aan het doen waren. Tot overmaat van ramp moest Dineke ook nog een foto van mij maken met mijn neus boven een flesje chloor van 5 liter. Al met al hebben we geloof ik zo'n 100 liter chloor gekocht.

Ondertussen hebben de mannen een röntgenapparaat van het leger in elkaar gezet. Eelco was apetrots, dat hij zoiets gedaan heeft. Rinus heeft hem even geprobeerd, nou hij had al zijn botten nog heel!

Die avond hebben we gezellig in de Scooby-keuken gegeten met een lekker wijntje erbij!!

Het was weer een druk weekend. Naast het gewone poepruimen en schrobben, hebben we weer een aantal Grey's verhuisd naar nieuwe onderkomens. De rust komt nu weer terug in de groepen. Het zijn trouwens zulke lieve honden, als je bij ze komt om schoon te maken, staan ze in de rij om aangehaald te worden. Helaas kun je hier niet te veel tijd voor nemen, er is zoveel te doen. Er piepte trouwens eentje door het hek naar de Galgo-paddock en die begon heel hard achter een Galgo aan te rennen.
Hoewel het natuurlijk niet de bedoeling was, zag je zo wel heel goed het verschil. De Greyhound die explosief snel is en de Galgo, die veel behendiger is en hele korte wendingen kan maken. Nadat de Grey weer in zijn eigen veld was gebracht, was het weer rustig en begon de siesta.

Ook was vandaag het transport van Rinus. Hij heeft weer een hele bus vol honden meegenomen. Deze keer niet alleen Galgo's, maar gelukkig ook veel andere honden. Ook kon José haar puthondje Isis meenemen. Ik heb al contact met haar gehad en het gaat erg goed met Isis. Op de foto hierboven, neemt ze nog even een hapje voor haar reis naar Nederland.
Bij vertrek krijgen de honden een rustgevend middeltje voor de lange reis en alle papieren worden in orde gemaakt. Na het afscheid zijn we verder gegaan met onze bezigheden.

Voor het eerst in al die dagen heb ik een warme douche gehad, wat ook wel fijn is. Het gevoel om echt de stront van je af te wassen. Hierna weer eens boodschappen gedaan voor het avondeten en voor het eerst in alle jaren zijn we naar het kasteel LA MOTTA geweest, waar je vanaf Scooby uitzicht op hebt.

We zijn even rond gelopen en schrokken van de krothuisjes die er om heen stonden, wat een armoe. En wat we ook weer tegen kwamen?? Een Galgo, die achter een huisje liep op het binnenplaatsje. Hij zag er wel goed uit trouwens. Er zullen best wel mensen goed voor hun Galgo's zijn. Maar meestal is dat alleen maar zolang ze nuttig zijn en dan eindigen ze weer op de bekende manieren. Toen we terugkwamen was het Zwitserse tranport ook al weer gearriveerd, om zondag 15 honden mee te nemen. Eten gekookt en weer eens lekker bijgepraat met Dineke en Eelco, die alleen nog over waren.

Zondag was het weer druk. Eerst het transport voor Zwitserland en ondertussen was er ook Louise van een Amerikaanse stichting aan gekomen om een aantal Greyhounds uit Barcelona uit te zoeken.
's Middags zijn we naar Valladolid gereden om een twee trimsters op te halen van het vliegveld. Helaas was er iets misgegaan en stonden ze op het verkeerde vliegveld, we zijn teruggegaan en zij zouden een dag later aan komen. Bij terugkomst gebeurde er iets heel bijzonders. Drie meiden kwamen helemaal overstuur aan met hun auto. Wat bleek nou, ze hadden een overstekende Galgo aangereden en die proberen te helpen, helaas was hij dood.
Wat nu zo bijzonder? Deze meiden maakten geen onderscheid tussen een Galgo en een hond. Dit is n.l. vaak het geval. Je hebt honden en Galgo's. Deze meiden hebben zo staan huilen en waren erg overstuur, helemaal toen ze ook nog uitleg kregen van Fermin hoe het in hun eigen land er aan toe ging met de Galgo's en galgueros. Ze wisten er echt niks van en waren erg geshockeerd. Uiteindelijk heb ik ze meegenomen naar de badkamer om ze een beetje op te frissen.
‘s Avonds toch maar weer even uit eten geweest, € 12,00 p.p. incl. voorgerecht, toetje en drankjes.
Voordat we konden eten, omdat de kok nog niet aanwezig was, hebben we nog even een drankje in de bar gehad en kregen we van de vriendelijke ober een bordje lekkere tapas. Het eten was erg goed, maar dat de tv aan stond was niet echt je van het. Zeker niet als er tijdens het voorgerecht een stierengevecht te zien is en als toetje een hanengevecht. Dineke zat er vlak tegenover en die moest goed haar best doen om er niks van te zien.
Ook kwamen er een paar mannen in erg strakke pakken binnen en een paar erg opgedirkte vrouwen. Wij dachten al dat dat geen doorsnee mensen waren. Later bleek dat het drugsdealers waren, die ontevreden waren over het eten en dit met een mes duidelijk hebben gemaakt.
Dit hebben wij niet meer gezien, maar wel Fermin die daar toevallig ook zat te eten.

Vanmorgen erg vroeg opgestaan, Chris vertrok al om 6.30 met Jeff en Louise naar het vliegveld van Madrid.Louise nam vijf Grey's mee naar Amerika en later volgen er nog tien. Dit is allemaal heel goed gegaan, hondjes zijn nu ver en veilig in een warm mandje.

Voor mij was het nog te donker om iets te doen en heb van een warme douche geprofiteerd. Daarna weer in de heerlijke frisse strontkleren. Het lieve Lampekapje van Rinus en Marina kwam me al blij tegemoed kwispelen, wat kun je dan blij en warm worden van binnen. Het is ook zo'n lief knuffelhondje. Ook Chata was al blij en gaapte opgewekt.

Ook werd er een hondje voor de derde keer binnengebracht, ze zworf eerst rond Scooby en ze hebben haar middels een vangkooi te pakken kunnen krijgen. Ze is een klein Galgootje, die telkens weet te ontsnappen. Eerst uit de quarantaine, waarbij ze over het gaas heeft gelopen en daarmee stortte gelijk een muur in. Jeff had het er de volgende dag weer druk mee om het te repareren. Later ontsnaptte ze door een raam te openen in de portocabin. Nu zit onze Houdini in een goed afgesloten kennel in een warm jasje en dekentje.

Verder het gewone schoonmaken en als extra de heren- en dames badkamers een beurt gegeven. Chris kwam om half twee weer terug en toen zijn we weer doorgereden naar Valladolid om de trimsters Mirjam en Connie op te halen, deze keer waren ze gelukkig goed aangekomen. Ze konden meteen aan de slag, een klein hondje moest geknipt worden, die net binnen was gebracht. Het arme ding zat echt vol klitten en dat deed het arme mannetje enorm veel pijn. Wat was hij gelukkig na zijn kappersbehandeling.

Wat telkens weer opvalt, is hoe netjes deze Spanjaardjes zich gedragen. Geen grommetje of grauwtje, terwijl onze verwende apies gelijk in je vingers hangen. Nee, ze zijn nog echt dankbaar.

Ook mochten ze kennismaken met de lammetjes die 's nacht's in een hondenhok slapen. Overdag gaan ze lekker in een weitje grazen. Dit is zo'n heerlijk gezicht, ze rennen dan echt achter degene aan, die ze meeneemt.

De witte Galgo op bovenstaande foto, is de buurman van de lammetjes.

Dan is ook deze dag weer ten einde en gaan we lekker koken.

De laatste dagen verliepen redelijk rustig, er werden wel elke dag weer honden binnengebracht, geen Galgo's maar van alles wat. Van Teckeltje tot puppie-Rotweilertje, echt ongelofelijk. Allemaal even lief. Ook werden er twee honden binnengebracht die al tijden in Valladolid hadden rondgezworven. Twee vriendinnen van Maria José hebben ze lange tijd op een vaste plaats gevoerd en hebben ze zo uiteindelijk kunnen vangen.
Wat mij opviel als we ‘s avonds in Medina gingen eten of boodschappen gingen doen, dat er heel veel mensen met een Cocker spaniel rondliepen. Mooi tuigje om, netjes verzorgd en mensen gingen er heel lief mee om. En je hebt dan altijd in je achterhoofd....“hoe lang nog”.

Ondertussen zijn de eerste bloeduitslagen van de Greyhounds binnen, ze waren erg slecht. De meesten leden aan hartworm ed. Erg treurig, want hoe gaat het nu verder?? We gunnen deze lieve dieren zo graag een veilig en gezond leven. Bah, dit was echt een domper. Ook de Guardis Civil kwam langs. Ze wilden controleren of de Greyhounds wel een goed onderdak hadden bij Scooby. Er was n.l. een tip binnengekomen dat dit niet zo was. Belachelijk want de tipgevers zijn mensen die zelf hun honden niet verzorgen. Door hun toedoen zijn de Grey's er zo slecht aan toe. De stoom komt op zo'n moment uit je oren van boosheid. Mensen die zieke honden laten racen zijn zelf ziek.

Verder zijn we ‘s avonds bij Jane en Jeff geweest, het stel dat hier nu permanent in hun stacaravan woont, voor de honden zorgt en klussen doet. Onder het genot van een kop koffie hebben we heerlijk bij kunnen praten, totdat er weer wat in de paddocks gebeurde en we weer aan het werk konden.
Rust is er gewoon nooit.

De dag van het transport.

Overdag hebben we de gewoonlijke klusjes nog gedaan en de binnenplaats helemaal geschrobt. Natuurlijk hebben we ook de boodschappen gedaan voor onderweg. We hadden immers een lange weg voor de boeg.
Eindelijk was het dan zover. Fermin arriveerde zoals gewoonlijk als een werverwind. en de spullen werden klaar gezet.

Van de honden die meegaan is een foto en chipnummer. Aan de hand daarvan weet je of de goede hond meegaat. Dit wordt gecontroleerd en genoteerd in het boekje. Iedere hond wordt uit zijn paddock gehaald, gecontroleerd op chipnummer en krijgt vervolgens een rustgevend middeltje voor onderweg zodat ze rustig liggen te slapen.

Oassis kreeg alleen een antibiotica en een oudere hond ging ook zo mee. Ze kregen wel een extra dik dekentje. Zo zie je, dat naar iedere hond goed gekeken wordt.

Vervolgens was het zeven uur in de avond dat we vertrokken. We hebben een erg voorspoedige reis gehad hoewel we de hele weg tot aan de Mildert regen hebben gehad. Dit deerde de honden niet, die hebben zich voorbeeldig gedragen. Na 16 uur arriveerden we bij Resy en Jan.

Het is ongelooflijk, maar de honden houden echt alles op tot ze op het veld bij Resy zijn en dan wordt de last losgelaten. Ze mogen de benen strekken, eten en drinken zoveel ze willen en ze gedragen zich alsof er niets gebeurd is. Ze zijn als het ware thuis.

Vervolgens hebben we de beroemde gebakken eieren van Jan gehad en was het tijd om nog eens drie uur naar huis te rijden.

Voor ons gevoel is dit altijd de langste rit.

Ik kan nog uren doorvertellen over Scooby en zijn bewoners, maar hou er toch maar mee op. Er komt nooit een einde aan, net als het werk wat daar te doen is. Ik laat jullie nog wat meegenieten van enkele van deze bewoners.

Het was wederom een dankbare en drukke week en ik kijk alweer naar de volgende keer uit.

Groeten Chris en Lucia