Het heeft even geduurd, maar voor goed werk is immers tijd nodig....

Ondanks het feit dat we ons ervan bewust waren dat de geredde Podenco's van Ibiza niet gemakkelijk plaatsbaar zouden zijn, hebben we via donatie's en het laten overkomen van 3 Podenco's mee kunnen helpen om in ieder geval ons steentje bij te dragen aan het oplossen van dit onnoemelijke leed.
Onderstaand foto's van Locomia en Tercera, toen ze net ingevangen waren op Ibiza.

Fleur heeft samen met Patrick gelijk het reutje geadopteerd dat zich als een levenslustig ventje ontpopt heeft, de 2 dames kwamen hier in de opvang.

Na de eerste socialisatie werd het tijd voor het èchte werk. Nadat eerst Locomia bij vrienden van Mona in de opvang mocht en meteen gezelschap kreeg van hun Podenco Diego, nam Mona Tercera mee.
Tercera kreeg "kennis" aan Ben, de Podenco van Mona en wacht als laatste geduldig en tevreden op haar eigen mandje.

Afgelopen zaterdag heeft Locomia haar opvangmoeders vaarwel gezegd en gaat nu een geweldig strandleven tegemoet op Texel.
Zie hier beneden het verslag.......

Met dank aan Miranda van www.podenco.nl en Judy Kleinbongard van www.spaansehonden.info, die dan wel geen stichting hebben, maar zich graag hebben ingezet en inzetten voor de 3 Podenco's van Ibiza, waarvan Tercera nog geduld moet hebben.

Vriendelijke groet,

Resy Haanen.

Beste GINN familie,

Het is goed gegaan vandaag!

Locomia maakt nu deel uit van ons superroedel. Wat een schatje zeg en die oren……om verliefd op te worden. We kwamen aan bij Christine en Naomi even over half 2 (we waren de weg kwijt geraakt omdat de Tom Tom het had opgegeven van de week en we moesten weer terug naar de ANWB- routeplanner). Gelukkig heeft Christine ons de weg gewezen, lang leve de mobiele telefoon.

We kwamen aan en zagen Mona al staan op de plek van bestemming. We zijn eerst naar boven gegaan en hebben kennisgemaakt met Mona, Christine en Naomi en natuurlijk Locomia en de prachtige Podenco van het gastgezin, Diego. Locomia was lang niet zo terughoudend als ik had verwacht (pluim voor het gastgezin) en was lief voor Bas en ons.

Zo, daar ben ik weer. Ik moest even stoppen met typen, omdat Locomia het gemunt had op de prullenbak in de keuken en er moest wat opgeruimd worden. Podenco’s kunnen inderdaad goed de prullenbakken leeghalen!

We hadden een leuke wandeling gepland, dus Christine en Naomi hadden het Podenco-duo in de uitgaans- accessoires gehesen en James was naar beneden gecrossed om onze drie rakkers (al wachtend in de auto) in de riemen te hijsen. Tijdens de wandeling ging het met alle honden goed.

We hebben een heerlijke wandeling gemaakt en zelfs het knallende vuurwerk onderweg maakte geen indruk onder onze wandelende hondenclubje. De honden hebben we expres naast elkaar laten lopen om en om, om te kijken wie op wat reageerde, niets en niemand dus…het leek een reünie van “long lost friends”, superlief waren ze onderling. De baasjes liepen al kletsend van alles uit te wisselen en een ieder had het naar zijn zin.

Op een gegeven moment moesten we toch richting huize gastgezin. Wat stond op ons daar te wachten? Warme appeltaart met slagroom en stokbrood met eigen gemaakte eiersalade. Het was een heerlijke verassing……heel erg bedankt Naomi en Christine voor jullie super gastvrijheid!

Hil heeft met Mona de GINN-zakelijk kant geregeld en toen moesten we toch (helaas, het was supergezellig) richting huis samen met onze, zoals Resy haar noemde, Locomotiefje.

Ons roedel mannen lag helemaal uitgeput in de auto en na afscheid te hebben genomen van Mona, Naomi en Christine, was het tijd om Locomia in de auto te zetten, jullie dachten niet dat wij haar gingen achterlaten, toch? De eerste 5 minuten zat Locomotiefje wat te bibberen in de auto. Je zag aan haar koppie haar gedachten: ”Wat nu? Wat is dit en waar gaan ik nu heen?”, maar na een minuut of vijf krulde dat lieve lijfje zich rond de poten van Hil voorin en ging slapen. Zij heeft geslapen tot Den Helder en werd wakker bij het horen van de mevrouw van de MacDonalds drive in. "Hmmmmmmmm", dacht Locomotiefje, ”Dat lust ik ook wel”, dus de roedel heeft smakelijk een paar kipnuggets verslonden.

Op de boot was zij erg rustig en keek alleen op bij een mededeling die omgeroepen werd.

Eenmaal thuis hebben we het roedel eerst met een rondje verblijd om vervolgens samen naar binnen te gaan. Alle hondjes los en Locomia even aan de riem gehouden om te kijken hoe zij op de andere 8 harige viervoeters zou reageren. Ze vond ze leuk en liep zo tussen de 8 katten. Hup halsband af, riem af en laat maar gaan.

Dametje had bedacht dat de eerste de beste mand die zij tegenkwam voor haar was, zo gedacht zo gedaan en mevrouw rolde zich op en ging heerlijk slapen. De mannen volgden de dame en gingen ieder op een plek liggen, behalve Riqué. Oh, oh, oh, wat is die jongen verliefd! Riqué heeft al dikke verkering met Locomia. Oh my, wat een geslijm en gesnuffel. We voelden ons bijna overbodig in dit liefdespel en hebben regelmatig onze handen voor ogen gedaan. Een beetje privé moeten de honden ook wel krijgen, toch?

Daarna hebben ze samen gegeten en alles ging super. Locomia eet iets rustiger (nu nog) dan de mannen. Riqué dacht zijn snufferd in het bak van zijn geliefde te duwen, maar werd er door Hil even op gewezen dat, als hij haar hart wil stelen, hij toch wat meer gentleman-achtige manieren moet gaan tonen. Ai, ai, dat was waar, Riqué heeft er goed naar geluisterd. Mevrouw Locomia ligt inmiddels weer opgerold in haar uitgekozen mand en laat de liefde even voor wat het is. Ze is moe, maar blij en kwispelt nu al door de kamer.
Locomia heet inmiddels Loca (toch als speciale “ode” aan Rees voor haar meisje Locomotiefje, de naam gekozen die ons beiden zou passen).

Wat de liefde morgen brengt is onbekend maar hoe dit meisje de harten heeft gestolen van ons en het roedel is niet te omschrijven.

Lieve groetjes aan jullie allemaal en een dikke knuffel van ons en een poot van het roedel plus 1.

James, Bas en Hil