Voorwoord.

Vrijheid is een schoongoed en dat wordt vaak onderschat. Pas als je het kwijt bent weet je wat je mist, maar als je het nooit gehad hebt is het een openbaring en kent de wereld geen grenzen. Onze angsten en alle psychische problemen… er is niemand die je kan helpen. Je moet het zelf doen en zelf overwinnen. Men kan je de weg wijzen een hand reiken maar … je moet het zelf doen. Stap voor stap. De ene keer vooruit en dan weer even terug, om dan weer verder te gaan. Dat geldt niet alleen voor ons maar ook voor dieren.

Het verhaal.

Soms krijgen we hondjes van wie we van te voren weten, dat ze heel erg getraumatiseerd zijn. Ze zijn niet te benaderen en schuwen elk menselijk contact. Dit komt wel goed met veel liefde en goede zorg. De gradaties in angsten zijn heel verschillend. Bij het ene hondje draait het gauw bij, als ze eenmaal in een gezin zijn en ervaren, dat ze niet geslagen of geschopt worden. Bij het andere hondje duurt het langer voordat het vertrouwen in de mens is hersteld. Vaak zien we, dat bij het gezin het vertrouwen is hersteld, maar als er vreemden op bezoek komen, de angst weer naar boven komt. Het ene hondje is thuis heel gezellig en merk je niets aan, maar als ze buiten komt speelt de angst op. De wereld is ineens vreemd en angstig vol harde geluiden, rijdende auto's, zonweringen die bewegen. Ook dit komt goed maar heeft z'n tijd nodig.

Maar soms, heel soms komt er een hondje van wie we niet weten wat voor angsten er om de hoek komen kijken, totdat het hondje in een gezin komt. Zo ook met Calfientje. Een schattig donker gestroomd hondenmeisje van 2,5 jaar. Toen ik haar een keer ontmoette in onze opvang kwam ze naar me toe en legde haar voorpootjes op mijn schouders. Ik deed mijn armen om haar heen en zo stonden we dan even te knuffelen. Wat een schattig vriendelijk hondenmeisje. Niets vreemds aan, zo op het eerste gezicht. Calfientje werd geadopteerd door mensen die het beste met haar voorhadden. Maar er bleken zware psychische problemen. Calfientje was doodsbang in het donker. Durfde de deur niet uit en ook in huis was ze totaal niet op haar gemak. Ze rende alleen maar door het huis, trap op, trap af. Als ze op de bank lag, lag ze alleen maar zwaar te hijgen. Wekenlang was er geen verbetering. Deuren moesten in huis open blijven want Calfien kon niet tegen gesloten deuren. Het arme meiske was zwaar in de stress. Toen er na een paar maanden geen enkele verbetering kwam in haar gedrag heeft het gezin afstand van haar gedaan aan de stichting.

Calfientje kwam in de opvang bij een van onze adoptieconsulentes, die veel ervaring heeft met honden. Omdat Calfientje in een roedel kwam, trok ze zich daar meer aan op en kreeg het voorbeeld van de andere honden. In de eerste weken moest er flink met haar gewerkt worden, om enigszins haar angsten te overwinnen. Ondanks dat het beter met haar ging en zij het inmiddels heerlijk vond, om met de andere honden in de tuin te spelen en te wandelen, bleven haar angsten opspelen. Door het verkeer wat 's morgens vroeg langs het huis reed, werd Calfientje al om 4.30 u wakker en rende angstig door het huis. Het was de stichting duidelijk: dit was geen hondje wat je zomaar kon plaatsen.
Arme Calfientje. Zo'n schattig hondemeisje, zo intens lief. Wat hebben die klootzakken (excuseer de uitdrukking, maar kan niet anders bedenken), wat hebben die in godsnaam met dat hondje uitgehaald, dat ze zó, zóó intens angstig is. Uit één van haar littekens op haar rug (die moet volledig hebben opengelegen) kun je een hele hele kleine indruk krijgen van wat ze heeft moeten doormaken.

Ondanks dat mijn roedeltje eigenlijk compleet is, werd ik door Resy benaderd of er misschien een mogelijkheid was, dat ik haar kon opnemen. Natuurlijk, ik hoefde daar geen seconde over na te denken. Zaterdagochtend ging ik naar Resy, waar Anneke haar naar toe zou brengen. Ik kon niet wachten totdat ik dit meisje in mijn armen kon sluiten. En toen gauw naar huis. Ze moest worden geïntroduceerd aan de rest. Bij thuiskomst werd Calfientje verwelkomd door de roedel en Calfien... ja, die liep eens door het huis om vervolgens tussen de honden op de bank te ploffen. Daar heeft ze een tijdje gelegen en alles angstvallig in de gaten gehouden. Af en toe stond ze op om even rond te lopen, om vervolgens weer bij de andere hondjes op de bank te gaan liggen.

2 Dagen heb ik haar aan de riem mee genomen door de tuin. Overdag was het geen probleem, maar de eerste avond in het donker, dat was me wat. Ze wilde niet en was zo angstig en gestresst. Ze sprong tegen me op en draaide om me heen, om vervolgens te proberen om naar huis te komen. Hier aan toegeven is het domste wat je dan kunt doen. Een hond vraagt om leiding, ook in angst. Het is aan de roedelleider om aan te geven, dat er niets is om bang voor te zijn. Calfien moest gewoon mee. Alle honden liepen om me heen en gaven haar het goede voorbeeld. Na 10 minuten in de tuin gaf Calfientje zich over aan haar lot en liep mee. Om te zeggen: "Gosj, wat loopt er hier een vrolijk hondje naast me", nee.... maar ze liep wel relaxter dan voorheen.

De derde dag heb ik haar alleen in de keuken gelaten met de deur open, de rest van de roedel en ik gingen voor een wandeling. De aarzeling van Calfien, ik wil wel mee met de roedel, maar de angst had nog de overhand. We zijn achterin de tuin blijven staan en hebben haar geroepen. Ze was volkomen in twijfel en super nerveus. Ze wilde en ze durfde niet. En toen… ineens, als een wervelwind…. Rennend kwam ze naar ons toe. Ze verkoos de geborgenheid van de groep boven haar angst. Geweldig.. om haar zo te zien rennen. Ik heb haar geprezen en geknuffeld. Vervolgens rende ze een ere-rondje door de tuin. Je zag het gewoon: ze groeide, ze proefde en overwon.  

Inmiddels is Calfientje 2 weken hier bij ons. Nog steeds voelt Calfientje zich meer op haar gemak overdag dan 's avonds, maar ze loopt s'avonds gewoon los mee te wandelen door de tuin. Spelen en rennen is alleen voor overdag. In het donker blijft ze bij me in de buurt en komt af en toe even een bevestiging halen dat ze het goed doet. Natuurlijk wordt haar goede gedrag beloond tot in de hemel. Calfientje is in huis rustig en ligt heerlijk op de bank te slapen. En als we 's avonds gaan slapen, gaat ze mee naar de slaapkamer, waar ze lekker in haar mandje naast mijn bed gaat liggen slapen. Overdag speelt ze met de andere hondjes in de tuin en af en toe trekt ze op haar rug een baantje over de bank.

Inmiddels wordt ze wat dikker, ze eet als een dijker en doordat haar nerveusiteit minder wordt, kan ze eindelijk wat aankomen. Er blijft geen deur open als we dat niet willen. En Calfientje, die vind het allemaal wel prima, als ze maar bij me in de buurt is. Als ik kook ligt ze in de mand in de keuken, als ik in mijn werkkamer zit ligt ze op de bank en als we gaan slapen gaat ze ook mee. Ze is gewoon een deel van de familie. Voorlopig zal ze nog haar angstige momenten hebben, maar ach, dat komt wel goed. Tijd, liefde en aandacht.
Een heerlijk hondje en dat is het!!