Hallo allemaal,

Mijn naam is Thalassa en ik woon samen met mijn partner en mijn kinderen. Al van kleins af aan hebben wij thuis Whippets gefokt.

Nadat mijn ouders 9 jaar geleden overleden zijn, heb ik twee Whippets van thuis in huis genomen. Dit zijn Domino en Bienne, inmiddels twaalf en tien jaar oud. Vorig jaar in oktober heb ik, via GINN, een geweldig Galgomeisje geadopteerd van twee jaar oud, Nienke genaamd. Wij hebben haar Nina gedoopt.
Waar drie hondjes zijn, kan er nog wel een bij. Dit jaar, precies een jaar nadat we Nina kregen, hebben wij, opnieuw via Ginn, een verschrikkelijk aanhankelijk, lief Galgomeisje geadopteerd, Rauda. Wij hebben haar Lucca genoemd.
Lucca is drie jaar. Dit meisje werd meteen door onze hondjes geaccepteerd en in de groep opgenomen. Op Halloweenavond ga ik, zoals altijd na het werk, wandelen met mijn 4 schatten. Ik volg altijd dezelfde route (men zegt dat je dit niet moet doen, maar ik ben gelukkig vreselijk eigenwijs en doe dit toch). Dus
die avond ook. Ik kom altijd langs de achterkant van een bakkerij, waar vijf malamoet honden zitten (husky-achtigen). Er is nog nooit een onvertogen blaf gevallen, en zoals gewoonlijk begin ik al op afstand tegen deze honden te praten, zo van: "hallo jongens, rustig maar, wij zijn het maar". Ik loop gewoon door en hoor opeens achter mij een hek open gaan. Ik draai me om en vier van de vijf honden storten zich op mijn lievelingen. Alsof ze hun prooi waren. Je kunt je niet voorstellen wat er dan door je heen gaat!!!!!!!!
Van schrik houd ik, stommerik dat ik ben, ook nog alle riemen vast.
Eerst wordt Bienneke gegrepen, het kleinste en oudste whippetje. Ik stort me als het ware over haar heen. Vervolgens worden Domino en Lucca gegrepen.
Nina weet zich gelukkig los te rukken en begint op de honden in te bijten. Maar ja, die hebben zo'n dikke vacht, dat dit weinig effect had. Domino wordt door één hond onder handen genomen, en drie storten zich maar alvast op onze lieve Lucca. Hond vier zag dit en ging ook nog eens meedoen.
Met zijn vieren hebben ze dat arme meisje haar complete vel van haar liezen opengescheurd, alsof ze een prooi was. Ik was helemaal van slag. Over haar hele lijfje hing ze open. Ik heb zo hard geschreeuwd, dat uiteindelijk hulp is gekomen. Op een gegeven moment neemt Nina de benen en de malamoets zien dit gelukkig. Met zijn vieren achter Nina aan!!!!!!!!!!!!

Ik zag haar in de verte wegrennen met een horde op tilt geslagen honden achter zich aan. Ik dacht, die zie ik nooit meer levend terug. Ondertussen had iemand me in zijn garage gelaten, waar we de schade, voorzover die door al dat bloed te zien was, opnamen. De mevrouw die ons binnen liet, had de dierenarts al gebeld en is bij de hondjes gebleven. Ik, gewapend met een bezem, (een mens doet gekke dingen in nood) achter Nina aan. Na een paar minuten bedacht ik me. Dit was compleet zinloos. Ik ben snel naar huis gelopen en daar heb ik eerst mijn partner gebeld. Daarna ben ik de garage ingelopen om de auto te pakken, om de hondjes naar de dierenarts te brengen.
In een schicht vloog er ineens iets langs me heen. NINA!!!!!!!!!!!!!! Onze Houdini, die, hoe klein het gaatje in de heg ook is, nog steeds probeert weg te lopen, en vervolgens aan de buitenkant van het hek de tuin in staat te kijken om te zien hoe ze terug moet komen. Ze is onbeschadigd, maar erg angstig.
Geen malamoet te zien. Dus toch maar goed, dat ik altijd diezelfde saaie route neem, zodat Nina ook de weg weer naar huis heeft weten te vinden. En welke wilde Malamoet houd nu een razend snelle windhond bij!!!!!!!
Eerst heb ik Nina gesust en alleen thuis gelaten. Toen snel naar de andere hondjes gereden, daar de boel in de auto geladen en naar de dierenarts.
Lucca moest meteen op de tafel, waar de dierenarts veel kapotgetrokken vel weg heeft moeten knippen, om alles goed te kunnen bekijken en betasten, om eventuele innerlijke verwondingen te kunnen traceren. Twee en een half uur heeft de dierenarts haar complete liezen weer aan elkaar moeten hechten. Het spierweefsel was ook fel beschadigd en overal op haar rug waren rijtwonden. Bienne en Domino vallen gelukkig mee qua verwondingen, maar zijn beiden wel helemaal gekneusd. Ze hebben antibiotica gekregen en pijnstillers. De eerste nacht waren we in ieder geval al door gekomen, en 's morgens heeft Lucca al een poepje en plasje in tuin gemaakt, en haar tabletjes met paté opgegeten.
Het is toch zo´n ontzettend lief hondje! Stond ze daar, in de tuin, met al haar ellende te kwispelen naar me! Nou, dat laat de waterlanders rijkelijk stromen hoor!

Inmiddels zijn we alweer bijna een maand verder. De hechtingen zijn allemaal verwijderd, en de wonden allemaal heel mooi genezen.

Bienne, Domino, Nina, Lucca en Thalassa.